Pokazywanie postów oznaczonych etykietą literatura faktu. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą literatura faktu. Pokaż wszystkie posty
Był sobie wesoły kat. Sprawiedliwość Singapuru - Alan Shadrake

sobota, sierpnia 15, 2020

Był sobie wesoły kat. Sprawiedliwość Singapuru - Alan Shadrake

Kolejna książka z cyklu Rozmowy z katem od Wydawnictwa Aktywa. Poprzednie znajdziecie klikając w ten link <klik>.

Jest to już piąty tytuł z tej serii, oprócz niego posiadam jeszcze trzy pierwsze i z przykrością muszę stwierdzić, że ten mnie bardzo zawiódł. Poprzednie książki czytałam z zapartym tchem, wciągnęły mnie na całego, a w przypadku tej męczyłam się bardzo długo, żeby dotrzeć do końca. Ciężko było mi wczuć się w jej klimat i kilkukrotnie porzucałam ją na rzecz innych książek.

W przeciwieństwie do poprzednich książek z tej serii, które skupiały się głównie na karze śmierci lub postaci kata, tutaj mamy do czynienia z ogromną ilością informacji i faktów na temat Singapuru i działającego w nim systemu sprawiedliwości, w szczególności skupiających wokół tematu narkotyków. Myślę, że to może być powodem tego, że tak ciężko było mi przebrnąć przez tę lekturę, bo spodziewałam się większej ilości informacji na temat samego kata i szczegółów wykonywanej przez niego pracy, tymczasem temat Singapuru nie zainteresował mnie wcale. Informacje, jakie są podane w książce są niesamowicie dokładne i szczegółowe, co wymaga od czytelnika dużego skupienia, aby uniknąć zaplątania się w faktach.


Autor: Alan Shadrake
Tytuł: Był sobie wesoły kat. Sprawiedliwość Singapuru
Seria: Rozmowy z katem

Ilość stron: 400
Wydawnictwo: Wydawnictwo Aktywa
Kategoria: literatura faktu

"Singapur ma jeden z najwyższych na świecie wskaźników egzekucji na jednego mieszkańca. Rząd twierdzi, że tylko kara śmierci może zniechęcać handlarzy narkotyków do wykorzystywania ich kraju jako węzła transportowego, ale to twarde śledztwo ujawnia niepokojące prawdy o tym, jak i kiedy stosuje się karę śmierci.

Wywiady z głównym katem Singapuru Darshanem Singhiem, który wykonywał swoje obowiązki przez prawie pięćdziesiąt lat, oraz mrożące krew w żyłach głośne sprawy kryminalne, w tym egzekucja australijskiego obywatela Nguyena Van Tuonga, dają świadectwo rażącego nadużycia praw człowieka w tym kraju.

Kiedy ta książka została po raz pierwszy opublikowana w Azji w lipcu 2010 roku, jej autor, brytyjski dziennikarz Alan Shadrake, został aresztowany i osądzony, a następnie skazany na karę więzienia za odwagę postawienia singapurskiego wymiaru sprawiedliwości na świeczniku uwagi publicznej. To poprawione i zaktualizowane wydanie obejmuje aresztowanie Shadrake’a i jego ciągłą kampanię przeciwko karze śmierci, którą prowadził w trakcie przygotowywania się do odwołania od wyroku."
-opis z tyłu książki

Tytułowy wesoły kat to Darshan Singh, który jest uważany za najbardziej wydolnego kata w historii, mówi się, że w swojej karierze zawodowej pozbawił życia ponad 850 osób. Z wieloma skazańcami zdążył się zaprzyjaźnić i zapewniał ich, że wysyła ich o lepszego miejsca. Był bardzo wierzącym człowiekiem, wierzył w reinkarnację i to, że praca, którą wykonuję prowadzi do pełnej rehabilitacji skazańca, co w przyszłym wcieleniu gwarantuje mu bycie lepszym człowiekiem.

Faktem związanym z singapurskim więzieniem, który mnie najbardziej zaciekawił jest Dieta Skazańców. Każdy skazaniec, którzy podpisze zgodę na oddanie swoich organów po śmierci przechodzi na specjalną dietę, która ma zagwarantować, że oddawane organy będą w jak najlepszym stanie. Mimo tego, że jestem zwolenniczką oddawania organów myślę, że dla skazanego świadomość, że jest on lepiej żywiony tylko dlatego, że niedługo czeka go śmierć musi być czymś okropnym.

"Wymyślono ten jadłospis po to, by organy skazanego po powieszeniu były w idealnym stanie. Skazańcy dostają ogromne ilości wszelkich potraw, jakich sobie zażyczą. Najpierw jednak muszą podpisać zgodę. Później są traktowani w tej wyjątkowy sposób, tuczeni niczym brojlery, a następnie patroszeni. Jeśli odmawiają, dostają normalne więzienne jedzenie." -fragment książki
Poprawione i zaktualizowane wydanie książki jest wzbogacone o aresztowanie autora książki, które wynikało z powodu jej publikacji w 2010 roku. Autor został o oskarżony i skazany za odwagę wystawienia singapurskiego wymiaru sprawiedliwości na uwagę publiczną.

Spotkamy się też tutaj z wieloma historiami ludzi, którzy zostali skazani na śmierć, a ich winy nie zostały do końca udowodnione. Zobaczymy, że jeśli jest się biednym, niewykształconym lub niechcianym ryzyko, że można zostać niewinnie skazanym drastycznie wzrasta. Zamożnym i wpływowym ludziom udaje się zazwyczaj tego uniknąć.

Książkę oceniam jako średnią, ponieważ nie przypadła mi do gustu i czułam się przytoczona ilością szczegółowych i dokładnych informacji, jaka mnie zalała w niektórych rozdziałach. Jak już wcześniej wspominałam podziewałam się raczej przewagi faktów odnoszących się do osoby kata i wykonywanej przez niego pracy, a dostałam rzetelną książkę na temat singapurskiego systemu sprawiedliwości. Myślę, że jeśli ktoś jest zainteresowany tym tematem to będzie dla niego ciekawa i wartościowa książka, jednak mnie dość mocno wymęczyła.

Nabici w Facebooka. Przestroga przed katastrofą - Roger McNamee

poniedziałek, czerwca 01, 2020

Nabici w Facebooka. Przestroga przed katastrofą - Roger McNamee

Dziś o czymś, z czego korzysta większość z nas, jednak mało kto wie o tym coś więcej.

Facebook, czyli serwis społecznościowy, dzięki któremu możemy komunikować się ze znajomymi z różnych części świata, tworzyć grupy, dzielić się zdjęciami, filmami i momentami z naszego życia, a także korzystać z wielu aplikacji, jakie nam oferuje.



Autor: Roger McNamee
Tytuł: Nabici w Facebooka. Przestroga przed katastrofą
Ilość stron: 320
Wydawnictwo: Media Rodzina
Kategoria: literatura faktu

"Facebook miał okazję stać się bohaterem swojej własnej historii. Zamiast tego wybrał inną ścieżkę.
Jest to opowieść o Facebooku i jego twórcach, ale też niezwykły fresk ukazujący historię biznesu związanego z nowymi technologiami oraz ludzi , którzy je tworzyli, a teraz zabrakło im odwagi, by stanąć oko w oko z demonami, które sami powołali do życia. Roger McNamee, doradca Marka Zuckerberga w pierwszych latach działania FB, potrzebował trochę czasu, by zrozumieć, co tak naprawdę się stało i co z tym zrobić. W rezultacie otrzymaliśmy książkę, która jasno i precyzyjnie wyjaśnia, dlaczego nowe technologie mogą zagrażać demokracji."
-opis z tyłu książki

Książka przeprowadzi nas przez wszystkie lata działalności Facebooka, zaczynając od samego powstania serwisu i jego genezy, aż po aktualny czas. Poznamy wiele nazwisk, które przyczyniły się do jego ukształtowania i rozwoju, a także dowiemy się, jakie są zagrożenia płynące z jego strony. Posiądziemy odrobinę wiedzy na temat algorytmów i tego typu struktur, o działaniu reklamy i oraz o sztuczkach serwisów społecznościowych, które powodują, że zaglądamy na nie kilka razy dziennie. Nie zabraknie też szczegółów kilku afer medialnych, w których Facebook odgrywał większą lub mniejszą rolę.

Szczerze mówiąc podchodząc do tej lektury nie miałam żadnych większych oczekiwań, wybrałam ją, ponieważ jest to inny gatunek i tematyka, niż te, z jakimi mam do czynienia na co dzień, więc jest to ciekawe urozmaicenie. Tytuł także sugerował mi, że jest to coś co znam, lecz w nieco innym wydaniu. Facebook do tej pory znałam jako serwis społecznościowy służący mi do wymieniania wiadomości z przyjaciółmi i rodziną, wrzucania linków do moich wpisów z bloga i sporadycznie do wrzucania zdjęć tego, co uda mi się namalować lub stworzyć. Nigdy nie przejmowałam się tym, kto może zobaczyć treści, które publikuję, bo wrzucając coś do internetu zawsze staram się, aby były to rzeczy, które nie będą dla mnie problemem, nawet jeśli zobaczy je ktoś, kto nie powinien i które nie sprawią, że oglądając je po latach spalę się ze wstydu. Chyba to jest właśnie ten aspekt, przed którym jesteśmy przestrzegani najczęściej, że nasze publikacje może zobaczyć jakaś nieodpowiednia osoba i wykorzystać je przeciwko nam lub w jakiś inny niewłaściwy sposób.

Lektura książki "Nabici w Facebooka" uświadomiła mi, że zagrożeń jest o wiele więcej i że często jesteśmy po prostu pionkami w czyjejś grze. Treści, jakie widzimy na Facebooku, YouTube, czy Instagramie są spersonalizowane, nie tylko w taki sposób, abyśmy dostali to, co nas interesuje i chętnie klikali w odnośniki, ale także tak, abyśmy zrobili to, czego oczekuje od nas platforma w danym momencie. Wszystkie te serwisy społecznościowe oddziałują na nas o tego stopnia, że bez problemu mogą być wykorzystywane do szerzenia wśród społeczności określonej idei, poglądów, mowy nienawiści itp. Wiedzieliście, że Rosjanie wykorzystali Facebook , by wpłynąć na wyniki wyborów? To niesamowite do jak wielu rzeczy może zostać wykorzystany serwis, który początkowo służył jedynie do komunikowania się.

Roger McNamee prezentuje nam dawkę historii, swoich spostrzeżeń i obaw. Nie jest to łatwa lektura, czytanie jej zajęło mi trochę czasu, bo po niektórych rozdziałach potrzebowałam chwili, aby przyswoić sobie przeczytane wiadomości, wyrobić własną opinię na ich temat lub po prostu zastanowić dokąd zmierza dzisiejszy nastawiony na zysk i zarobek świat. Myślę, że jest to książka, która zainteresuje osoby chcące poznać bliżej Facebook, jednak nie polecałabym jej na miły wieczór z kotkiem na kolankach i kocykiem, to raczej pozycja, która wymaga skupienia i refleksji. Solidna, szczegółowa dawka wiedzy i przemyśleń autora.

Doświadczenia kata - James Berry

czwartek, grudnia 26, 2019

Doświadczenia kata - James Berry

To już trzecia część serii Rozmowy z katem ukazująca się na moim blogu. Recenzje dwóch poprzednich książek znajdziecie klikając w poniższe linki:

1. Spowiedź polskiego kata - Jerzy Andrzejczak
2. Dziennik kata - John Ellis

Tym razem mamy do czynienia z angielskim wykonawcą wyroków śmierci, jakim był żyjący w latach 1852-1913 James Berry.



Autor: James Berry
Tytuł: Doświadczenia kata
Seria: Rozmowy z katem
Ilość stron: 176
Wydawnictwo: Wydawnictwo Aktywa
Kategoria: autobiografia/biografia


Książka pozwala nam poznać powody, jakie skłoniły Berry'ego do objęcia stanowiska kata, jego poglądy na temat kary śmierci, opisy niektórych egzekucji, jakie wykonał oraz tego, jak się do nich przygotowywał. Ponadto przedstawia nam różne sposoby wymierzania kary śmierci nie tylko w Anglii, ale na całym świecie oraz przybliża ich zalety, oraz wady. Wydanie jest wzbogacone także o ilustracje przedstawiające różne metody egzekucji, wizytówki Berry'ego i podobizny straceńców.

Książka nie należy do najobszerniejszych, jest najcieńszą pozycją z serii Rozmowy z katem, jednak to nie umniejsza jej wartości. Czyta się ją bardzo szybko, jest napisana prostym, zrozumiałym językiem i opatrzona wieloma interesującymi rysunkami. Najbardziej zainteresował mnie rozdział o różnych metodach egzekucji, gdzie autor przybliża nam te bardziej i mniej znane z nich oraz opisuje sposób, w jaki działają, zwracając szczególną uwagę na to, które z nich powodują natychmiastową i bezbolesną śmierć ofiary. Był to bowiem priorytet, jakim kierował się James Berry jako kat.

Swój zawód traktował jak każdy inny, jego zdaniem kara główna była słuszna i potrzebna, jak sam mawiał:

"...przywiązuję dużą wagę do nakazu Pisma:"Kto przeleje krew ludzką, przez ludzi ma być przelana krew jego" i w moim przekonaniu zniesienie kary śmierci podważałoby boskie przykazanie.".

Nie zmienia to jednak faktu, że z chęcią wprowadziłby parę zmian w warunkach określających jej nakładanie, które szczegółowo tłumaczy w jednym z rozdziałów książki.

Złożył podanie o stanowisko kata, aby poprawić swoją sytuację finansową i utrzymać rodzinę, początkowo spotkało się to z dużym sprzeciwem ze strony rodziny i znajomych, jednak po czasie sytuacja się uspokoiła. Nie uspokoiły się jednak gazety i dziennikarze, którzy szukali w jego fachu materiału na dobrze sprzedający się tekst. W książce kilkukrotnie mamy możliwość przeczytać o jego perypetiach sądowych i procesach o zniesławienie.

"Doświadczenia kata" pozwalają nam poznać bliżej zawód kata i przyjrzeć się z bliska temu, co towarzyszy na co dzień osobom, które go wykonują. Poznamy prawdziwe przypadki skazańców, którymi zajmował się Berry, jego proces działania oraz refleksje na temat kary głównej.

Dla osób zainteresowanych tematem kary śmierci na pewno będzie to pouczająca i satysfakcjonująca lektura. Jest świetną kontynuacją serii Rozmowy z katem, której poprzednie dwie części także mogę szczerze polecić. Jest także dobrym tytułem, który pozwoli nam poznać osobę kata i uświadomić sobie, że nie musi on być niezrównoważoną, bezlitosną osobą, pozbawioną poczucia wstydu i litości. Wręcz przeciwnie, uświadomi nam, że aby kara była wykonana w sposób możliwie jak najbardziej bezbolesny i natychmiastowy powinien się on odznaczać łagodnością i dobrocią oraz niezwykle silną wolą, która pozwoli mu wykonać wyrok. 

Nawiedzenia. Historie prawdziwe - Ed i Lorraine Warren, Robert David Chase

wtorek, sierpnia 13, 2019

Nawiedzenia. Historie prawdziwe - Ed i Lorraine Warren, Robert David Chase

Przypadkowo usunęłam sobie wersję roboczą, w której miałam zapisaną już połowę tego posta... To chyba najlepiej obrazuje to, co ostatnio się u mnie dzieje. O ile lipiec był miły, przyjemny i pełen atrakcji to sierpień jest moim miesiącem niewypałów, a ja sama stałam się strasznie niezdarna. A to stracę pół paznokcia przytrzaskując go bramą, a to usunę posta, potem potknę się o próg po raz 100 tego dnia, a na koniec jeszcze rozleję sobie wodę na łóżko. Do tego dochodzą jeszcze magiczne zdolności zmieniania pogody. Już trzy razy wybierałam się z kuzynką na nieco dalszy wypad rolkowy i już trzy razy po uzgodnieniu szczegółów zaczynała się burza...

Zabieram się więc za pisanie tej recenzji po raz drugi z nadzieją, że laptop nie wybuchnie mi na kolanach, a niewyjaśnione zjawiska atmosferyczne nie spowodują braku internetu, który jest mi teraz niezbędny.

"Nawiedzenia. Historie prawdziwe" to pozycją, którą polecam czytać przed lekturą "Demonologów" o których pisałam we wcześniejszym poście. Z tego, co wiem wiele osób robi ten sam błąd co ja i zaczyna od "Demonologów", co finalnie skutkuje tym, że są zawiedzeni książką, ponieważ oczekują tego samego poziomu grozy, czy opisów pracy małżeństwa Warrenów. "Nawiedzenia" to raczej luźny spis opartych na faktach nawiedzeń, prześladowań i spotkań z duchami. Nie ma tutaj historii, w których interweniowali Warrenowie, ani opisów egzorcyzmów, na końcu każdej historii jest jednak komentarz Ed'a lub Lorraine odnoszący się do jej treści.



Autor: Ed i Lorraine Warren, Robert David Chase
Tytuł: Nawiedzenia. Historie prawdziwe
Ilość stron: 240
Wydawnictwo: Replika
Kategoria: literatura faktu


Moją recenzję "Demonologów" znajdziecie w poprzednim wpisie, możecie się z niej dowiedzieć, że czytając książkę ciarki przechodziły mi po plecach i podskakiwałam na każdy dźwięk wydobywający się z głębi mieszkania. Przy "Nawiedzeniach" zabrakło już tej atmosfery grozy i niepokoju. Po doznaniach związanych z poprzednią książką ta wydawała mi się lekka, przyjemna i prosta, a oczekiwałam tej nutki strachu, która sprawi, że zacznę rozglądać się po pokoju. Nie polecam czytać, kiedy ma się za sobą "Demonologów", zdecydowanie lepiej zacząć od niej, jako przedsmaku tego, co nas czeka i dopiero potem wejść na "wyższy poziom".

Nie chcę, żeby ten tekst był odebrany w taki sposób, że książka jest zła - jest dobra, ale książka "Demonolodzy" jest zdecydowanie lepsza, bardziej rozbudowana i zapewnia więcej doznań, przez co "Nawiedzenia" wypadają przy niej strasznie słabo i moim zdaniem nie zadowolą czytelników, którzy zaczęli od tamtej pozycji. Ja popełniłam ten błąd i poczułam się zawiedziona, bo oczekiwałam od tej książki zbyt wiele.


Podsumowując - polecam, ale jako pojedynczą lekturę, nie w komplecie z "Demonologami" lub jako pierwszą w kolejce do przeczytania.


Demonolodzy. Ed i Lorraine Warren - Gerald Brittle

czwartek, lipca 18, 2019

Demonolodzy. Ed i Lorraine Warren - Gerald Brittle

Książka na którą czekałam długi czas! Kiedy już nadarzyła się okazja, żeby ją kupić nie zastanawiałam się ani chwili. Jestem fanką filmów Obecność, Obecność 2 i Annabelle, więc byłam niezwykle ciekawa prawdziwych historii, które stały się inspiracją twórców.

Nie ukrywam, że lubię horrory, ale po nich przez jakiś czas boję się być sama w ciemności. Na szczęście dzielę pokój ze współlokatorami i samotność mi nie grozi. Czytając "Demonologów" ciarki przechodziły mi po plecach  i podskakiwałam na każdy dźwięk wydobywający się z głębi mieszkania.




Autor:
Tytuł: Demonolodzy. Ed i Lorraine Warren
Ilość stron: 352
Wydawnictwo: Esprit
Kategoria: literatura faktu


"Uważasz, że duchy są zwykle odpowiedzialne za nawiedzenia starych i opuszczonych domów?
Nic nie wiesz o świecie duchów.
Myślisz, że laleczki są słodkie i niewinne?
Historia opętanej lalki Annabelle zmusi cię do tego, żeby zastanowić się nad tym raz jeszcze.
Straszą cię dziwne hałasy, trzaskanie drzwiami i niepokojące dźwięki?
Naprawdę przerazi cię historia o poltergeiście z Enfield.

Książka Demonolodzy, która przez wiele tygodni znajdowała się na liście bestsellerów „New York Timesa”, ujawnia zdumiewające mechanizmy, które kryją się za wydarzeniami nadprzyrodzonymi i wyjaśnia, dlaczego opętanie czy nawiedzenie może spotkać każdego z nas. To wstrząsające archiwum Warrenów, wybitnych amerykańskich demonologów, tropicieli zjawisk mrożących krew w żyłach, jest dowodem na to, jak niewiele wiemy o świecie duchowym.


Edward i Lorraine Warren – wybitni specjaliści w zakresie demonologii, nawiedzeń, opętań, egzorcyzmów. Z ich doświadczenia korzystał między innymi Kościół katolicki w Stanach Zjednoczonych (Ed był jedynym świeckim demonologiem uznawanym przez Watykan). Wspólnie przebadali tysiące niesamowitych przypadków nawiedzeń i prowadzili najgłośniejsze śledztwa dotyczące opętań, m. in. Amityville (1976), nawiedzenie domu rodziny Snedekerów w Southington (1986-88, na podstawie tych wydarzeń powstał film Udręczeni), Perronów w Harrisville (1970, film Obecność) czy Smurlów w Pittston (1985-1987, film Nawiedzony dom). Po śmierci Eda w 2006 roku, jego żona kontynuuje ich wspólne dzieło." -opis z okładki książki

Jak widać powyżej jest to literatura faktu, co potęguje emocje odczuwane podczas czytania niektórych przerażających historii zawartych w książce. Mamy tutaj do czynienia z historiami dotyczącymi Annabelle i Amityville, a także z wieloma innymi nawiedzeniami, dręczeniami, a nawet opętaniami ludzi, którzy nierzadko sami sprowadzili na siebie taki los - świadomie lub nie.

"...rany cięte, poparzenia, zadrapania, skaleczenia, nagłe zachorowania na ciężkie choroby, przejmujące bóle głowy, wulgarne napisy i bluźnierstwa na ścianach, samoistne wybuchy pożaru, nieludzkie głosy po drugiej stronie linii telefonicznej, twarze demonów pojawiające  się w ekranie telewizora - czego by nie wymienić, wszystko to widziałem." -cytat z książki

Wiele spraw z którymi związane było małżeństwo Warrenów dotyczyło wydarzeń, które zostały sprowadzone na poszkodowanych przez nich samych. Zdumiało mnie to jak przerażające konsekwencje może mieć zabawa w wywoływanie duchów lub igranie z tabliczką ouija (która swoją drogą jest ogólnodostępna i kosztuje ok.100 zł, co sprawia, że zdobycie jej przez nastolatków żadnych przygód nie jest problemem). Książka opisuje przypadek, w którym nastolatka odstała księgę z zaklęciami w prezencie choinkowym od matki, co miało tragiczny finał i przysporzyło całej rodzinie ogromnych problemów.

"W rezultacie doszło do chyba najgorszego rodzaju ataku diabolicznego, z jakim mieli do czynienia Warrenowie." -cytat z książki

Książkę polecam wszystkim osobom zainteresowanym zjawiskami paranormalnymi, a także postaciami Eda i Lorraine Warren. Myślę, ze zadowoli też fanów horrorów, dla których dodatkową atrakcją będzie to, że jest to książka na faktach.

Bestie. Zbrodnie i kary - Janusz Maciej Jastrzębski

wtorek, czerwca 25, 2019

Bestie. Zbrodnie i kary - Janusz Maciej Jastrzębski

Nareszcie mam możliwość opublikowania recenzji książki Janusza Macieja Jastrzębskiego. Jest to dość grube, bo ponad 670-stronicowe tomiszcze, z którym spędziłam prawie miesiąc. "Bestie. Zbrodnie i kary" przybliża nam obraz wielu seryjnych morderców działających w powojennej Polsce. Są to najwięksi zbrodniarze, tacy jak Leszek Pękalski, Karol Kot, czy Władysław Mazurkiewicz, którzy swoimi przestępstwami na zawsze zapisali się w naszej historii.



Autor: Janusz Maciej Jastrzębski
Tytuł: Bestie. Zbrodnie i kary
Ilość stron: 671
Wydawnictwo: Wydawnictwo Aktywa
Kategoria: literatura faktu


"„Bestie. Zbrodnie i Kary” Janusza Macieja Jastrzębskiego to książka o największych zbrodniarzach w powojennej Polsce, ujmująca temat w sposób ciekawy i bezpardonowy, bez zbędnych upiększeń czy eufemistycznych półsłówek. Wśród okrytych złą sławą bohaterów publikacji odnajdziemy największych seryjnych morderców tamtych czasów, takich jak: Leszek Pękalski (który – nomen omen – wkrótce wyjdzie na wolność po odbyciu zasądzonej kary); Karol Kot, będący przestępczym ewenementem na skalę światową, czy też Władysław Mazurkiewicz – nietypowy w swojej kategorii przestępca działający w okresie II wojny światowej oraz wielu innych, nieszablonowych przedstawicieli świata przestępczego.

Pracę Janusza Jastrzębskiego wyróżnia bardzo dokładna prezentacja danych dotyczących opisywanych spraw. Niezbędne informacje Autor zaczerpnął bezpośrednio z akt i protokołów sądowych oraz notatek funkcjonariuszy milicji. Niewątpliwą zaletą publikacji jest także interesująca forma przekazu opisywanych wydarzeń oraz pogłębiona analiza czynności dochodzeniowych i późniejszych procesów sądowych. Za przykład może posłużyć rozprawa Leszka Pękalskiego, określanego „wampirem stulecia”. Autor książki wskazuje na liczne komplikacje, jakie zaistniały w toku prowadzonego śledztwa. Wykrycie zabójcy utrudniał fakt, iż w tym samym czasie i dodatkowo na tym samym obszarze grasował inny notoryczny gwałciciel. Autor mistrzowsko ujął i połączył modus operandi obu sprawców, angażując czytelnika w przedstawione fakty i trzymając go do końca w napięciu. Dopiero po pewnym czasie śledczym udaje się ustalić, że za przestępczymi czynami kryje się nie jeden sprawca.

Mnogość ujawnionych faktów dotyczących każdego sprawcy, sposób ujęcia działania przestępców, a także wybór zabójców o atypowych skłonnościach sprawiają, że książkę tę czyta się jednym tchem, niczym dobrą powieść sensacyjno-kryminalną. Nie możemy jednak zapominać, że jest ona także swego rodzaju dziełem historycznym, swoistym dokumentem, traktującym o realiach PRL-u i głośnych przestępstwach tamtych czasów. Osobiście bardzo żałuję, że nie miałem okazji zapoznać się z „Bestiami” w czasie, gdy pracowałem nad własnymi książkami o seryjnych zabójcach. Dzieło to z pewnością wzbogaciłoby wiele moich wniosków i uzupełniło przedstawione fakty o cenne i interesujące szczegóły. "
-opis z tyłu okładki

Opis z tyłu okładki doskonale informuje nas o tym, co zastaniemy we wnętrzu książki. Jest to pozycja doskonała dla wszystkich osób zainteresowanych socjopatią, kryminalistyką oraz krwawymi i okrutnymi zbrodniami. Jeśli należysz do tej grupy to z czystym sumieniem mogę ci polecić tę książkę i zagwarantować, że jej lektura cię usatysfakcjonuje.

Autor poświęcił naprawdę dużo czasu na zebranie i przeanalizowanie danych z akt sądowych, notatek policyjnych i innych dostępnych źródeł, w wyniku czego otrzymaliśmy obszerną i szczegółową publikację opisującą z detalami najbardziej charakterystycznych i sławnych morderców z czasów powojennej Polski oraz sposób ich działania i okoliczności popełniania poszczególnych zbrodni.

Książkę czyta się bardzo przyjemnie, każdy rozdział przybliża nam daną postać, przebieg zbrodni, motywy, następnie przebieg procesów i wyroki sądowe. We wszystkim panuje ład i porządek. Język jest przystępny i zrozumiały, a całość czyta się momentami jak rasowy kryminał.

Na początku trochę się bałam, że książka okaże się zbyt obciążająca psychicznie, ponieważ nie jest to fikcja, tylko prawdziwe historie, które wydarzyły się w naszym kraju, co sprawia, że całość intensywnie oddziałuje na czytelnika. Finalnie stwierdzam, że lektura nie okazała się tak ciężka, jak się spodziewałam, ale dla bardziej wrażliwej osoby może okazać się ona męcząca.

Jak pisałam akapit wcześniej całość czyta się momentami, jak rasowy kryminał, co bardzo mi się podobało i jest dużym plusem tej książki, ponieważ duża ilość faktów, informacji z notatek policyjnych i akt sądowych mogłyby prowadzić czytelnika do znużenia lekturą. Autor jednak wykonał kawał dobrej roboty i sprawił, że czytający sam chce zrozumieć poszczególne przypadki i pochłania kolejne strony z ogromnym zainteresowaniem.

Polecam "Bestie. Zbrodnie i kary" wszystkim wielbicielom okrutnych, prawdziwych historii.

25 lat niewinności - Grzegorz Głuszak

czwartek, czerwca 20, 2019

25 lat niewinności - Grzegorz Głuszak

Szokująca opowieść o największej aferze w wymiarze sprawiedliwości wolnej Polski...




Autor: Grzegorz Głuszak
Tytuł: 25 lat niewinności
Ilość stron: 320
Wydawnictwo: Znak
Kategoria: biografia, literatura faktu



"HISTORIA, KTÓRA WSTRZĄSNĘŁA POLSKĄ
Pierwsza szczera i wzruszająca rozmowa z Tomaszem Komendą. O tym, jak silnym trzeba być, by wytrzymać wyroki mediów, piekło polskiego więzienia, walkę o wolność i dobre imię.

Poznaj kulisy procesu Tomasza Komendy, w wyniku którego odebrano mu osiemnaście lat życia. Pierwszy raz ujawniamy skandaliczne dokumenty, absurdalne zeznania świadków, nieporadne akty oskarżenia, których ofiarą padł niewinny chłopak z Wrocławia.

To historia człowieka, który nie poddał się w walce z bezdusznym aparatem państwa. Stawił czoła systemowi, wobec którego przeciętny obywatel pozostaje bez szans.

Ujawniamy tajemnice, które miały nie ujrzeć światła dziennego. Dowiedz się, kto i jak rozbił prokuratorsko-sądowy układ. Przekonaj się, kto dotarł do prawdy o tragedii niesłusznie skazanego za gwałt i morderstwo człowieka."
-opis z okładki

Na tę książkę miałam ochotę już od momentu, kiedy o niej usłyszałam. Kiedy w końcu dorwałam ją w swoje ręce czytanie szło mi mozolnie i czuję się trochę rozczarowana.

Historię Tomasza Komendy, który został skazany na 25 lat za przestępstwo, którego nie popełnił zna chyba każdy.  W książce jest przedstawiony cały obraz gwałtu i zabójstwa w Miłoszycach, przebieg poszczególnych przesłuchań, rozpraw, procedur sądowych i wszystkich innych towarzyszących temu mechanizmów.  Oprócz tego napotkamy na wiele wywiadów, między innymi z samym Tomaszem Komendą, sędzią i prokuratorem, którzy mieli do czynienia ze sprawą. Rozdziałami, które zainteresowały mnie najbardziej były te dotyczące przesłuchań Tomka, jego przeżyć i tego, co zrobił po wyjściu na wolność.

Ciężko mi ocenić książkę, która mówi o prawdziwej ludzkiej tragedii, a nie fikcji literackiej. Pod kątem historii, której dotyczy jest naprawdę interesująca, wstrząsająca i dająca do myślenia. Jest mi niesamowicie przykro, że ten biedny człowiek musiał cierpieć tyle lat, ale też podziwiam go za niewiarygodną siłę i wytrwałość, które pozwoliły mu przetrwać. Duży udział w tym miało wsparcie rodziny, która nigdy nie uwierzyła w zarzucane mu czyny, a przede wszystkim mamy Tomasza Komendy, która do samego końca walczyła o syna. Taka rodzina to skarb.

Pod kątem wydania książki wypada ona nieco słabiej, ponieważ nie podoba mi się chaos panujący w tym wszystkim. Początek jest do przyjęcia, wprowadzenie w sprawę, omówienie wszystkiego, zbrodnia, śledztwo, a potem nagle strzelanie wywiadami, przesłuchania, rozprawy. Osobiście rozegrałabym to nieco inaczej, bo historia sama w sobie jest ciężka w odbiorze i nie ma sensu komplikować jej bardziej.

Mimo wszystko cieszę się, że w końcu mogłam przeczytać ten tytuł.


Dziennik kata - John Ellis

niedziela, maja 19, 2019

Dziennik kata - John Ellis

"Gdziekolwiek poszedłem, ludzie wskazywali na mnie palcami i mówili do znajomych: "To on! To jest ten, który powiesi Crippena!"." -cytat z książki

W poprzednim wpisie mogliście przeczytać o pierwszej części serii Rozmowy z Katem <klik>, dzisiaj nadszedł czas na kolejny tom.

"Dziennik kata" nie zrobił na mnie takiego wrażenia, jak "Spowiedź polskiego kata", ale mimo to czytało mi się go bardzo przyjemnie, choć długo, bo w ostatnim tygodniu odbyłam prawdziwy rajd po lekarzach. Nigdy bym nie pomyślała, że błędna informacja od jednej osoby może zniweczyć mi plany na cały tydzień i narobić tyle stresu. Na szczęście teraz przez co najmniej rok powinnam mieć spokój z tym wszystkim i będę mogła skupić na tym, co sprawia mi przyjemność.

Przyjemnością na pewno było czytanie o karierze Johna Ellisa, który przez niemal ćwierć wieku pełnił obowiązki pierwszego kata Wielkiej Brytanii. Swoje wspomnienia były kat podyktował w formie gawędy przy kominku, podając je w takiej kolejności, w jakiej mu się nasuwały. Jak możemy dowiedzieć się z przedmowy, tak wolał i forma ta została zachowana w książce.



Autor: John Ellis
Tytuł: Dziennik kata
Cykl: Rozmowy z Katem
Ilość stron: 288
Wydawnictwo: Wydawnictwo Aktywa
Kategoria: literatura faktu


"Dziennik kata" jest więc napisany w formie dziennika, który jednak nie jest prowadzony dzień po dniu. Znajdziemy tam opisy egzekucji poszczególnych osób, zarówno mężczyzn, jak i kobiet oraz poznamy ich historię. Mam wrażenie, że to nieco przyćmiło osobę kata, ponieważ wątki dotyczące skazańców mocno przeważają nad tymi dotyczącymi samego Johna Ellisa.

"Pan się tym nie przejmuje - rzekł do mnie więzienny brygadzista mechanik. - My go zdejmiemy." -cytat z książki

Ellis był katem przez 23 lata i w tym czasie uśmiercił 203 osoby. Najważniejsza praca, jaką miał do wykonania odbywała się dzień przed egzekucją. To był czas poświęcony na zdobycie informacji o wadze, wzroście i sylwetce skazańca, na sprawdzenie stanu szubienicy i wyznaczenie spadku, który pełnił kluczową rolę w czasie wykonywania wyroku. Od jego wysokości zależało, czy skazany umrze od razu, bez bólu i komplikacji, czy będzie konał w cierpieniu kilka minut. W kolejnym dniu pozostawało jedynie sprawdzić wszystko po raz kolejny, sprowadzić więźnia, założyć mu biały kaptur na głowę, umieścić stryczek we właściwym miejscu i pociągnąć za dźwignię zapadni. Z opisów osób, które pracowały z Ellisem możemy dowiedzieć się, że był on pedantem przesadnie dbającym o wszystkie detale. Było to spowodowane tym, że od szczegółów zależało, czy cała procedura przebiegnie zgodnie z planem.

Może się wydawać, że kat jest osobą o stalowych nerwach, która nie odczuwa emocji podczas pociągania za dźwignię, ponieważ to jej chleb powszedni, ale Ellis nierzadko odczuwał cały wachlarz emocji. Od odrazy i obrzydzenia, aż po sympatię i współczucie. Możemy także przeczytać o jego wewnętrznych rozterkach dotyczących słuszności skazania na przykład w wypadku wyroków bardzo młodych osób. Kat wierzył,że osiemnaście lat to nie wiek na stryczek, tylko czas, kiedy jest szansa się resocjalizować. Każda egzekucja była przeżyciem, które na długo pozostało w jego głowie, pomimo, że był on tylko pełnowartościową częścią machiny wymiaru sprawiedliwości. Najbardziej emocjonujące zawsze były egzekucje kobiet, ponieważ Ellis był przekonany, że kobiet nie powinno się wieszać na szubienicy.

"-Zastanawiająca z niej kobieta - odparł. - Czasem jest wesoła całymi godzinami, a potem udaje omdlenie. Zrobiła to już parę razy. Ale dzisiaj naprawdę straciła przytomność i myślę, że rano możemy mieć z nią poważne kłopoty. Kazałem przygotować krzesło i trzymać je w gotowości, tak na wszelki wypadek." -cytat z książki

Moimi ulubionymi częściami poszczególnych rozdziałów, były opisy zachowania więźniów oczekujących na śmierć i ich drogi na stryczek. Ellis wspomina nie tylko o tym, jak zachowywali się oni, ale też przedstawia nam społeczny odbiór poszczególnych procesów. Nie raz zdarzało się, że kat miał problem z dostaniem się niepostrzeżenie za bramę więzienia, ponieważ ta była otoczona gromadą gapiów.

"-Jeśli spojrzy pan przez wizjer, zobaczy pan, że rozsypała się w drobny mak i leży na podłodze." -cytat z książki

Zakończenie książki okazało się bardzo zaskakujące. Spodziewałam się wielu rzeczy, ale o takiej opcji, z jaką się spotkałam nie pomyślała bym. Jest ona jednak moim zdaniem potwierdzeniem tego, że wszystkie egzekucje mocno dały się we znaki i odcisnęły swoje piętno na Johnie Ellisie, który niezmiennie twierdził, że wszystkie zdarzenia i sytuacje związane z wykonywaniem obowiązków kata w żaden sposób na niego nie wpłynęły.

Książkę oceniam pozytywnie i polecam ją osobom zainteresowanym tematem. Na Facebooku pod poprzednią recenzją pojawiły się pytania o tytuły podobne do "Spowiedzi polskiego kata" i z pewnością takim tytułem jest "Dziennik kata" oraz reszta książek z serii Rozmowy z Katem Wydawnictwa Aktywa. Aktualnie jestem w trakcie poszukiwania innych książek związanych z karą śmierci i więziennictwem.

Spowiedź polskiego kata - Jerzy Andrzejczak

poniedziałek, maja 06, 2019

Spowiedź polskiego kata - Jerzy Andrzejczak

"Okazuje się, że...

KARA ŚMIERCI DLA CZARNEGO KOTA
... nie jest żadnym scenariuszem współczesnej komedii. To temat, którym od wielu lat zajmuje się Tadeusz Kwaśniak z Towarzystwa Opieki nad Zwierzętami. Jego pasją stało się szukanie w różnych źródłach historycznych przypadków, kiedy to przed sądami stawały żaby, świnie, czy szczury." -fragment książki


Ostatnio w moje ręce wpadła książka, która pozwoliła mi zapoznać się z tematem kary śmierci i osoby kata. Okazuje się, że w Polsce do niedawna był oficjalny reprezentant tego zawodu. Jerzy Andrzejczak przeprowadza nas przez jego historię, przybliża postaci wielu skazańców oraz opisuje historię samej kary śmierci ze szczegółami wnikając w opisy sposobów jej wykonywania i ich ewolucji.

"Najsłynniejsza...
HUMANITARNA MASZYNA DO ZABIJANIA
... narodziła się pod koniec XVIII wieku." -fragment książki




Autor: Jerzy Andrzejczak
Tytuł: Spowiedź polskiego kata
Cykl: Rozmowy z Katem
Ilość stron: 272
Wydawnictwo: Wydawnictwo Aktywa
Kategoria: literatura faktu


Czytanie tej książki, chociaż ma zaledwie 272 strony zajęło mi sporo czasu. Pomimo że tematyka pochłonęła mnie doszczętnie i nie mogłam się oderwać nawet na chwilę to okresowo musiałam robić przerwy, które pozwoliłyby mi zebrać myśli i zastanowić się nad tym, czego właśnie się dowiedziałam. Ta książka ma w sobie ogromny ciężar emocjonalny, który powoduje, że nie da się o niej szybko zapomnieć i zmusza czytelnika do refleksji na zawarte w niej tematy.

"Strzelało pięciu anonimowych policjantów. W jednym z karabinów umieszczono ślepy nabój - tak, żeby każdy ze stróżów prawa miał nadzieję, że to nie on był katem." -fragment książki

Kara śmierci to kontrowersyjny temat, ma swoich zwolenników i przeciwników od zawsze. To spowodowało, że podeszłam do tej lektury z ogromną ciekawością. Sama kiedyś na zajęcia w szkole napisałam długą rozprawkę na jej temat, w której opisałam swoje zdanie i uargumentowałam je wieloma przykładami. Byłam ciekawa, czy po lekturze "Spowiedzi polskiego kata" zmienię poglądy, czy umocnię się w swoim przekonaniu. Finalnie mój stosunek się nie zmienił, jednak w tekście, który napisałam 2 lata temu na lekcję zmieniłabym kilka akapitów i dodała wiele nowych.

Najbardziej w książce zainteresowała mnie historia kary śmierci i sposobów jej wykonywania. Każda epoka i kultura miała lub nadal ma swoje "sposoby" na pozbawienie życie skazańca. Ciekawe też okazały się informację o tym, jak dawniej można było uniknąć egzekucji, np. w chinach wystarczyło znaleźć swego zastępcę, którym najczęściej okazywał się członek rodziny, którego życie było mniej warte lub w czasach, kiedy małżeństwo było rzeczą najświętszą skazanemu darowano życie w momencie, kiedy zgodził się wziąć ślub z ochotniczką, która wyłoniła się z tłumu gapiów. Bywały sytuacje, w których więźniowie wybierali śmierć, zamiast życia z brzydką kobietą, co moim zdaniem było bardzo nieprzyjemnie dla damy, która zgłosiła się dobrowolnie, żeby uratować danemu mężczyźnie życie.

Jerzy Andrzejczak przybliża nam też postaci wielu skazańców, którzy zostali ukarani karą śmieci. Możemy poznać ich zachowanie w ostatnich momentach życia i przeczytać ich wyznania wywołane nieuchronnie zbliżającym się końcem.

"Widziałem, jak przed egzekucją w ciągu kilku godzin...
KRUCZOWŁOSI SKAZAŃCY POSIWIELI JAK GOŁĄBKI
... i postarzeli się o 20-30 lat." -fragment książki

Moim zdaniem prawdą jest, że sama kara śmierci nie jest taka zła, ale czekanie na jej wykonanie to horror. Kat, z którym rozmawia autor kilkukrotnie podkreśla, że celem jego pracy było jak najszybsze i najmniej bolesne pozbawienie skazańca życia. Jakie cierpienia musieli znosić skazani, kiedy byli świadomi, że ich koniec się zbliża? Śmierć sama w sobie nie była męką i torturą, ale czas oczekiwania na nią na pewno był katorgą.

"Skazańcy przed śmiercią nie zawsze są spokojni. Często toczą  ze strażnikami kilkunastominutowe walki o życie. Trudno to opisać: szarpią się, mają torsje...
WYDAJĄ DŹWIĘKI, O KTÓRE TRUDNO BYŁOBY POSĄDZIĆ CZŁOWIEKA
... nawet obdzieranego ze skóry." -fragment książki

Bardzo podoba mi się forma, w jakiej zrealizowana jest książka, co ważniejsze fragmenty zaznaczone są wytłuszczonym drukiem, dzięki czemu przy pisaniu tekstu nie miałam problemu z odnalezieniem interesujących mnie części. Widać, że w realizację "Spowiedzi polskiego kata" autor musiał włożyć dużo pracy i poświecić masę czasu na dotarcie do wszystkich osób, listów, wywiadów i statystyk. Mimo że tak wiele informacji zawarte jest na tak niewielu stronach nie przytłaczają one czytelnika i osobiście czytało mi się na tyle przyjemnie, na ile przyjemne może być czytanie o śmierci i zbrodniach.

Krótko mówiąc, jest to książka trudna, poruszająca bolesne i ciężkie tematy, ale równocześnie wciągająca i na swój sposób fascynująca. Ja oceniam ją pozytywnie i zachęcam do zapoznania się z nią.

Chciałabym jeszcze zaznaczyć, że jest to pierwsza część serii opartej na faktach - Rozmowy z katem. Jestem już w trakcie czytania kolejnego tomu, jakim jest "Dziennik kata", który pochłonął mnie doszczętnie. Ma nieco inną formę, niż książka z dzisiejszej recenzji, ale jest równie intrygująca. Już w następnym wpisie możecie się spodziewać mojej opinii na jej temat.

Najsmutniejsze dziecko - Cathy Glass

sobota, grudnia 29, 2018

Najsmutniejsze dziecko - Cathy Glass

Książka, którą poleciła mi mama. Wciągnęłam w dwa pełne smutku i emocji wieczory.


Autor: Cathy Glass
Tytuł: Najsmutniejsze dziecko
Ilość stron: 398
Wydawnictwo: Hachette Polska
Kategoria: literatura faktu

"Łza spłynęła po policzku Donny. Potem następna. "Mama mówi, że muszę zmyć ten brud, ale on nie chce zejść, choć wciąż próbuję." Patrzyłam, nie wiedząc jak zareagować, a Donna przełożyła szczoteczkę i zaczęła szorować drugą dłoń z dziką determinacją w oczach.

Wzruszająca opowieść i dziesięcioletniej Donnie, krzywdzonej przez matkę i rodzeństwo. Znęcali się nad nią fizycznie i psychicznie na wszelkie sposoby, bo była „najsłabsza w miocie“. Gdy trafiła do rodziny zastępczej Cathy Glass, jej traumatyczne przeżycia wyszły na jaw.

To książka o cudownej, uzdrawiającej sile miłości. Gdy dziecko jest kochane, nawet najgorsze przeżycia odchodzą w zapomnienie."
-opis z tyłu okładki


Cały dzień czekam, żeby móc w końcu usiąść przy laptopie i zabrać się za pisanie tej recenzji, a gdy ta chwila w końcu nadeszła mam w głowie pustkę. Nie wiem co napisać, ciężko nazwać mi książkę o patologicznej historii i przemocy w rodzinie świetną, ale taka właśnie jest. Oczywiście nie chodzi mi tutaj o dramatyczną sytuację bohaterki, ale o całokształt.  To jaką odwagą wykazała się autorka i jaki trud podjęła pisząc na tak niełatwy i kontrowersyjny temat.

Książka opisuje wzruszającą  historię dziecka, które z rąk swoich najbliższych doznało najgorszych krzywd. Te osoby, które powinny zapewniać dziesięcioletniej Donnie poczucie bezpieczeństwa przyczyniły się do jej cierpienia i wyrządziły w jej psychice szkody, które będą dawać o sobie znać przez kolejne lata życia dziewczynki. Historia poruszająca i smutna, ale dająca nadzieję, że są jeszcze na świecie osoby gotowe walczyć o dobro innych. Takim aniołem dla Donny staje się Cathy, która zostaje jej rodziną zastępczą i pomaga przywrócić dziewczynce równowagę w życiu i nakierować ją na odpowiednie tory. Początki są ciężkie, ale dzięki sumiennej pracy, wysiłku i sercu włożonym w pomoc dziecku udaje się odmienić jej los.

Bardzo spodobał mi się sposób w jaki pani Cathy Glass poruszyła tak ciężki temat. Książkę czyta się szybko i odczuwa przy tym całą gamę emocji, od radości przy okazji zabawnych sytuacji z życia rodziny zastępczej, poprzez ulgę i szczęście odczuwanie przez bohaterów podczas beztroskich rodzinnych wypadów, aż po smutek i rozpacz w momentach kryzysowych.

Najgorsze w całej tej historii wydaje mi się to, że wydarzyła się ona naprawdę. To przerażające, że są na świecie osoby zdolne do wyrządzenia bezbronnemu dziecku takiej krzywdy. Można pocieszać się tylko myślą, że oprócz takich potworów istnieją też anioły w ludzkiej skórze, które gotowe są poświęcić swój czas i miłość, żeby odmienić ich los.

Zobacz również:

Copyright © Czytam, polecam... , Blogger