Dwunastu apostołów samotności - Zenon Piotrowicz

wtorek, maja 04, 2021

Dwunastu apostołów samotności - Zenon Piotrowicz

Ciekawy tytuł, który wpadł mi ostatnio w ręce. Już od bardzo dawna nie miałam do czynienia ze zbiorem opowiadań, więc była to dla mnie bardzo miła odmiana od wielgachnych tomiszczy powieści. Mimo niewielkich rozmiarów, bo e-book ma zaledwie 84 strony, niesie on za sobą ciężkie przesłanie, skłaniające czytelnika do refleksji nad dzisiejszym światem.

Autor: Zenon Piotrowicz
Tytuł: Dwunastu apostołów samotności
Ilość stron: 84
Wydawnictwo: E-bookowo
Kategoria: zbiór opowiadań

Przyznam, że nigdy wcześniej nie słyszałam o Zenonie Piotrowiczu i byłam bardzo ciekawa jego twórczości, tym bardziej że z moich poszukiwań informacji o nim wynikło, że jest to jego pierwsza książka.

Jak podpowiada nam opis, jest to dwanaście opowiadań spisanych w jednym ze stu tysięcy jednakowych miast. Każde z nich porusza wątki samotności i samej egzystencji. Dla autora inspiracją były jego własne obserwacje oraz doświadczenia innych osób. Zaznacza on również, że wszystkie opowiadania były pisane na trzeźwo i nie odpowiada on za zdrowie psychiczne czytelników po lekturze.

Samotność jest często spotykanym motywem w literaturze, jednak w opowiadaniach Zenona Piotrowicza spotkałam się z innym jej wydaniem. Najczęściej spotykałam ją w formie stanu, który towarzyszył procesowi przemiany lub był przymiotem złych charakterów, a tutaj gra ona główną rolę i sprawcą lub wynikiem bólu i strachu, który  przejmuje władzę nad życiem bohaterów.

Z pewnością można uznać samotność za naszą codzienność, szczególnie w dzisiejszych czasach, kiedy nieustannie walczymy o to, żeby wyróżnić się na tle innych, brakuje nam umiejętności nawiązywania prawidłowych relacji międzyludzkich, nie wiemy jak dbać o swoje zdrowie psychiczne i emocjonalne oraz żyjemy tak szybko, że te rzeczy schodzą na dalszy plan, a my pozostajemy z poczuciem lęku i presją posiadania idealnego życia.

Opowiadania  Zenona Piotrowicza świetnie to obrazują, spotkamy się w nich z wieloma rodzajami samotności, która doprowadza bohaterów w różne miejsca, nie rzadko natrafimy na drastyczne obrazy rzeczywistości, przepełnione cierpieniem, bólem i płatną miłością.

W pamięci najbardziej utkwiło mi jedno opowiadania, o karaluchu, które na tle innych wydawało mi się wręcz opowiadaniem z książeczki dla dzieci, jakby znalazło się w tym zbiorze przez przypadek. Było ono miłą odskocznią od tych, które je poprzedzały, które były przepełnione ciężkim ładunkiem emocjonalnym i zmuszały czytelnika do głębokiej refleksji nad czytanym tekstem. Z opowiadaniem o karaluchu było inaczej, bo jego interpretacja przyszła mi z dużą łatwością i przepłynęłam przez nie gładko, a równocześnie zostało mi ono w pamięci na bardzo długo. Myślę, że może być to spowodowane tym, że obrazy z innych opowiadań to te, które widuję wokół siebie na co dzień, może nie w takiej drastycznej formie, ale jednak są one obecne, a mały, sympatyczny karaluch z wielkim marzeniem to coś nowego i z pewnością dzięki niemu zapamiętam tę książkę.

Zdecydowanie jest to lektura, którą mogę polecić. Na tych 84 stronach jest opisany nasz dzisiejszy świat i nasze problemy. Książka zwraca naszą uwagę na szczegóły, które pomijamy na co dzień, a jednak mają one bardzo duże znaczenie dla naszego życia.

Recenzję możecie przeczytać też na portalu sztukater.pl, stamtąd również pochodzi mój egzemplarz recenzencki ☺
Klik → sztukater.pl - Dwunastu apostołów samotności

Czytaj więcej »

Zagłada Domu Usherów - Edgar Allan Poe

poniedziałek, grudnia 30, 2019

Zagłada Domu Usherów - Edgar Allan Poe

Tak jak obiecałam w poprzednim poście dzisiaj pora na kolejną z nowel Edgara Allana Poego. Wybrałam "Zagładę Domu Usherów" ze względu na to, że podobnie jak "Czarny kot" i "Maska Czerwonej Śmierci" wchodzi w skład ilustrowanego zbioru dzieł Poego, jaki posiadam. Jak już nie raz wcześniej wspominałam cenię sobie to wydanie za niesamowite ilustracje, które odzwierciedlają klimat twórczości Poego.

"Zagłada Domu Usherów" to jedna z najbardziej rozpoznawalnych nowel tego autora, przepełniona elementami makabrycznymi historia, jest postrzegana jako arcydzieło amerykańskiej literatury gotyckiej.

Autor: Edgar Allan Poe
Tytuł: Zagłada Domu Usherów
Tytuł całego wydania: Opowieści tajemnicze i szalone
Ilość stron (tej konkretnej opowieści): 34
Ilość stron (całego wydania): 136
Wydawnictwo: Nasza Księgarnia
Kategoria: nowela

W tej historii wraz z głównym bohaterem-narratorem wybieramy się do słynnego domu Usherów, gdzie mieszka rodzeństwo Roderic i Madeline. Nasz bohater wybiera się do przyjaciela po tym jak otrzymał niepokojący list, w którym Roderic skarży się na zły stan zdrowia i ogólnie złe samopoczucie. Bohater po dotarciu do posiadłości poświęca wolny czas na pocieszanie przyjaciela, razem spędzają każdy dzień, między innymi umilając go sobie wspólnym czytaniem książek. Stan Roderica martwi narratora, jest on dobrym obserwatorem i zauważa u niego niepokojące symptomy obłędu i stany lękowe. Stan przyjaciela pogarsza się drastycznie w momencie śmierci siostry. Usher domaga się złożenia jej w rodzinnej krypcie zgodnie z ich tradycją. Od tego momentu można zauważyć narastające napięcie w opowieści i poczuć niepokojący klimat zbliżających się wydarzeń. Roderic coraz bardziej pogrąża się w szaleństwie, a pewnej nocy podczas szalejącej burzy dochodzi w domu do tajemniczych wydarzeń. Narrator widząc zdenerwowanie Ushera postanawia umilić im czas czytaniem, podczas którego zaczynają się dziać dziwne, niepokojące rzeczy. W końcu jego przyjaciel nie wytrzymuje napięcia i zaczyna krzyczeć, że za wszystko, co dzieje się dookoła odpowiedzialna jest jego zmarła siostra...

Tym, co chyba najbardziej lubię w twórczości Poego jest to, że nowele są krótkie, ale mimo to jest w nich zawarte bardzo wiele treści. W przypadku tej historii bardzo ważne są wszelkie opisy, uosobienie domu z człowiekiem, wykreowanie go w taki sposób, aby opis przywodził na myśl ludzkie ciało. Całość czyta się szybko i przyjemnie, mroczny, gotycki klimat można odczuć na każdej stronie, a moment kulminacyjny odbiera czytelnikowi mowę.

W przypadku wydania, jakie posiadam mroczny klimat dodatkowo potęgują ilustracje, które wykonał Gris Grimly. Fragmenty kilku z nich możecie zobaczyć na powyższych zdjęciach.

"Zagłada Domu Usherów" jest jedną z pierwszych nowel Poego, które miałam przyjemność poznać, a równocześnie należy do tych, które najbardziej zapadły mi w pamięć. Lubię ją za zagadkowość i piękny, zrozumiały język, jakim jest napisana. Tajemniczy, mroczny i iście gotycki klimat też mają duży wpływ na moją ocenę. Polecam całym sercem!

Czytaj więcej »

Maska Czerwonej Śmierci/Maska Śmierci Szkarłatnej - Edgar Allan Poe

piątek, grudnia 27, 2019

Maska Czerwonej Śmierci/Maska Śmierci Szkarłatnej - Edgar Allan Poe

Maska Czerwonej Śmierci, Maska Śmierci Szkarłatnej, Maska Czerwonego Moru to kilka z tytułów, pod jakimi jest znana nowela amerykańskiego pisarza i poety Edgara Allana Poe. Na moim blogu pojawiał się on już kilka razy, między innym w zestawieniu 5 moich ulubionych autorów. Z racji, że dopiero, co skończyły się święta i nie bardzo miałam czas na czytanie jakiś dłuższych powieści postanowiłam, że wrócę do czegoś, co już kiedyś czytałam i miło wspominam. Czymś takim na pewno jest książka "Opowieści tajemnicze i szalone" Poego, którą otrzymałam w podstawówce jako nagrodę "za wspaniałe czytelnictwo". Już kiedyś pokazywałam tutaj parę zdjęć z tego pięknie ilustrowanego wydania, przy okazji recenzji noweli "Czarny kot", tym razem do opisania i polecenia wybrałam "Maskę Czerwonej Śmierci".

Autor: Edgar Allan Poe
Tytuł: Maska Czerwonej Śmierci/ Maska Śmierci Szkarłatnej
Tytuł całego wydania: Opowieści tajemnicze i szalone
Ilość stron (tej konkretnej opowieści): 29
Ilość stron (całego wydania): 136
Wydawnictwo: Nasza Księgarnia
Kategoria: nowela

 Nowela opowiada nam o zarazie, jaka zaatakowała kraj Księcia Prospero. Jej głównymi symptomami były silne ataki bólu, zawroty głowy i obfite krwawienia porami skóry. Ofiary w stanie konwulsyjnych agonii umierały w przeciągu pół godziny.
Prospero jednak był szczęśliwy i zdrowy, a gdy zaraza zwana "Czerwoną Śmiercią" odebrała mu już połowę poddanych postanowił wybrać tysiąc najzdrowszych, najweselszych i najlepszych spośród rycerzy i dam dworu, z którymi następnie zamknął się w jednym ze swych warownych opactw. Była to budowla zaprojektowana przez samego władcę, odizolowana i zabezpieczona przed szalejącą zarazą. Tam w przepychu i luksusie mieli przeczekać do momentu, kiedy za murami będzie bezpiecznie, nie bacząc na cierpienie i ból ludności pozostałej poza twierdzą.

Prospero wydał dla swych poddanych bal maskowy, odbywający się w siedmiu komnatach, z których każda w całości była udekorowana na inny kolor, jedna tylko z nich odznaczała się innym kolorem okien od pozostałych części wystroju wnętrza. Była to czarna komnata z krwiście czerwonymi oknami, gdzie światło padające z zewnątrz tworzyło w środku pomieszczenia przerażający efekt.

Bal trwał w najlepsze, aż do północy, kiedy to gościom ukazała się przerażająca postać przebrana za ofiarę zarazy, przed którą wszyscy z obecnych na sali uciekali. Książę nie mógł podarować przybyszowi takiej zniewagi i ruszył za nim w pogoń dzierżąc w ręce sztylet. Kiedy dogonił intruza w ostatniej, czarnej komnacie i stanął z nim twarzą w twarz padł martwy. Wówczas poddani Księcia rzucili się na nieznajomego i z przerażeniem odkryli, że pod szatami nie kryje się żadna fizyczna, namacalna postać, a to, co ich odwiedziło jest zarazą, przed którą próbują uciec. Odwiedziła ich sama Czerwona Śmierć.

Różne osoby różnie interpretują tę opowieść. Pamiętam, że kiedy czytałam ją w podstawówce, krótko po tym jak dostałam cały zbiór nowel Poego byłam nią przerażona i o ile często wracałam do "Czarnego kota" i "Zagłady Domu Usherów" to tę opowieść zawsze pomijałam i nie chciałam o niej myśleć. Wtedy myślałam, że Czerwoną Śmiercią z pewnością jest dżuma, o której wtedy dużo słyszałam, bo należałam do chóru, który brał udział w spektaklu dotyczącym epidemii dżumy w moim mieście, z którym wiąże się budowa zabytkowego kościółka obchodzącego wtedy swoje 300-lecie.
Teraz dobre 10 lat po tym najbardziej zgadzam się z tezą, że jest to po prostu uosobienie śmierci, która przychodzi po tych, którzy myślą, że są w stanie przed nią uciec. W czasie kiedy ludność poza murami zamku ginie od panującej wszech obecnie zarazy, wybrańcy bawią się wystawnie w pięknym zamku urządzonym z przepychem myśląc, że mury i zabezpieczenia są zdolne odgrodzić ich od śmierci, która i tak dopadnie wszystkich, bez względu na stan majątkowy czy bezpieczne schronienie. Zamek, który rzekomo nie pozwalał na to, aby cokolwiek zewnątrz dostało się do środka nie był żadną przeszkodą dla postaci, która nawiedziła gości na balu. Ich bezpieczeństwo było tylko iluzją.

Zdjęcia, które widzicie powyżej pochodzą z mojego wydania "Opowieści tajemniczych i szalonych", które jest ilustrowane przez Grisa Grimly'ego. Jak już pisałam przy recenzji "Czarnego kota" z tej samej książki jego obrazki sprawiają, że opowieści stają się bardziej klimatyczne i potęgują nastrój grozy.  Serdecznie polecam to wydanie oraz nowele Edgara Allana Poe, w kolejnym wpisie będziecie mogli bliżej poznać "Zagładę Domu Usherów" ☺

Czytaj więcej »

Przytulajka - zbiór opowieści

środa, lipca 10, 2019

Przytulajka - zbiór opowieści

Ta cudowna "Przytulajka" to prezent od mojej mamy, który skutecznie przełamał moją blokadę, jaka ostatnio nie pozwalała mi przeczytać żadnej książki. Jest świetną pozycją dla wszystkich tych, którzy mają ochotę na niezobowiązującą, lekką lekturę, którą najlepiej czyta się w towarzystwie ukochanego czworonoga. To coś, co zadowoli każdego zwierzoluba.

Autor: Małgorzata Kalicińska, Agnieszka Krawczyk, Agnieszka Lingas-Łoniewska, Małgorzata Mroczkowska, Karolina Wilczyńska, Agnieszka Lis, Agnieszka Olejnik, Agata Przybyłek, Magdalena Wala, Natalia Sońska, Joanna Szarańska, Izabela M. Krasińska, Joanna Gawrych-Skrzypczak
Tytuł: Przytulajka
Ilość stron: 464
Wydawnictwo: Czwarta Strona
Kategoria: zbiór, literatura obyczajowa, romans

"Lubisz się przytulać? Autorki najpiękniejszych powieści obyczajowych stworzyły opowiadania pełne miłości do domowych pupilów. Przygotuj kubek herbaty, ciepły koc i wtul się w nasze rozgrzewające historie.

„Przytulajka” to trzynaście chwytających za serce opowieści, w których psy, koty i inni czworonożni przyjaciele namieszają w życiu swoich właścicieli. Zwierzaki pomagają zatrzymać się w codziennej gonitwie i dostrzec serdeczność innych ludzi. Może miłość czeka bliżej, niż myślisz?

Ciche mruczenie, miękkie futerko, merdający ogonek i oklapnięte uszko zawsze wywołują uśmiech na twarzy. " -opis z tyłu okładki

Od jakiegoś tygodnia męczę książkę Grabowskiej "Ostatnia chowa klucz", idzie mi to strasznie opornie, ale jestem uparta i wciąż mam nadzieję, że akcja się rozkręci, a ja po seansie czytania nie będę miała wyrzutów sumienia, że zmarnowałam tyle cennego czasu, który mogłam spokojnie przeznaczyć na inny cel. Po tym, jak mama przyniosła mi "Przytulajkę" postanowiłam jednak zrobić sobie małą przerwę od tego marnego thrillera i poczytać coś przyjemniejszego. Szczególnie że od razu urzekła mnie okładka i opis znajdujący się z tyłu książki. Uroczy piesek i zapowiedź chwil spędzonych z opowieściami o futrzakach i miłości były wystarczającą zachętą. Przepadłam na cały dzień i jeden krótki poranek, bo wtedy została mi już tylko ostatnia opowieść.

Całość potraktowałam raczej jak weekendowe czytadło, które ma na celu odmóżdżyć czytelnika i oderwać od rzeczywistości. Opowieści w kilku przypadkach moim zdaniem są odrobinę przesłodzone, a te skupiające się na wątku miłosnym zahaczały o fabułę rodem z taniego Harlequina.
Pomijając te powyższe to muszę dać dużego plusa autorkom. Bardzo podoba mi się fakt poruszania poważnych problemów naszych czasów w tak miłej i przyjemnej formie. Przeczytamy o chorobliwym dążeniu do utraty wagi, życiu na emigracji, żałobie i wykańczającej pracy, która często zaślepia inne wartości. We wszystkich opowieściach swój udział mają zwierzaki, ale nie tylko pospolite kotki i pieski, będziemy mieć do czynienia także z jeżami, końmi, czy nawet gęsiami.

Niektóre niezwykle zabawne, inne wzruszające, przy których musiałam powstrzymywać łzy, kolejne  niosące ciche przesłanie do czytelnika oraz takie, które po prostu przyjemnie się czyta. Wszystkie na pewno trafią w serce każdego zwierzoluba, a "Przytulajka" zajmie wyjątkowe miejsce na jego półce.

Polecam każdemu miłośnikowi zwierząt i osobom o dobry, wrażliwym sercu. Nie jest to jakaś górnolotna literatura, ale czytadło na miły wieczór spędzony przy herbacie i dobrym futrzastym towarzystwie.

Czytaj więcej »

Balsam dla Duszy miłośnika kotów - Jack Canfield, Mark Victor Hansen i inni

piątek, sierpnia 31, 2018

Balsam dla Duszy miłośnika kotów - Jack Canfield, Mark Victor Hansen i inni

Tym razem przychodzę do was z recenzją czegoś innego niż thriller medyczny Robina Cooka. Postanowiłam zrobić sobie krótką przerwę i przeczytać coś innego gatunku. Padło na Balsam dla Duszy, na który natknęłam się w miejskiej bibliotece już jakiś czas temu. Jako zawodowa kociara musiałam go wypożyczyć! I nie żałuję ☺

Spójrzcie tylko na tą słodką mordkę na okładce ♥ Już sama oprawa jest piękna i cudowna, a wnętrze książki mnie uwiodło.

Autorzy: Jack Canfield, Mark Victor Hansen, Marty Becker, Carol Kline, Amy D. Shojai
Tytuł: Balsam dla Duszy miłośnika kotów
Seria: Balsam dla Duszy
Ilość stron: 440
Wydawnictwo: Rebis
Gatunek: literatura piękna, literatura współczesna

Jeśli ktoś z was zaglądał na zakładkę o mnie na blogu pewnie wie, że mam swoją małą kocicę. W sumie to już nie taką małą, bo ma 5 lat, ale dla mnie zawsze będzie tą drobną, puchatą kulką, którą znalazłam na podwórku w pierwszy dzień wakacji. Lusia, bo tak ma na imię, obróciła nasz dom do góry nogami, to zdecydowanie najzabawniejszy i najbardziej rozbrykany kot, jakiego kiedykolwiek widziałam. Czytając Balsam dla Duszy zastanawiałam się, co by z nią było, gdybym wtedy na nią nie trafiła. Ona pewnie zginęłaby szybko jak większość wolno żyjących kotów, a ja nie miałabym w domu tej małej rozrabiaki, która czasami tak harcuje, że nie wiadomo czy się śmiać, czy płakać - oczywiście ze śmiechu.

Balsam dla Duszy miłośnika kotów to zbiór opowiadań, z których kilka jest łudząco podobnych do historii mojej Lusi. Czytamy o kotach, które musiały przejść swoje w życiu, ale w końcu trafiają do miejsc, które gwarantują im spokój, bezpieczeństwo i miłość na długie lata. W książce jest wiele historii, które pokrzepiają i utwierdzają czytelnika w przekonaniu, ze na świecie są jeszcze dobrzy ludzie, którzy mają wielkie, dobre serca otwarte na potrzeby istot mniejszych. 

Są też historie, które sprawiają, że łezka kręci się w oku, ale także takie, które sprawiły, że nie mogłam powstrzymać łez i musiałam przerywać czytanie, bo już nic nie widziałam. Szczerze mówiąc na początku, kiedy wzięłam tę książkę do ręki zastanawiałam się jakim cudem może ona być Balsamem dla Duszy, skoro ja ciągle płaczę ☺ No cóż, takie życie wrażliwej osoby.

Narratorami opowiadań są weterynarze, osoby zajmujące się kotami w schroniskach i przytuliskach, ludzie nielubiący kotów oraz osoby, których życie drastycznie się zmieniło po tym jak trafili na przepisanego im przez los kociaka. To opowieści, które trafiają prosto w serce ♥

Muszę zwrócić uwagę nie tylko na wnętrze książki, ale też na jej wygląd. Mamy tutaj do czynienia z twardą oprawą oraz niezwykle efektywną szatą graficzną. Kociak na okładce wręcz zmusza potencjalnego obserwatora do zabrania książki ze sobą. Te słodkie, smutne oczka i puchaty pycholek...
Książka została wydana w 2008 roku, a nadal wygląda jak całkiem nowa, co pozwala mi sądzić, ze twarda okładka jest czymś, co niezwykle przedłuża żywot książki. Egzemplarz biblioteczny zapewne przeszedł przez setki rąk, a jest w idealnym stanie.

Polecam to cudo każdemu wielbicielowi kotów i słodkich zwierzątek, a także miłośnikom książek, które koją wrażliwe serce.

Czytaj więcej »

Czarny kot - Edgar Allan Poe

niedziela, września 24, 2017

Czarny kot - Edgar Allan Poe

"Czarny kot" to jedna z moich ulubionych nowel Edgara Allana Poe. Kiedy poznałam ją w podstawówce była dla mnie smutną historią kota, teraz po powtórnym przeczytaniu stała się opowieścią o tym, co robi z człowiekiem alkoholizm.

Cały przebieg wydarzeń poznajemy z perspektywy głównego bohatera, który jednocześnie jest narratorem opowieści. Na początku to spokojny i wrażliwy człowiek kochający zwierzęta i swoją żonę, potem za sprawą "Demona Nieumiarkowania" staje się coraz bardziej kapryśny, wybuchowy i obojętny na uczucia innych. Jego pierwszą ofiarą staje się tytułowy czarny kot, który wcześniej był jego ulubieńcem i wiernym towarzyszem. Alkoholizm doprowadza do tego, że nasz bohater popełnia kilka okrutnych zbrodni, które z początku wydają się idealnie zatuszowane. Jednak przesadna pewność siebie i poczucie bezpieczeństwa sprawia, że jego przewinienia zostają odkryte.

Tytuł (całości)*: Opowieści tajemnicze i szalone
Tytuł oryginału (całości)*: Edgar Allan Poe's Tales of Mystery and Madness
Autor: Edgar Allan Poe
Wydawnictwo: Nasza Księgarnia
Ilość stron (opowieści "Czarny kot")*: 30
Gatunek: horror

Opowieść jest bardzo krótka, moim zdaniem w sam raz na jeden wieczór dla kogoś, kto nie chce zaczynać dłuższej książki i rzadko ma czas na czytanie. Wydaje mi się też, że pomimo tematyki nawiązującej do śmierci i okrucieństwa nadaje się dla czytelnika w każdym wieku, ja sama poznałam ją, gdy miałam 10 lat i od tamtego czasu jestem fanką Edgara Allana Poe.

Ciężko nie wspomnieć też, że wydanie NK jest w całości ozdobione ilustracjami Grisa Grimly'ego, dzięki którym czytanie staje się jeszcze bardziej nastrojowe. Poniżej mała dawka upiorności ilustratora:

*wpis dotyczy tylko opowieści "Czarny kot", która wchodzi w skład 4 utworów całej książki "Opowieści tajemnicze i szalone"

Czytaj więcej »

Być jak pracowita pszczółka ♣ Sekretne życie pszczół - Sue Monk Kidd

czwartek, września 07, 2017

Być jak pracowita pszczółka ♣ Sekretne życie pszczół - Sue Monk Kidd

Dzisiaj 5 września (nie wiem, kiedy internet pojawi się z powrotem i pozwoli mi to opublikować) za nami pierwszy dzień nauki w szkole.

Na początku jak zawsze są luźniejsze lekcje, ale już niedługo zacznie się nauka, wkuwanie, pierwsze sprawdziany i kartkówki, a razem z nimi pierwsze oceny. Ja o swoje postanowiłam zadbać od samego początku. Wydaje mi się, że każdy uczeń mówi sobie we wrześniu, że tym razem nie będzie miał złych ocen, będzie się starał tak, żeby na koniec roku nie poprawiać nic i mieć spokój. Mam nadzieję, że tym razem uda mi się wytrwać dłużej niż kilka tygodni i przez cały rok uczyć się z takim samym zapałem jak na początku. W czerwcu przekonałam się, jak ważne jest to, żeby poprawiać każdą gorszą ocenę, żeby potem nie musieć wracać kilka miesięcy wstecz i uczyć się czegoś, co było w październiku, żeby mieć wyższą średnią i lepszą ocenę z przedmiotu ☺

W tym roku postanowiłam być pracowita jak pszczółka, a jeśli już o pszczółkach mowa to zapraszam na recenzję książki „Sekretne życie pszczół” ☺

Autor: Sue Monk Kidd
Tytuł: Sekretne życie pszczół
Tytuł oryginału: The Secret Life of Bees
Liczba stron: 194
Wydawnictwo: Reader's Digest

Wydaje mi się, że sama nigdy nie wybrałabym dla siebie tej książki, miałam ją w domu już długi czas, ale nigdy nie zwracałam na nią większej uwagi. Swój egzemplarz mam w wersji zbiorowej, jest ona jedną z czterech „książek wybranych” wydawnictwa Reader’s Digest. Kiedyś czytałam jedną z innych powieści z tego zbioru, ale opis Sekretnego życia pszczół nie zachęcił mnie do zapoznania się z nim. Dopiero w internacie po obejrzeniu filmu o tym samym tytule, nakręconego na postawie powieści Sue Monk Kidd przypomniałam sobie o niej i mogę śmiało powiedzieć, że jestem nią zachwycona. Sposób, w jaki jest napisana pozwala czytelnikowi poznać myśli Lily i idealnie wczuć się w akcję powieści.

„-Słuchałaś pszczelej klimatyzacji – powiedziała August. - Większość ludzi nie ma pojęcia, jak skomplikowane rzeczy dzieją się wewnątrz ula. Pszczoły mają swoje sekretne życie, o którym nic nie wiemy.
Spodobała mi się myśl, że pszczoły mają sekretne życie – podobne do tego, które sama wiodłam.” -fragment książki

Główną bohaterką jest czternastoletnia dziewczynka, książka opowiada o jej przygodach po ucieczce z domu. Razem ze sobą zabrała swoją czarnoskórą opiekunkę Rosaleen, która także odgrywa ważną rolę w opowieści. Dzięki niej poznajemy smutną codzienność stanów południowych Ameryki lat '60 XX wieku. Wtedy to czarnoskórzy obywatele uzyskali prawo do głosowania.

„Nigdy jeszcze nie byłam w pobliżu uli, na początek zatem dała mi lekcję tego, co nazywała „pszczelą etykietą”. Przypomniała, że tak naprawdę świat jest wielką pasieką i tu, i tam obowiązują te same zasady: nie bój się , ponieważ żadna miłująca życie pszczoła nie chce cię użądlić. Mimo to nie bądź idiotką: wkładaj długie spodnie i bluzkę z długimi rękawami. Nie oganiaj się. Jeśli ogarnia cię złość, gwiżdż. Złość pobudza pszczoły, gwizd je uspokaja. Przede wszystkim zaś posyłaj pszczołom miłość. Każde małe stworzonko chce być kochane.” -fragment książki

"Sekretne życie pszczół" to opowieść, w której spotkamy się z wieloma metaforami i odniesieniami do różnych religii i wierzeń, będziemy świadkami poszukiwania matki i swojego miejsca na ziemi, przyjrzymy się z bliska trudnemu życiu czarnoskórych obywateli Ameryki lat '60 XX wieku i zobaczymy, jak to jest żyć z olbrzymim poczuciem winy.

Książkę polecam każdemu, kto ma ochotę poczytać coś, co pozwoli mu oderwać się od codziennych zmartwień lub po prostu poznać ciekawą i mądrą historię, jest idealna dla czytelników i młodych, i starszych. Myślę, że z powodzeniem można ją nazwać książką uniwersalną, ponieważ powinna przypaść do gustu każdej osobie.

Spoóźnione xD #chica #bluehair #blueeyes

Post udostępniony przez Kinga Siegert (@w._.u._.z._.e._.t._.k._.a) 7 Wrz, 2017 o 11:56 PDT

Czytaj więcej »

Być jak płynąca rzeka... Paulo Coelho

środa, sierpnia 16, 2017

Być jak płynąca rzeka... Paulo Coelho

Być jak płynąca rzeka
Milcząc w środku nocy
Bez strachu przed jej mrokiem
Gdy na niebie gwiazdy - być ich odbiciem
Kiedy niebo zaciąży chmurami
A chmury jak rzeka wodą się staną
Być ich odbiciem beztroskim
W spokojnych głębinach
~Manoel Bandeira

Powyżej widzicie wiersz, który Coelho umieścił na pierwszej stronie swojej książki. Mówi on nam o tym, że powinniśmy jak rzeka być odbiciem otaczającego nas świata. Krótki utwór świetnie wprowadza  w dalszą część książki, w której możemy poznać sposób, w jaki autor postrzega świat i jego filozofię.

Autor: Paulo Coelho
Tytuł: Być jak płynąca rzeka
Tytuł oryginału: Ser como rio que flui
Wydawnictwo: Świat Książki
Ilość stron: 287

"Być jak płynąca rzeka" nie jest typowym opowiadaniem, ale zbiorem "krótkich, lecz głębokich tekstów, które pozwalają jak nigdy dotąd poznać myśli i obraz świata widziany oczami sławnego autora". Znajdziemy tam opowiadania, felietony, anegdoty i legendy, w których Coelho ukaże nam swój sposób na życie. Autor na podstawie codziennych sytuacji potrafi zrobić lekcję o sensie istnienia, miłości, śmierci i pomóc nam dostrzec lepsze strony życia.

Pomimo tego, że lektura kompletnie nie zmieniła mojego podejścia do życia bardzo przyjemnie mi się ją czytało. Podoba mi się sposób, w jaki jest wykonana, krótkie teksty są zbudowane w ten sposób, że nie zostawiają "niedosytu" jaki niekiedy pojawia się u mnie, kiedy mam do czynienia z jakąś małą poczytajką. Mają wyraźne zakończenie, po którym nie musimy sobie zadawać pytania, co było dalej. Książka ma nas zmuszać do refleksji, zastanowienia się nad naszym sposobem życia, ale jeśli ktoś jest na to wyjątkowo oporny to z powodzeniem może przeczytać ją jako zbiór opowiadań i ciekawostek.

To już koniec mojej recenzji, jednak jeśli dotarłeś/dotarłaś do tego miejsca, chciałabym cię serdecznie zaprosić na mój profil na DDOB i nowo powstałą stronę bloga na Facebooku. Możesz także zajrzeć na mojego Instagrama, z którego dowiesz się, jakie są moje inne zainteresowania i co tworzę ☺

Czytaj więcej »