Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Literatura piękna. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Literatura piękna. Pokaż wszystkie posty
Między palcami a ciszą kolory jej duszy się kołyszą - Anna Lisowiec, Aleksandra Anna Sikorska

poniedziałek, września 27, 2021

Między palcami a ciszą kolory jej duszy się kołyszą - Anna Lisowiec, Aleksandra Anna Sikorska

Dziś post w nieco innym klimacie, z mrocznych powieści przejdziemy do pełnego koloru i dziecięcej radości tomiku wierszy Anny Lisowiec, który jest również albumem twórczości małej, bo zaledwie siedmioletniej artystki Aleksandry Anny Sikorskiej.

Mała malarka z autyzmem w swoich pracach inspiruje się swoim otoczeniem, przyrodą oraz prezentuje szereg emocji towarzyszący jej na co dzień.
Anna z kolei inspirując się obrazami, stara się pokazać, z jakimi trudnościami boryka się niepełnosprawne dziecko i w jaki sposób próbuje komunikować się ze światem.




Autor: Anna Lisowiec, Aleksandra Anna Sikorska
Tytuł: Między palcami a ciszą kolory jej duszy się kołyszą
Ilość stron: 68

Wydawnictwo: -
Kategoria: poezja, literatura piękna

Wierszy w tomiku jest wiele i są one równorodne, niektóre z nich określiłabym jako dziecięce, proste rymowanki, a inne znów jako teksty, które skłaniają nas do głębokiej refleksji. Taki podział sprawia, że każdy odnajdzie w nim coś dla siebie, zarówno osoba dorosła, która chce poznać bliżej świat widziany oczami dziecka z autyzmem, jak i dziecko, które w pięknych kolorowych obrazach będzie mogło doszukiwać się kaczuszki, kogucika, czy innych cudaków.

Na każdej stronie czeka na nas piękny, barwny obraz, do którego został dobrany wiersz wprowadzający nas w rozważania na jego temat. Tylko od czytelnika zależy, czy zechce interpretować go w prosty sposób, czy szukać głębiej i odkrywać świat, w taki sposób, w jaki postrzega go Aleksandra.

Na tych zaledwie 68 stronach znajdziemy niezwykle barwny, pełen energii i emocji obraz świata dziecka, które wypracowało sobie własny sposób na komunikację z otoczeniem, na radzenie sobie z emocjami oraz dzielenie się swoją beztroską i radością z tymi, którzy zechcą zatrzymać się na chwilę i przyjrzeć bliżej jej pracom.
Anna Lisowiec za pomocą swych wierszy inspirowanych twórczością Aleksandry skłania nas do jeszcze głębszej refleksji nad światem małej artystki i zwraca naszą uwagę na te aspekty, które mogłyby pozostać niezauważone.


Sekret Elizy. Auschwitz. Płatna miłość - Dominik W. Rettinger

poniedziałek, lipca 26, 2021

Sekret Elizy. Auschwitz. Płatna miłość - Dominik W. Rettinger

"Sekret Elizy" to książka, którą czytałam dość dawno, bo na początku roku i od tamtego czasu wisiały u mnie strzępki jej opinii w postaci wersji roboczej. Książka początkowo trochę namieszała mi w głowie, bo równocześnie poznajemy aktualne wydarzenia, jak i również te z przeszłości, które na samym wstępnie mogą wydawać się czytelnikowi kompletnie ze sobą niezwiązane i chaotyczne, jednak finalnie okazuje się, że wszystko łączy się ze sobą idealnie.

Poznajemy tutaj dwie kobiety, tytułową Elizę Obrońską, której losy są opowiedziane za pomocą dziennika, z którym zaznajamia się druga z kobiet, czyli Anna Steinhoff. Szczerze mówiąc, największy problem podczas czytania miałam z postacią Anny. Ciągle coś mi w niej nie pasowało i nie mogłam zrozumieć, jakie ma ona intencje i do czego dąży, przez co, czekałam tylko na momenty, w których w końcu zabierze się za czytanie dziennika i pozwoli poznać mi dalsze losy Elizy.



Autor: Dominik W. Rettinger
Tytuł: Sekret Elizy. Auschwitz. Płatna miłość
Ilość stron: 320
Wydawnictwo: Świat Książki
Kategoria: literatura piękna, literatura obozowa

"Za jaką cenę warto przetrwać?
Czy w piekle można uratować swoje człowieczeństwo?

Dramatyczne losy młodej kobiety, która, ratując się z koszmaru obozu Auschwitz-Birkenau, decyduje się pracować jako prostytutka w Kommandzie Puff, domu publicznym otwartym w 1943 r. przez SS w głównym obozie. Jej walka o przetrwanie i chora niebezpieczna miłość oficera SS, przeplatają się z opartą na faktach relacją z obozowego życia i funkcjonowania esesmańskiego domu publicznego, nigdy wcześniej nieopisanego w literaturze."
-opis ze strony wydawnictwa

Eliza od początku wydawała mi się bardzo ciekawą i dość specyficzną postacią. Początkowo nawet nie spodziewałabym się, że trafi ona do obozu Auschwitz, bo pierwsze rozdziały, które opowiadały jej najwcześniejsze losy, nie sugerowały, że może tak się wydarzyć. Czytałam już wiele książek, w których akcja była osadzona w Auschwitz i powiedziałabym, że fabuła tej książki pod tym kątem od nich nie odstaje i prezentuje nam obraz pełen okrucieństwa i cierpienia. Nowością, jaka wyróżnia ten tytuł na tle innych jest wprowadzenie wątku Kommanda Puff, które było niczym innym, jak domem publicznym, z którego mogli korzystać zasłużeni więźniowie funkcyjni, a usługi oferowały nim więźniarki obozu. Jak można się spodziewać, nie było to miejsce o wiele lepsze od innych części obozu, ponieważ walka o przetrwanie toczyła się wszędzie, jednak kobiety decydowały się na pracę tam ze względu na łatwiejszy dostęp do pożywienia i zapewnienie ciepłego miejsca do spania. Taką decyzję podjęła, także Eliza, która kilkukrotnie cudem uniknęła śmierci na terenie obozu i Kommando Puff jawiło jej się jako szansa na przeżycie.

Historie samej Elizy czytało mi się bardzo szybko i z ciekawością, jak już wcześniej wspominałam, trochę gorzej było z wątkami Anny, której początkowo nie mogłam zrozumieć, jednak finalnie muszę powiedzieć, że wszystko splata się w sensowną całość, co powoduje, że jestem nawet zadowolona z tej lektury. Książka oddaje brutalną rzeczywistość tamtych miejsc, pozwala nam poczuć i poznać myśli kobiet cierpiących w obozie, jak i również przybliża strukturę Kommanda Puff.


Zima koloru turkusu - Carina Bartsch

wtorek, marca 16, 2021

Zima koloru turkusu - Carina Bartsch

Drugi tom serii z poprzedniego wpisu!
Pierwszym byłam zachwycona i trochę obawiałam się, że w kolejnym akcja zwolni i ustatkuje się do tego stopnia, że poczuję znużenie, ale Carina Bartsch zadbała o to, żeby zapewnić czytelnikowi ogrom emocji bez najmniejszych przerw na nudę.


Autor: Carina Bartsch
Tytuł:
Zima koloru turkusu
(tom 2)
Cykl: Emely i Elyas
Ilość stron: 456
Wydawnictwo:
Media Rodzina

Kategoria:
literatura piękna, romans

"Druga część opowieści o Emely i Elyasie, parze studiujących w Berlinie dwudziestoparolatków, którzy - choć wiodą usiane towarzyskimi przygodami życie - tęsknią za prawdziwą miłością.

Przystojny, szarmancki i lekko arogancki Elyas, mężczyzna o turkusowych oczach, doprowadza Emely do szaleństwa. Podczas imprezy z okazji Halloween kompletnie mąci jej w głowie. Co zamierza osiągnąć swoimi zalotami? Dlaczego po namiętnych pocałunkach postępuje tak okrutnie? Dlaczego zniknął właśnie wtedy, kiedy zdecydowała się mu zaufać? Zamilkł także jej tajemniczy internetowy przyjaciel. Czy Emely popełniła jakiś błąd? Czy ma jeszcze szansę na spotkanie miłości swojego życia?"
-opis z tyłu książki

Musze przyznać, że nie spodziewałam się tylu emocji w historii tego typu. Akacja momentami toczy się według dobrze nam znanego z innych romantycznych książek schematu kochanków skłóconych przez jakieś niedomówienie lub inną błahostkę, której jednak nie potrafią rozwiązać, bo sami skutecznie utrudniają sobie wzajemną komunikację. Tutaj jednak jest to przedstawione tak, że nie sposób przewidzieć, jakie jeszcze przeszkody staną naszej parze na drodze do wspólnego szczęścia, a uwierzcie mi, że będzie ich naprawdę sporo.

Książka udowadnia, że sposobem na problem nie jest unikanie go, a zmierzenie się z nim. Bohaterowie uczą się tego, tak samo jaki wzajemnej relacji, która zmienia się dynamicznie już od pierwszego tomu. Budowanie zaufania, wystawienie go na próbę, konflikty i inne troski w związku nie znikną ot, tak, jeśli będziemy je wystarczająco długo ignorować. W wielu przypadkach cuda może zdziałać zwykła szczera rozmowa.

Co do samych głównych bohaterów to możemy dostrzec w nich pewne zmiany, Emely stała się nieco dojrzalsza i odważniejsza, a Elyas pokazał nam swoją wrażliwą i emocjonalną stronę. Już nie jest tylko przystojnym, pewnym siebie facetem, ale również zranionym chłopcem, który nie do końca wie jak naprawić błędy, które popełnił.

Bardzo podoba mi się ten tom serii i myślę, że zdecydowanie może zostać moim ulubionym. Piękne jest to, jak Emely i Elyas starają się o siebie, uczą wzajemnej relacji i walczą o nią. Podoba mi się również to, że nie jest przesłodzonym love story, w którym czytamy tylko o motylkach w brzuchu i wszechobecnym szczęściu. Ta książka jest realna i przedstawia problemy, które nie są oderwane od rzeczywistości. Życia w związku i poprawnej komunikacji w tego typu relacji trzeba się nauczyć, jak również rozwiązywania konfliktów, które są normalnym elementem naszego życia.

Nie myślcie sobie jednak, że jest to przepełniony ciężkim ładunkiem emocjonalnym "poważny" romans. Podobnie jak w pierwszym tomie znajdziemy tutaj ogrom humoru i nie raz będziemy umierać ze śmiechu. Autorka zachowała niesamowitą równowagę pomiędzy wątkami rozpaczy i niekiedy wręcz komicznymi wpadkami niektórych osób. Jest to niesamowita, łapiąca za serce mieszanka wybuchowa, która zapewni nam rozrywkę na kilka niezwykle szybko mijających godzin.

Ja jestem zachwycona i polecam całym sercem! ♥



Lato koloru wiśni - Carina Bartsch

poniedziałek, marca 08, 2021

Lato koloru wiśni - Carina Bartsch

Porządny kawał  niezwykle dynamicznego romansu. Jako czytelnicy poznamy nie tylko niezwykle skomplikowaną relację głównych bohaterów, ale również będziemy mogli przekonać się, że błędy przeszłości i trzymanie urazy może bardzo zaważyć na tym, jak wygląda teraźniejszość. Jest to niezwykłą opowieść o pierwszej miłości, która ma szansę odrodzić się po latach. A może wcale nie wygasła?



Autor: Carina Bartsch
Tytuł:
Lato koloru wiśni
(tom 1)
Cykl: Emely i Elyas
Ilość stron: 496
Wydawnictwo:
Media Rodzina

Kategoria:
literatura piękna, romans


"Pierwsza miłość na zawsze pozostaje w pamięci. Nikt nie wie o tym lepiej niż Emely, obdarzona nieco sarkastycznym poczuciem humoru studentka literaturoznawstwa. Po siedmiu latach znów spotyka przystojnego i czarującego Elyasa o turkusowych oczach. To brat najlepszej przyjaciółki, który już kiedyś wywrócił jej życie do góry nogami. Emely nadal nienawidzi go z całego serca. O wiele chętniej poświęca uwagę anonimowemu autorowi e-maili, który ma na imię Luca i zdobywa jej serce romantycznymi, czułymi wiadomościami. Ale czy można się zakochać w nieznajomym?

Love story w konwencji romansu akademickiego.
" -opis z tyłu okładki

Ta książka porwała mnie od pierwszych stron! Postać Emely, jej charakter, sposób bycia, szalona przyjaciółka i czarujący przystojniak to wszystko, czego było mi trzeba, żeby na kilka godzin usunąć się z życia. 

Historia rozpoczyna się w momencie jak najlepsza przyjaciółka Emely przeprowadza się do Berlina, w którym nasza bohaterka studiuje. Ku jej niezadowoleniu wprowadza się do mieszkania brata, który przed laty nieźle namieszał w życiu Emely i mimo upływu czasu, emocje, które towarzyszyły tamtej krzywdzie nie osłabły ani trochę. Dodam również, że na szczegóły tych wydarzeń czytelnik będzie musiał poczekać dłuższą chwilę trzymany w niepewności, bo autorka zadbała o to, żeby nie wykładać nam wszystkiego pod nos, co bardzo mi się podoba. Ze strony Elyasa, Emely może liczyć na ogrom zaczepek i to, że nieustannie będzie dążył do podniesienia jej ciśnienia z niewyjaśnionych powodów.

Jak można się domyślić ich relacja będzie się zmieniać i to dość dynamicznie, bo oboje nie są pewni czego od siebie oczekiwać i na ile mogą sobie pozwolić. Dużą rolę w ich historii odgrywają także nieporozumienia i niedopowiedzenia, które momentami potrafią doprowadzić do katastrof. To ekstremalna huśtawka pomiędzy miłością i nienawiścią.

Bohaterowie są wykreowani w taki sposób, że czytelnik może odnieść wrażenie jakby czytał o realnych osobach. Nie znajdziemy tutaj zaniedbanych pobocznych postaci, które pojawią się i znikną na zawsze, a szereg dopracowanych i realistycznych osobowości, które mają swoje określone role w tej historii.

Emely określiłabym jako ambitną, nieco fajtłapowatą sympatyczną dziewczynę z ciętym językiem, Elyasa jako pewnego siebie, ale nie snobistycznego, lecz troskliwego i mądrego studenta medycyny, jego siostra Alex to z kolei szalona i nieprzewidywalna marzycielka, która potrafi namówić Emely do absolutnie wszystkiego. Oprócz nich poznamy również całą paczkę przyjaciół Elyasa, współlokatorkę nimfomankę Emely i niesamowicie intrygującego, nieśmiałego studenta, który próbuje nawiązać internetową znajomość z główną bohaterką.

Książka ma niesamowity klimat, mimo tego, że nie równi się drastycznie od innych love story utrzymanych w konwencji romansu akademickiego to ma w sobie coś, co przyciąga czytelnika i nie pozwala mu oderwać się aż do ostatniej strony. Autorka w świetny sposób potrafi wodzić za nos czytającego i nie wyjawia nam od razu powodów, przez które Emely jest tak źle nastawiona do Elyasa. Nie zaserwuje nam również oklepanego happy endu, tylko na sam koniec zostawi coś, co sprawi, ze nie będziemy spać po nocach, aż do momentu rozpoczęcia drugiego tomu.

Jestem bardzo zadowolona z tej lektury i cieszę się, że miałam pod ręką od razu wszystkie trzy tomy, bo w innym wypadku chyba bym zwariowała ☺ To niesamowicie wciągająca, elektryzująca i pełna humoru historia. Polecam!


Projekt "Rosie"; Efekt Rosie; Finał Rosie - Graeme Simsion

sobota, lutego 20, 2021

Projekt "Rosie"; Efekt Rosie; Finał Rosie - Graeme Simsion

Dziś po krótkiej przerwie mam przyjemność powitać Was całą serią książek! Zdecydowałam, że lepiej będzie opisać je w jednym poście, żeby uniknąć powtórzeń w pojedynczych recenzjach ☺

Są to jedne z tych książek, które przeczytałam w styczniu i muszę przyznać, że mocno zapadły mi w pamięć, bo jesteśmy już w drugiej połowie lutego, a ja jestem już "kilka książek dalej" i nadal czasami rozmyślam nad niektórymi aspektami zawartymi w tej serii.



Autor:Graeme Simsion
Tytuł:
Projekt "Rosie"
(tom 1)
Tytuł: Efekt Rosie (tom 2)
Tytuł:
Finał Rosie
(tom 3)
Cykl: Don Tillman
Ilość stron: 320; 440; 400
Wydawnictwo:
Media Rodzina

Kategoria:
literatura piękna, romans

"Don Tillman się żeni. Tylko nie wie jeszcze, z kim.
Wdrożył więc Projekt „Żona” i opracował 16-stronicowy kwestionariusz, który ma wyłonić idealną partnerkę. Musi mieć przyzwoity zawód, nie może palić, pić alkoholu, a wśród jej cnót punktualność winna znajdować się w ścisłej czołówce.
Tymczasem Rosie Jarman dorabia jako barmanka, pije, pali i notorycznie się spóźnia. Jest również inteligentna oraz piękna. I szuka swojego biologicznego ojca, a w tym Don Tillman, profesor genetyki, może jej służyć pomocą.
Z Projektu „Żona” Don dowiedział się kilku ciekawych rzeczy. Na przykład, dlaczego wszystkie jego dotychczasowe znajomości kończyły się na pierwszej randce. Dlaczego szybkoschnąca odzież fitness nie nadaje się na kolację w restauracji. I dlaczego, pomimo wszelkich prób naukowych, nie da się znaleźć miłości - to miłość znajduje Ciebie."
-opis z okładki, tom 1

Mogę śmiało powiedzieć, że w tym momencie jest to jedna z moich ulubionych serii. Bardzo polubiłam jej klimat i postaci w niej występujące. Ważnym aspektem serii jest osobowość głównego bohatera Dona, który nieco odstaje od społeczeństwa, ale w dorosłym życiu wypracował sobie mechanizmy pozwalające mu na komfortowe funkcjonowanie. Pragnie jednak zmian i postanawia znaleźć sobie życiową partnerkę, jak możemy spodziewać się z liczebności tomów w serii oraz ich tytułów misja zakończy się powodzeniem, ale ilość wpadek i humorystycznych zdarzeń występujących w drodze do sukcesu jest ogromna.

Ogółem to każdy z tomów dotyczy innego momentu życia Dona, pierwszy to etap zdobywania partnerki, w drugim oczekujemy na narodziny dziecka, a trzeci to okres dzieciństwa potomka naszej pary. Moim ulubionym jet zdecydowanie ten, w którym wspólnie z Donem i Rosie przeżywamy ogrom emocji towarzyszący przygotowaniom do roli rodzica. Każde z nich przechodzi to na swój sposób, bo dla obu to nowość, jednak ze względu na Dona, który odbiera świat w nieco inny sposób sytuacja jest wyjątkowo trudna.

Całość jest pełna humoru i momentami potrafi rozczulić czytelnika. Wzajemna relacja bohaterów jest momentami niezwykle trudna, ale równocześnie piękna. Możemy przekonać się o tym, że związki między ludźmi wymagają sporej ilości zaangażowania i pracy nad nimi, ale dzięki temu zyskamy wartościową i głęboką relację z drugą osobą. Seria udowadnia również, że ludzie mimo różnic między sobą mogą stanowić niezwykle zgrane duety.

Przekrój poszczególnych bohaterów całej serii jest dość szeroki i bardzo mi się to podoba, bo każdy z nich odgrywa bardzo ważną rolę w fabule książki i jest dopracowany w każdym calu. Don i Rosie, ich przyjaciele oraz inne osoby w ich otoczeniu są wykreowani tak, że czytając mamy wrażenie, że to prawdziwe osoby, które mogłyby funkcjonować w naszym otoczeniu.

Całą serię czyta się bardzo szybko i przyjemnie, więc radzę zaopatrzyć się od razu we wszystkie 3 tomy ☺ Język powieści jest charakterystyczny dla postaci Dona, który jest zapalonym naukowcem, ale nie oznacza to wcale, że spotkamy tutaj ogrom niezrozumiałych dla laika zwrotów. Powiedziałabym raczej, że czytając pogrążamy się w analizie rzeczywistości w lekko oficjalnym, ale humorystycznym tonie.

Dwa pierwsze tomy w przeciwieństwie do ostatniego nie skupiają się w tak ogromnym stopniu na źródłach "inności" głównego bohatera. Dopiero w ostatnim z nich dowiemy się nieco więcej o zespole Aspergera i autyzmie, głównie za sprawą dziecka głównych bohaterów. Powiedziałabym, że finał serii skupia się głównie na tym temacie, spotkamy tam wielu bohaterów borykających się z tym problemem.

Jest to skomplikowane, pełne humoru, specyficzne love story z ciekawym przesłaniem, które mam nadzieję podbije serca innych czytelników tak jak moje. Polecam!

Pod kołami - Hermann Hesse

poniedziałek, stycznia 11, 2021

Pod kołami - Hermann Hesse

Hermann Hesse, który czekał w wersjach roboczych od dwóch tygodni! Powiem szczerze, że zabierałam się do niego jak pies do jeża, bo z literaturą piękną nie miałam zbyt wiele do czynienia i nie widziałam czego konkretnie się spodziewać. Teraz kiedy jestem już po lekturze i pewnym czasie, który pozwolił mi na odkrycie w książce elementów, na które nie zwróciłam uwagi w pierwszym momencie jestem zdania, że styl tego autora przemawia do mnie w pełni i z chęcią zapoznam się z większą ilością jego książek.



Autor: Hermann Hesse
Tytuł: Pod kołami
Ilość stron: 256

Wydawnictwo: Media Rodzina
Kategoria: literatura piękna

Mamy tutaj do czynienia ze smutną historią zatracenia swojej osobowości w myśl większej idei, którą w tym przypadku jest bycie najlepszym i spełnianie absolutnie wszystkich oczekiwań innych. W pierwszym momencie tematyka może wydawać się nam zupełnie obca, ale po głębszej analizie dochodzimy do wniosku, że towarzyszy nam ona na każdym kroku. Przejawia się na przykład w nierealnych oczekiwaniach rodziców wobec swoich dzieci, nauczycieli wobec uczniów lub nawet w naszych własnych relacjach z samymi sobą, gdzie zależy nam tylko i wyłącznie na tym, aby zdobywać najwyższe miejsca, szczyty i na każdym kroku udowadniać, że jesteśmy numerem jeden. W takiej sytuacji nietrudno o to, żeby zapomnieć o sobie i kreować swoje życie pod określoną ideę, jednak, co w sytuacji, kiedy idea odchodzi w zapomnienie, traci sens lub staje się dla nas nieosiągalna? Co nam pozostaje?

W tej książce znajdziemy jeden z możliwych scenariuszy, który może się wydarzyć w takiej sytuacji. Poznamy młodego, ambitnego mężczyznę, który poświęca się nauce, aby spełnić oczekiwania, jakie mają wobec niego ojciec i nauczyciele, którzy poświęcają ogrom czasu na to, żeby udzielać mu dodatkowych lekcji i zapewnić jak najlepszy start na kolejnych etapach nauki. Wszystko to kosztem wolnego czasu, pasji, przyjemności i życia towarzyskiego. Problem pojawia się niestety w momencie kiedy głównemu bohaterowi zaczyna brakować sił na to, żeby nadążyć za cudzymi oczekiwaniami i jego własne ciało zaczyna mu dawać znać, że nieustanny stres i ciężka praca nie są dla niego dobre. Finał tej historii jest tragiczny, jednak potrzebny, aby uświadomić czytelnikowi, do czego mogą prowadzić podobne i dość częste w naszym społeczeństwie sytuacje.

Styl, w jakim napisana jest książka był dla mnie miłym zaskoczeniem. Po przeczytaniu kilku recenzji spodziewałam się ciężkiej w odbiorze poezji, jednak to, co zastałam to bardzo przyjemna lektura, przez którą się płynie i zupełnie traci poczucie czasu. Skłania do refleksji i dotyka tematu, który można śmiało uznać za ponadczasowy. Z chęcią sięgnę po więcej tytułów tego autora.

Polecam!



Podróż Cilki - Heather Morris

poniedziałek, września 28, 2020

Podróż Cilki - Heather Morris

Moja nowa książkowa miłość! W zeszłym roku zachwycałam się "Tatuażystą z Auschwitz", a w tym miałam przyjemność poznać kontynuację historii jednaj z bohaterek tamtego tytułu.


Autor: Heather Morris
Tytuł: Podróż Cilki
Cykl: Tatuażysta z Auschwitz
Ilość stron: 400

Wydawnictwo: Marginesy
Kategoria: literatura obozowa, literatura piękna
 
"Historia młodziutkiej dziewczyny, którą Lale Sokołow, tatuażysta z Auschwitz, uważał za najdzielniejszą osobę, jaką kiedykolwiek poznał.

Uroda ją uratowała – i skazała na piekło. Cilka ma zaledwie szesnaście lat, kiedy trafia do Auschwitz. Tam szybko się uczy, że uroda daje siłę, a ta oznacza przetrwanie. Kiedy po trzech latach Armia Czerwona wyzwala obóz, dziewczyna nie odzyskuje wolności: zostaje oskarżona przez komunistyczne władze o kolaborację i skazana na piętnaście lat łagru w Workucie.

Tak zaczyna się długa i bolesna podróż Cilki. Na Syberii staje przed wyzwaniami zarówno nowymi, jak i boleśnie znanymi, w tym niechcianą uwagą strażników. Młoda kobieta, która podczas Zagłady straciła całą rodzinę, musi się zmierzyć nie tylko z trudnymi warunkami życia na nieludzkiej ziemi i pracą ponad siły, ale i ciążącym nad nią poczuciem winy.

W sowieckim łagrze spotyka ludzi dobrych i okrutnych, mądrych i zaślepionych, codziennie zmaga się ze śmiercią i terrorem. Ale odkrywa w sobie siłę, o którą się nigdy nie podejrzewała i widzi, że ​​pomimo wszystkiego, co jej się przydarzyło, w jej sercu jest miejsce na miłość – miłość, która da jej siłę, by myśleć o przyszłości.

To opowieść o cierpieniu, ale także o niezwykłej odwadze i harcie ducha w obliczu niesprawiedliwości i okrucieństwa. Opowieść o sile, niezłomności, człowieczeństwie i – przede wszystkim – nadziei, nawet w najgłębszych ciemnościach"
-opis z tyłu książki

Cilka Klein to niesamowita postać, pomimo tak wielu przeciwności losu wciąż brnie do przodu i rozpaczliwie próbuje przetrwać w otaczającym ją koszmarze. Niesamowicie dzielna i zaradna, inteligentna, a do tego piękna, co niestety w  tamtejszych warunkach mogło przynieść jej jedynie cierpienie nie poddaje się i walczy do samego końca.

Mimo otoczenia pełnego przemocy i tyranii Cilka nie staje się jedną z agresywnych, bestialskich więźniarek, które prześladowaniem wymuszają to, czego oczekują, a wręcz przeciwnie stara się pomóc swoim towarzyszkom i ulżyć im choć trochę w cierpieniu, nawet za cenę własnej udręki. Bardzo polubiłam jej postać i większości przypadków podziałam jej heroizm i oddanie swoim towarzyszkom niedoli, jednak niektóre z zaistniałych tam sytuacji wydały mi się niedorzeczne. Miałam wrażenie, że Cilka boi się poprawić swoją sytuację, ponieważ boi się oceny swoich kompanek, nawet jeśli miałoby to oznaczać jej koniec. Były momenty, kiedy naprawdę uważałam jej zachowanie za nieracjonalne.

Wątkiem, który wydał mi się strasznie naciągany był też romans Cilki z facetem, którego widywała po kilka sekund z daleka i z którym rozmawiała zaledwie raz. Później, kiedy ich wspólna historia się rozkręca i zaczynają się poznawać robi się z tego całkiem zacny wątek, jednak czytanie o dziewczynie wzdychającej do chłopaka, którego praktycznie nie zna było dla mnie nieco irytujące. Wydaje mi się, że do miłości potrzeba czegoś więcej.

Na początku posta pisałam, że to moja nowa książkowa miłość i mi o tych wad, które wymieniłam wcześniej  jest to naprawdę świetna książka. Uwielbiałam czytać o tym, jak Cilka i jej towarzyszki wzajemnie sobie pomagają, opatrują rany, opiekują się sobą wzajemnie, tworzą ubranka i ozdoby, przemycają jedzenie i leki dla tych najbardziej potrzebujących oraz w samym środku piekła starają się zrobić coś dobrego. Moimi ulubionymi rozdziałami były te, w których bohaterka pomagała jako pielęgniarka, jeździła w karetce oraz pomagała świeżo upieczonym matkom, jestem pełna podziwu wobec tego, jak wiele dobra udało jej się uczynić w tak okrutnych warunkach, gdzie co kilka sekund giną i umierają dorośli i dzieci, gdzie dzieje się tyle złego i nikt nie zwraca na to większej uwagi, bo po prostu przywykli do tego widoku. Ciekawym wątkiem okazał się dla mnie też wątek Borysa, ponieważ w pewnym momencie zaskoczył mnie na tyle mocno, że zrobiło mi się szkoda tej postaci.

Oprócz Cilki w książce poznamy wielu innych bohaterów, na pewno zajdą się tam tacy, którzy występowali w poprzedniej książce z tego cyklu, ale natrafimy również na nowych z których każdy jest wykreowany w świetny sposób, nie spotkamy się tutaj z nudnymi osobowościami, ponieważ każdy ma swój niezwykły i niepowtarzany charakter.

Mi książka się bardzo podobała, chociaż po tym, jak przeczytałam ogrom tytułów nawiązujących do Auschwitz i innych obozów nie spotkałam się w niej z niczym nowym i zaskakującym. Powiedziałabym, że jest to coś, co już poznałam wcześniej, ale w nowym, odświeżonym wydaniu, które bardzo przypadło mi do gustu.


Nieobecność - Magdalena Piekorz, Ewa Kopsik

sobota, marca 14, 2020

Nieobecność - Magdalena Piekorz, Ewa Kopsik

Książka, która towarzyszyła mi w ostatnim czasie. Mimo że nie spodziewałam się po niej wiele to zrobiła na mnie bardzo duże wrażenie i zapamiętam ją na długo.

Z opisu, który znajdziecie poniżej dowiedziałam się, że fabuła powstała w wyniku inspiracji prawdziwymi przeżyciami reżyserki Magdaleny Piekorz. Nigdy wcześniej nie spotkałam się z tym nazwiskiem, ale świadomość, że w tworzeniu książki brał udział ktoś, kto rzeczywiście przeżył walkę z chorobą sprawiła, że historia bardziej mnie zainteresowała i wydała mi się o wiele bardziej autentyczna.



Autor: Magdalena Piekorz, Ewa Kopsik
Tytuł: Nieobecność
Ilość stron: 72
Wydawnictwo: Sonia Draga
Kategoria: literatura piękna


"Opowieść o walce z chorobą, której przyglądała się cała Polska. Historia inspirowana przeżyciami reżyserki Magdaleny Piekorz.

W życiu uzdolnionej baletnicy wszystko zaczyna się układać. Dostaje upragnioną rolę, spotyka mężczyznę, przy którym wreszcie czuje się szczęśliwa i kochana. Kres idylli przychodzi niespodziewanie. Ciężka choroba przekreśla wszystkie plany, odbiera sprawność i wymarzoną pracę. Kolejni lekarze bezradnie rozkładają ręce. Życie młodej kobiety zamienia się w piekło. W końcu słyszy diagnozę: borelioza. Do tragedii doprowadza ukąszenie kleszcza sprzed 10 lat. Rozpaczliwa walka o życie nie uznaje kompromisów i wystawia na próbę miłość. Nie jest jednak silniejsza od chęci powrotu na scenę."
-opis z tyłu okładki

Tym, co najbardziej poruszyło mnie w trakcie czytania tej książki było to, jak długo główna bohaterka musiała czekać na diagnozę boreliozy. Powszechnie wiadomo też, że jest to choroba wywoływana przez ugryzienie kleszcza, charakteryzuje się rumieniem pojawiającym się w miejscu ugryzienia i w momencie posiadania takowego śladu zalecane jest przyjęcie antybiotyku chroniącego przed rozwojem boreliozy. Bohaterka książki miała do czynienia z kleszczem i wystąpieniem rumienia, jednak podczas wizyty w gabinecie usłyszała, że lekarz nie poda jej antybiotyku, bo przepisuje go jedynie w sytuacji wyższej konieczności, a tu takiej nie widzi. Gdyby nie te słowa i postępowanie dałoby się uniknąć wydarzeń, które 10 lat później całkowicie zmienią życie naszej bohaterki - Poli.

Przez 10 lat choroba nie dawała o sobie znać, dopiero po tym czasie wystąpiły niepokojące, wędrujące po całym ciele bóle. Z początku znośne, później coraz gorsze, aż do momentu, w którym całkowicie wyłączyły z życia główną bohaterkę. Szybko rozpoczęła się wędrówka po lekarzach w celu znalezienia ich przyczyny, jeden, drugi, trzeci... i nic. Nie wiadomo, co się dzieje, nie wiadomo jak leczyć, nic nie można zrobić. To straszne, że w naszych czasach, kiedy medycyna jest na takim poziomie zdarzają się przypadki, kiedy pacjent jest traktowany jak symulant tylko przez to, że lekarze nie potrafią go prawidłowo zdiagnozować. Trzeba wziąć pod uwagę też to, że choroba nie czeka na leczenie, a stopniowo postępuje prowadząc do kolejnych zmian w organizmie.
Sama ostatnio dość często pałętałam się po szpitalach, więc może to jest powodem tego, że akurat ten wątek szczególnie zapadł mi w pamięć.

Z książki dowiemy się także jak bardzo choroba może wpłynąć na nasze życie. Sfera zawodowa, osobista i ogólne funkcjonowanie w społeczeństwie to rzeczy, które mogą nam się wydawać stałe i niepodważalne, ale czasami wystarczy jedno ugryzienie kleszcza sprzed 10 lat, aby zdefiniować je na nowo.

Bardzo podoba mi się kompozycja książki, krótkie i zwięzłe rozdziały zawierają w sobie wszystko, co potrzeba, bez zbędnych opisów i koloryzowania. Akcja toczy się spokojnie i daje czytelnikowi czas na refleksję oraz poszukiwanie odpowiedzi do nasuwających się podczas czytania pytań.

Muszę pochwalić też okładkę książki, ponieważ gdyby nie jej intrygujący wygląd nie zdecydowałabym się na wzięcie tego tytułu. Kolorystyka i kompozycja całkowicie trafiły w moje serce, kiedy tylko ją ujrzałam wiedziałam, że chcę ją mieć.

Krótka, lecz treściwa lektura, którą polecam dla każdego. Nie tylko dla osób zmagających się z chorobami, którym może dać nadzieję na poprawę losu, ale także zdrowym, aby poznali, co dzieje się w świecie chorującego i w przypadku kontaktu z taką osobą udzielili potrzebnego wsparcia i pomocy. Myślę, że każdy czytelnik będzie zadowolony z lektury.


Miłość - Quentin Gréban, Hélene Delforge

czwartek, marca 12, 2020

Miłość - Quentin Gréban, Hélene Delforge

"Miłość.
Stan serca, szczęście, niespodzianka,
uczucie, poruszenie, emocja.
Miłość to przeżycie, wyznanie, opowieść.
Miłość to coś wspólnego. Coś, co się zaczyna,
a czasem i kończy. Ale nie zawsze.
Miłości jest tyle, ilu ludzi. Kochających, kochanych."


Autor: Quentin Gréban, Hélene Delforge
Tytuł: Miłość
Ilość stron: 72
Wydawnictwo: Media Rodzina
Kategoria: literatura piękna


Ta niezwykle barwna i treściwa książka umiliła mi wieczór już jakiś czas temu, jednak z różnych przyczyn tekst ukazuje się dopiero teraz.


Nie jestem fanką poezji, ale "Miłość" urzekła mnie swoim wnętrzem, nie chodzi mi tutaj tylko o ilustracje, ale o miłosne bogactwo, jakie nam ukazuje. Słysząc słowa "miłość" i "kochać" często myślimy o związku kobiety i mężczyzny, ale należy pamiętać także o miłości rodzicielskiej, miłości przyjaciół, uczuciu łączącym osoby tej samej płci, czy nawet nieszczęśliwej miłości.



Każdy z wierszy jest przepełniony emocjami, pełen uczucia, ale zwraca również uwagę czytelnika na drobne, zwyczajne gesty, które świadczą o miłości, takie codzienne drobnostki, które jednak grają bardzo ważną rolę.

Niektóre z utworów mają zaledwie kilka słów, w których jednak zawiera się ogromny ładunek emocjonalny, a inne znowu mają kilkanaście wersów opowiadających nam całą romantyczną historię.



Dopełnieniem całości są niesamowite ilustracje, które zdobią każdą stronę. Nadają one książce jeszcze bardziej emocjonalny i romantyczny charakter, pobudzają zmysły czytelnika i ubogacają wydanie.


Książka, którą polecam każdemu, w niezwykle barwny i wyrazisty sposób ukazuje rożne odcienie miłości i mimo, że teksty są pisane wierszem, za czym nie przepadam, jest bardzo przyjemna w odbiorze. Zachwyci nie tylko zakochanych, ale również tych poszukujących uczucia. Zwróci uwagę na miłość rodzica, przyjaciela, bliskiej osoby.

Nie zostawia się dziecka w niebie - Ewa Jarocka

piątek, lutego 21, 2020

Nie zostawia się dziecka w niebie - Ewa Jarocka

"Nie zostawia się dziecka w niebie  to poetycka opowieść o  wrażliwości dziecka i głębi jego emocji, wzruszająca i do bólu prawdziwa."


Autor: Ewa Jarocka
Tytuł: Nie zostawia się dziecka w niebie
Ilość stron: 142
Wydawnictwo: Oficynka
Kategoria: literatura piękna


"Mama Angeliki jest uzależniona od alkoholu. Dziesięcioletnia dziewczynka próbuje zrozumieć, co się dzieje w jej otoczeniu. Azyl znajduje w szafie, w której tworzy swój idealny dom. Jednak traumatyczna rzeczywistość wciąż przenika do jej schronienia. Przed nocą, która ogarnia cały jej świat, nie ma ucieczki." -opis z tyłu okładki

Lektura na jeden wieczór, poruszająca, pełna emocji, dająca do  myślenia, pokazująca świat oczami dziecka.

Książkę czyta się niesamowicie szybko, mamy tutaj do czynienia z historią 10-letniej Angeliki, córki alkoholiczki samotnie wychowującej dwójkę dzieci. Razem z dziewczynką przebrniemy przez popijawy matki, jej spotkania z obcymi mężczyznami, wizyty policji i w szpitalu, dom dziecka i wiele innych sytuacji, które będziemy mogli zobaczyć jej oczami i poznać przy tym sposób jej myślenia oraz to w jak rozumie swoje położenie. Fabuła opowieści porusza dogłębnie i uświadamia czytelnikowi jak bardzo otoczenie wpływa na psychikę dziecka.

Jako że jest zrealizowana z perspektywy małej dziewczynki spotkamy się tutaj ze szczyptą fantazji, która jest cechą dziecięcej, niewinnej osobowości. Zwróci to naszą uwagę na to, że w tej sytuacji dziecko wymagające opieki rodziców, ich miłości i troski samo musi zmierzyć się z opieką nad młodszym bratem oraz pijaną matką, czuje się odpowiedzialne niczym dorosły, jednak nadal jest dzieckiem.

Opowieść to tylko 142 strony, jednak jest w nich zawarte wszystko to, co trzeba. Nie spotkamy się tutaj ze zbędnymi opisami, nie będziemy skupiać na nic nieznaczących szczegółach, tylko zderzymy z bezpardonowym odniesieniem do tematu, jakim jest alkoholizm i dzieciństwo w jego cieniu.

Tym, co nie za bardzo przypadło mi do gustu jest rodzaj narracji, z jakim się tutaj spotykamy. Zamiast standardowej narracji pierwszoosobowej, w której bohater przedstawia nam sytuację lub trzecioosobowej, w której poznajemy sytuację z perspektywy obserwatora, tutaj mamy do czynienia z narratorem, który oglądając sytuację z boku przemawia bezpośrednio do głównej bohaterki. Pierwszy raz spotykam się z takim zabiegiem i nie bardzo wiem, do jakiego rodzaju narracji mogę go zaliczyć, podejrzewam drugoosobową, jednak przeczytałam o niej dosłownie chwilę temu i nie jestem pewna. Jestem jednak pewna tego, że bardzo ciężko było mi się przyzwyczaić do czytania tekstu pisanego w ten sposób i momentami było to dla mnie denerwujące.

"Nie zostawia się dziecka w niebie" to poruszająca opowieść, która przypadnie do gustu osobom, które lubią czytać książki  odnoszące się do ciężkich tematów. Powinna zostać także przeczytana przez tych, którzy być może sami spotkali się z taką sytuacją w życiu, nieważne czy z perspektywy dziecka, rodzica, czy może z perspektywy obserwatora.

Boże Narodzenie w Lost River - Fannie Flagg

środa, stycznia 01, 2020

Boże Narodzenie w Lost River - Fannie Flagg

"W najdalej wysuniętym na południe zakątku Alabamy, nad brzegiem krętej, leniwie płynącej rzeki, leży Lost River, senne miasteczko, o którym zapomniał czas..."

Moja świąteczna lektura, do której zabierałam się długi czas, bo już od paru lat leżała u mnie na półce i cierpliwie czekała na moment, kiedy w końcu zdecyduję się ją przeczytać. Muszę przyznać, że trochę żałuję, że zrobiłam tego wcześniej, bo książka bardzo mi się spodobała, ale po części też jestem zadowolona z takiego obrotu sprawy, bo gdybym przeczytała ją przed świętami w 2017 roku to nigdy nie pojawiła by się na tej stronie.




Autor: Fannie Flagg
Tytuł: Boże Narodzenie w Lost River
Ilość stron: 236
Wydawnictwo: Wydawnictwo Literackie
Kategoria: literatura piękna


Książka opowiada nam historię Oswalda T. Campbella, który ze względu na zły stan zdrowia musi opuścić Chicago i przenieść się w cieplejsze, spokojniejsze miejsce. Ze względu na finanse wybiera małe, zapomniane miasteczko Lost River, w którym poznaje grupę ekscentrycznych, ale gościnnych i miłych mieszkańców. Dla samotnego i ciężko chorego Oswalda jest to ogromna zmiana, otoczony miłością i dobrem rozkwita, odnajduje pasję w życiu, przyjaciół, miłość i rodzinę, której nigdy nie miał.
Czytając poznamy tez losy pewnego niesamowitego ptaszka o imieniu Jack oraz niepełnosprawnej dziewczynki Patsy, których los poruszy niejedno serce.

Książka zdecydowanie świąteczna, nie tylko ze względu na tytuł, ale też treść, która pozwala się odprężyć i zrelaksować, to najprawdziwszy balsam dla duszy książkoholika w okresie świątecznym. Przywraca nadzieję i wiarę w dobroć ludzi, a także zadowala ciepłem, życzliwością i humorem. Nie jest też prostą, utopijną historyjką, aby czytelnik nie poczuł się znużony ciągłymi opisami wyidealizowanej rzeczywistości. Czytając zetkniemy się z ciężką chorobą, kalectwem, samotnością, a nawet śmiercią, jednak wszystko to jest starannie wyważone, tak aby czytelnik nie poczuł się przytłoczony i obciążony nadmierną ilością negatywnych emocji. Są to raczej krótkie momenty smutku i współczucia, które wymuszą na nas chwilową refleksję nad otaczającą nas rzeczywistością.

Myślę, że "Boże Narodzenie w Lost River" to książka idealna dla osób, które w ferworze świątecznych przygotowań chcą przeczytać coś niezobowiązującego, a także dla tych, którzy (w ciągu całego roku) szukają prostej lektury pełnej ciepła, którą czyta się niezwykle szybko i przyjemnie. To cudowna opowieść o najważniejszych w życiu człowieka potrzebach, takich jak miłość i przyjaźń, a także o tym, jak być po prostu dobrym człowiekiem.

Zobacz również:

Copyright © Czytam, polecam... , Blogger