Historia świata na czterech łapach - Mackenzi Lee

niedziela, listopada 08, 2020

Historia świata na czterech łapach - Mackenzi Lee

Tym razem witam Was książką, której dawałam duże szanse. Jeśli ktoś jest ze mną od dłuższego czasu to może pamięta, że na początku 2019 roku recenzowałam podobny tytuł "Historia kotów" - Madeline Swan. W jego przypadku spodobała mi się okładka, a zawartość ku mojemu niepocieszeniu okazała się bardzo powierzchownie odnosić do tematu, przez co nie dowiedziałam się za wiele, a jedynie uzyskałam tematy, które musiałam przestudiować z Google, bo były jedynie wspomniane w książce.

W przypadku "Historii świata na czterech łapach" zachęcona pięknymi ilustracjami spodziewałam się ciekawej interpretacji faktów historycznych ze wplątaniem w nie bohaterów w postaci psów i akurat to otrzymałam, jednak nieco zawiodło mnie to, że myślałam, że jest to książka dla najmłodszych dzieci, a po przeczytaniu całości doszłam do wniosku, że maluchy mogą nie być nią zainteresowane i poleciłabym ją dla dzieci 10+.  Duża ilość faktów historycznych dla czytelnika, który nie ma o nich pojęcia może być męcząca, a mnie jako dziecko w żadnym razie by nie zainteresowała.

Autor: Mackenzi Lee
Tytuł: Historia świata na czterech łapach
Ilość stron: 192
Wydawnictwo: Media Rodzina
Kategoria: literatura współczesna

Na pewno w największym stopniu byłam pochłonięta podziwianiem ilustracji stworzonych przez Petrę Eriksson. Są bardzo kolorowe, pomysłowe i przedstawiają psich bohaterów poszczególnych historii. Do książki dostałam także zakładkę, która jest ozdobiona zdjęciami ilustracji z wnętrza tego tytułu, więc możecie podejrzeć, co znajduje się w środku. Moim zdecydowanym faworytem jest psiak, którego możecie zobaczyć na zdjęciu poniżej ♥

Co znajdziemy w tekście?  Na pewno ogrom ciekawostek i informacji na temat tego, jak dużą rolę odegrały psy w historii świata podany w bardzo zabawny i dowcipny sposób. Nie spotkamy się tutaj z tym, co tak bardzo zirytowało mnie w przypadku "Historii kotów", czyli tylko z powierzchownym wspominaniem o danym zagadnieniu, ale z rzetelnymi rozdziałami, z czego każdy dotyczy innego psiaka, który zagrał ważną rolę na łamach historii. Zaczynając od pierwszego odnotowanego psa z imieniem w starożytnym Egipcie, kończąc na pierwszym psie, który dotarł na szczyt Mount Everest w 2013 roku. Jak widać jest to porządny kawał historii, ale podany w przystępny dla czytelnika sposób.
Poczytamy o psach obrońcach, psach królewskich, psach wojennych, psach na Titanicu, o tym, jak pies Grahama Bella pomógł mu w wynalezieniu telefonu oraz psach odkrywcach. Wszystkie historie są ciekawie przedstawione, z pewną dozą humoru i ogromem "psypisów", w których znajdziemy dodatkowe ciekawostki.

Oprócz historii poszczególnych psów w książce znajdziemy również wstęp mówiący nam o udomowieniu ich oraz kilka stron poświęconych wymarłym rasom psów.

Ogółem to całość oceniam bardzo pozytywnie, ilość informacji i historii jest naprawdę duża, więc jest o czym czytać, na pewno dostaniemy też solidną dawkę humoru i ciekawostek, a nasze oczy będą cieszyć niesamowite ilustracje, które skradły moje serce. Moim zdaniem jest to raczej książka dla starszych czytelników, a nie dla małych dzieci, tak jak się spodziewałam. Zadowoli wielbicieli psów, ale myślę, że również każdego, kto kocha zwierzęta i ma ochotę poznać parę informacji na temat ich historii w lekkim wydaniu.

Polecam!

Czytaj więcej »

Nieobecność - Magdalena Piekorz, Ewa Kopsik

sobota, marca 14, 2020

Nieobecność - Magdalena Piekorz, Ewa Kopsik

Książka, która towarzyszyła mi w ostatnim czasie. Mimo że nie spodziewałam się po niej wiele to zrobiła na mnie bardzo duże wrażenie i zapamiętam ją na długo.

Z opisu, który znajdziecie poniżej dowiedziałam się, że fabuła powstała w wyniku inspiracji prawdziwymi przeżyciami reżyserki Magdaleny Piekorz. Nigdy wcześniej nie spotkałam się z tym nazwiskiem, ale świadomość, że w tworzeniu książki brał udział ktoś, kto rzeczywiście przeżył walkę z chorobą sprawiła, że historia bardziej mnie zainteresowała i wydała mi się o wiele bardziej autentyczna.

Autor: Magdalena Piekorz, Ewa Kopsik
Tytuł: Nieobecność
Ilość stron: 72
Wydawnictwo: Sonia Draga
Kategoria: literatura piękna


"Opowieść o walce z chorobą, której przyglądała się cała Polska. Historia inspirowana przeżyciami reżyserki Magdaleny Piekorz.

W życiu uzdolnionej baletnicy wszystko zaczyna się układać. Dostaje upragnioną rolę, spotyka mężczyznę, przy którym wreszcie czuje się szczęśliwa i kochana. Kres idylli przychodzi niespodziewanie. Ciężka choroba przekreśla wszystkie plany, odbiera sprawność i wymarzoną pracę. Kolejni lekarze bezradnie rozkładają ręce. Życie młodej kobiety zamienia się w piekło. W końcu słyszy diagnozę: borelioza. Do tragedii doprowadza ukąszenie kleszcza sprzed 10 lat. Rozpaczliwa walka o życie nie uznaje kompromisów i wystawia na próbę miłość. Nie jest jednak silniejsza od chęci powrotu na scenę." -opis z tyłu okładki

Tym, co najbardziej poruszyło mnie w trakcie czytania tej książki było to, jak długo główna bohaterka musiała czekać na diagnozę boreliozy. Powszechnie wiadomo też, że jest to choroba wywoływana przez ugryzienie kleszcza, charakteryzuje się rumieniem pojawiającym się w miejscu ugryzienia i w momencie posiadania takowego śladu zalecane jest przyjęcie antybiotyku chroniącego przed rozwojem boreliozy. Bohaterka książki miała do czynienia z kleszczem i wystąpieniem rumienia, jednak podczas wizyty w gabinecie usłyszała, że lekarz nie poda jej antybiotyku, bo przepisuje go jedynie w sytuacji wyższej konieczności, a tu takiej nie widzi. Gdyby nie te słowa i postępowanie dałoby się uniknąć wydarzeń, które 10 lat później całkowicie zmienią życie naszej bohaterki - Poli.

Przez 10 lat choroba nie dawała o sobie znać, dopiero po tym czasie wystąpiły niepokojące, wędrujące po całym ciele bóle. Z początku znośne, później coraz gorsze, aż do momentu, w którym całkowicie wyłączyły z życia główną bohaterkę. Szybko rozpoczęła się wędrówka po lekarzach w celu znalezienia ich przyczyny, jeden, drugi, trzeci... i nic. Nie wiadomo, co się dzieje, nie wiadomo jak leczyć, nic nie można zrobić. To straszne, że w naszych czasach, kiedy medycyna jest na takim poziomie zdarzają się przypadki, kiedy pacjent jest traktowany jak symulant tylko przez to, że lekarze nie potrafią go prawidłowo zdiagnozować. Trzeba wziąć pod uwagę też to, że choroba nie czeka na leczenie, a stopniowo postępuje prowadząc do kolejnych zmian w organizmie.
Sama ostatnio dość często pałętałam się po szpitalach, więc może to jest powodem tego, że akurat ten wątek szczególnie zapadł mi w pamięć.

Z książki dowiemy się także jak bardzo choroba może wpłynąć na nasze życie. Sfera zawodowa, osobista i ogólne funkcjonowanie w społeczeństwie to rzeczy, które mogą nam się wydawać stałe i niepodważalne, ale czasami wystarczy jedno ugryzienie kleszcza sprzed 10 lat, aby zdefiniować je na nowo.

Bardzo podoba mi się kompozycja książki, krótkie i zwięzłe rozdziały zawierają w sobie wszystko, co potrzeba, bez zbędnych opisów i koloryzowania. Akcja toczy się spokojnie i daje czytelnikowi czas na refleksję oraz poszukiwanie odpowiedzi do nasuwających się podczas czytania pytań.

Muszę pochwalić też okładkę książki, ponieważ gdyby nie jej intrygujący wygląd nie zdecydowałabym się na wzięcie tego tytułu. Kolorystyka i kompozycja całkowicie trafiły w moje serce, kiedy tylko ją ujrzałam wiedziałam, że chcę ją mieć.

Krótka, lecz treściwa lektura, którą polecam dla każdego. Nie tylko dla osób zmagających się z chorobami, którym może dać nadzieję na poprawę losu, ale także zdrowym, aby poznali, co dzieje się w świecie chorującego i w przypadku kontaktu z taką osobą udzielili potrzebnego wsparcia i pomocy. Myślę, że każdy czytelnik będzie zadowolony z lektury.

Czytaj więcej »

Na szlaku szczęścia - Graeme Simsion, Anne Buist

niedziela, grudnia 22, 2019

Na szlaku szczęścia - Graeme Simsion, Anne Buist

Lektura w której przemierzamy wraz z bohaterami szlak Camino de Santiago, poznajemy trudy przyrody i mierzymy się z ludzkimi słabościami.

Autor: Graeme Simsion, Anne Buist
Tytuł: Na szlaku szczęścia
Ilość stron: 424
Wydawnictwo: Media Rodzina
Kategoria: literatura współczesna


"Zoe, niespełniona artystka, przyleciała z Kalifornii. Martin, inżynier, pochodzi z Yorkshire. Oboje z różnych powodów trafiają do Cluny w środkowej Francji. Oboje próbują się rozliczyć z przykrymi przeżyciami, których doświadczyli w nieodległej przeszłości. Chcąc zacząć nowy etap życia, każde z nich rusza osobno na pielgrzymi szlak z Cluny - tak jak tysiące pielgrzymów, którzy od kilkuset lat przemierzają Drogę św. Jakuba - Camino. Celem Martina jest Santiago de Compostela w Hiszpanii, Zoe nie ma aż tak ambitnych planów.
Niektórzy mówią, że Camino cię zmieni. Że to twoja szansa na znalezienie nowej drogi , kiedy się zgubisz. Ale czy tym dwojgu zupełnie różnych ludzi uda się znaleźć drogę do siebie nawzajem?

"Na szlaku szczęścia" to opowieść o odnowie - fizycznej, psychicznej i duchowej. O tym, co pragniesz zachować na zawsze, o czym zapomnieć, a co odkryć od początku." -opis z tyłu okładki

Historia jest przedstawiana z perspektywy dwóch osób - Zoe i Martina, dzięki czemu możemy dostrzec różnice w postrzeganiu świata przez artystyczną duszę głównej bohaterki i twardo stąpającego po ziemi głównego bohatera. Oboje wyruszyli w drogę, aby uporać się ze swoimi problemami i odnaleźć spokój duszy na szlaku św. Jakuba. Zoe próbuje pozbierać się po śmierci męża, a Martin boryka się z problemami finansowymi, które może rozwiązać jego wynalazek, jaki testuje podczas pielgrzymki.

Podczas swoich wypraw spotykają wielu innych pielgrzymów, którzy z wielu różnych powodów postanowili przejść drogę św. Jakuba. Każdy z nich posiada swoją historię i w większym lub mniejszym stopniu wpływa na wewnętrzną przemianę innych osób napotkanych na trasie. Każdy próbuje odnaleźć siebie i swoją życiową drogę.

Pomimo, że każdy z bohaterów wyrusza w trasę samotnie i różnym stopniu przygotowany los łączy ich w podróży. Raz się kochają, a raz nienawidzą. Aby odnaleźć drogę do siebie nawzajem muszą najpierw odnaleźć równowagę i szczęście, a potem zrozumieć siebie.

Razem z bohaterami poznajemy uroki i trudności trasy Camino, które autorzy książki poznali na własnej skórze. Dzięki temu opisy miejsc i atmosfera towarzysząca podróży są niezwykle realistyczne, a czytelnik utożsamia się z bohaterami powieści.

Książkę czyta się szybko i przyjemnie, czytelnik odbywa podróż w głąb siebie razem z bohaterami, momentami zatrzymując się, aby przemyśleć i przeanalizować niektóre fragmenty. Książka pozwala zrozumieć, że potrzebujemy tego, aby pogodzić się z przeszłością, aby być szczęśliwym teraz i spoglądać z optymizmem w przyszłość.

Jest także dowodem na to, że każdy z nas potrzebuje czasu tylko dla siebie, aby uspokoić umysł i przemyśleć swoje problemy, spojrzeć na nie z różnych perspektyw i spróbować zrozumieć. Nie musi to być od razu pielgrzymka do Santiago de Compostela, lecz nawet dłuższy, samotny spacer, który pozwoli nam oczyścić głowę. W czasach kiedy ciągle jesteśmy bombardowani milionami bodźców z zewnątrz, zapatrzeni w smartfony, otoczeni przez elektronikę i skupieni na wielu zadaniach równocześnie brakuje nam czasu na skupienie się na potrzebach naszego umysłu.

Książkę polecam wszystkim zagubionym, którzy szukają drogi, próbują odnaleźć siebie i borykają się z problemami. Lektura "Na szlaku szczęścia" pozwala zatrzymać się i zastanowić nad tym, co tak naprawdę jest w naszym życiu najważniejsze oraz odnaleźć spokój ducha. Polecam także osobom, które chcą miło spędzić czas i dodać do swojej listy przeczytanych książek wartościową powieść ☺

Czytaj więcej »

Cudowny chłopak - R. J. Palacio

poniedziałek, maja 27, 2019

Cudowny chłopak - R. J. Palacio

Nie oceniaj książki ludzi po okładce wyglądzie.

Inspirująca i pełna ciepła opowieść o przyjaźni, rodzinie i sile, która ma w sobie każdy z nas.

Autor:  R. J. Palacio
Tytuł: Cudowny chłopak
Ilość stron: 416
Wydawnictwo: Albatros
Kategoria: literatura dziecięca, literatura współczesna


Na książkę o cudownym chłopaku Auguście trafiłam szukając materiałów, które miałam wykorzystać w kwietniowej akcji, która niestety się nie powiodła. Nie żałuję jednak, bo miałam dużo czasu na zapoznanie się z historią Augusta, która świetnie przedstawia życie młodego człowieka ze zdeformowaną twarzą.

"Dołącz do milionów czytelników, którzy pokochali Augusta Pullmana, zwykłego dzieciaka z niezwykłą twarzą. August musi codziennie mierzyć się ze światem. Walcząc o normalność dla siebie, mimochodem zmienia życie innych. Pozwól, aby odmienił też twoje!" -opis z tyłu okładki

August jest inteligentny i dowcipny, bardzo przyjazny i koleżeński, może nieco nieśmiały, jednak przy bliższym kontakcie okazuje się bardzo żywiołowym chłopcem. Nie ma on niestety zbyt wielu kolegów i koleżanek, bo trudności w nawiązywaniu nowych znajomości przysparza mu problem spowodowany przez jeden zmutowany gen, który spowodował, że jego twarz jest zdeformowana. Nim skończył 10 lat musiał przejśc 27 operacji, dzięki którym jest w stanie samodzielnie funkcjonować. Zabiegi jednak nie poprawiły jego urody i sytuacje, w których ludzie reagują na niego strachem są bardzo częste. Przed chłopcem trudne zadanie, rodzice stwierdzili, że pora posłać go do prawdziwej szkoły, w której będzie musiał zmierzyć się z osobami spoza kochającego grona rodzinnego, które jest przyzwyczajone do jego wyglądu. Reakcja rówieśników to jedna z rzeczy, którymi mały August stresuje się najbardziej.

Książka porusza motywy choroby, przyjaźni, rodziny, samotności i tolerancji. To była bardzo miła odmiana po moich ostatnich tygodniach z książkami o karze śmierci, które obciążone są dużym ładunkiem emocjonalnym. Historię Augusta pochłonęłam w 2 wieczory, czyta się wbrew pozorom bardzo przyjemnie. Mimo że książka porusza tematy skłaniające do głębszej refleksji  sprawiła, że czasami płakałam ze śmiechu. Napisana lekkim piórem wskazuje nam jak postępować wobec innych, tak aby ich nie ranić.

Najbardziej wstrząsnęły mną rozdziały, w których opisane były zachowania uczniów w szkole wobec chorego chłopca. Sama ciągle chodzę do szkoły i obserwuję mnóstwo niesprawiedliwych zachowań osób w niej przebywających, ale przeraziło mnie to jak bardzo okrutne potrafią być dziesięcioletnie dzieci wobec siebie. Ciągle uczymy się o tym, żeby akceptować siebie i innych, żeby nie oceniać ludzi po wyglądzie, książki po okładce, ale takie okrutne sytuacje, w których piętnujemy kogoś za jego "inność" mają miejsce. Rozumiem malutkie dzieci, które często na coś, czego nie znają reagują śmiechem, ale z wiekiem takie rzeczy powinny być przekazywane potomstwu, żeby w przyszłości dzieci wiedziały jak się zachować i rozumiały, że odmienność nie jest niczym złym.

Książka jak najbardziej na plus, dla każdego niezależnie od wieku. W prosty, lekki i przystępny sposób przedstawia problem nietolerancji i uwrażliwia czytelnika na uczucia innych. Moim zdaniem każdy powinien się z nią zapoznać, jeśli nie ze względu na przesłanie, to ze względu na przesympatyczną postać głównego bohatera.

Czytaj więcej »

Niewidzialne życie Iwana Isajenki - Scott Stambach

czwartek, kwietnia 25, 2019

Niewidzialne życie Iwana Isajenki - Scott Stambach

Niesamowicie poruszająca i przygnębiająca książka, która towarzyszyła mi w ostatnich dniach. Pochłonęłam ją zaledwie w jeden dzień, jednak nie mogłam "zebrać się" do napisanie tekstu, ponieważ nie wiem jak opisać te wszystkie uczucia i emocje, które towarzyszyły mi przy przedzieraniu się przez kolejne rozdziały.

Historia opisana w książce wydarzyła się na prawdę, a jej bohater to ofiara wybuchu w Czarnobylu. Dzięki autorowi poznajemy zdeformowanego fizycznie chłopca żyjącego od urodzenia w szpitalu dla ciężko chorych dzieci w Mozyrzu na Białorusi. Książka, pisana w formie pamiętnika bazuje na autentycznych zapiskach Iwana, które prowadził. Jego dziennik został odnaleziony przez irlandzkiego dziennikarza podczas kręcenia filmu dokumentalnego na terenie szpitala. Dziennik został spisany niemal nieczytelnym pismem, na poplamionych i zabrudzonych rozmaitymi substancjami kartkach. Kilka lat później trafił w ręce doktoranta nowojorskiego uniwersytetu, który postanowił zredagować i scalić tekst.
Autorowi zależało na tym, żeby zachować historię w pierwotnej formie, więc poza poprawą błędów gramatycznych i interpunkcyjnych nie dokonywał żadnych drastycznych zmian oraz dbał o to, żeby wydźwięk zdań był zgodny z intencjami autora.

Autor: Scott Stambach
Tytuł: Niewidzialne życie Iwana Isajenki
Ilość stron: 360
Wydawnictwo: Prószyński i S-ka
Kategoria: literatura współczesna


Wcześniej pisałam, że główny bohater to zdeformowany fizycznie chłopiec mieszkający w szpitalu dla ciężko chorych dzieci. Jego wygląd może szokować, ponieważ zamiast nóg ma dwa kikuty, nie ma prawej ręki, lewa ma tylko trzy palce, jego twarz jest obwisła i wykrzywiona. Jest osobą, która obserwuje świat i swoje najbliższe otoczenie, analizuje to, co dzieje się dookoła. Jest także bardzo samotnym i smutnym chłopcem, całe swoje życie spędził w szpitalu, nie ma rodziny, a personel opiekujący się chorymi dziećmi nie jest do niego przyjaźnie nastawiony. Jedyną pozytywną iskierką w jego codzienności jest pielęgniarka Natalia, która otacza go matczyną troską i stara się wspierać. Dni zabicia nudy namiętnie czytuje książki i obserwuje życie szpitala.

Tym, co poruszyło mnie najbardziej w historii chłopca jest jego szara, monotonna rzeczywistość, niedająca nadziei na jakiekolwiek zmiany. Bo dlaczego kiedyś miałby nadejść moment, w którym wszystko by się odmieniło, skoro od 17 lat wszystkie dni wyglądają tak samo? Każdy dzień ma ten sam rytm, codziennie te same zajęcia i to samo otoczenie. Doszłam do wniosku, że my, którzy mamy  możliwość wyjścia na zewnątrz, zorganizowania sobie wycieczki, czy zwykłego spaceru po okolicy bardzo często zamykamy się w swoich czterech ścianach i nie doceniamy tego, że moglibyśmy skorzystać ze świeżego powietrza, pojechać rowerem w nowe miejsce, czy pograć w piłkę z przyjaciółmi. Główny bohater, Iwan 17 lat spędził w zamknięciu, chociaż miał możliwość opuszczania szpitala, ale przez swoje kalectwo i samotność nie widział w tym sensu.

"Bohaterem debiutanckiej powieści Scotta Stambacha jest Iwan Isajenko, zdeformowany fizycznie siedemnastolatek o błyskotliwym umyśle i upodobaniu do wisielczego humoru, od urodzenia mieszkający w Szpitalu dla Ciężko Chorych Dzieci w Mazyrzu na Białorusi. Ponieważ każdy dzień w tym miejscu wygląda tak samo, dla zabicia nudy Iwan namiętnie czytuje książki i wszystko zamienia w grę, manipulując zdarzeniami oraz ludźmi. I dopiero pojawienie się nowej pacjentki wywraca jego spokojny, poukładany świat do góry nogami. Początkowo Iwan nie darzy Poliny sympatią. Dziewczyna podkrada mu książki. Niszczy ustalony od dawna porządek dnia. I na dodatek jest piękna. Niechęć szybko ustępuje jednak miejsca ciekawości, aż wreszcie między dwojgiem młodych ludzi rodzi się uczucie, o którym żadne z nich nie śmiało nawet marzyć. Teraz Iwan, który dotąd starał się tylko jakoś przetrwać, odgrodzony od świata murem obojętności, zaczyna pragnąć od życia czegoś więcej. Pragnie, by Polina żyła…

Historia Iwana to wzruszająca opowieść o odnajdywaniu nadziei w najbardziej nawet niesprzyjających okolicznościach. Czytelnik długo nie jej zapomni." -opis z tyłu książki

Jak możemy domyślać się z opisu mamy tutaj też do czynienia z wątkiem miłosnym, który jednak nie zrobił na mnie wrażenia. Zdecydowanie bardziej skupiłam się na tym, jak traktowane były chore dzieci przez personel i dyrekcję szpitala. Mam wrażenie, że dla niektórych pielęgniarek opieka nad nimi i zabiegi pielęgnacyjne, szczególnie w przypadku maluszków ograniczała się do "odbębnienia" podstawowych czynności, bez wnikania w drobiazgi i chociażby szczypty uczucia. Pracownicy szpitala to zbiór różnych osobowości w mniejszym lub większym stopniu skupiających się na sobie, zapominających o tym, jakie obowiązki powinni pełnić. Upijanie się w godzinach pracy, potajemne schadzki na seks w biurze dyrektora i oszustwa finansowe to tylko kilka przewinień, o jakich jest mowa w książce. One wszystkie i obojętność ludzi, którzy są jedyną nadzieją dzieci składają się na to, że szpital jest miejscem, które zamiast nieść pomoc, niszczy dzieci.

Myślę, że poruszyłam wszystkie kwestie, które najbardziej poruszyły mnie w tej książce i chciałabym serdecznie zachęcić wszystkich do jej przeczytania. To książka o miłości, chorobie i nadziei.

Czytaj więcej »

Chłopiec z latawcem - Khaled Hosseini

środa, lutego 27, 2019

Chłopiec z latawcem - Khaled Hosseini

Jedna z tych opowieści, które pamiętasz przez lata. Niezwykła książka upleciona z najważniejszych motywów współczesnej literatury, jak miłość, honor, wina, strach i odkupienie. - Isabel Allende

Autor: Khaled Hosseini
Tytuł: Chłopiec z latawcem
Ilość stron: 416
Wydawnictwo: Albatros
Kategoria: literatura współczesna

"Historia o przyjaźni i zdradzie, o kłamstwach i próbach naprawiania błędów z przeszłości.
Wstrząsający obraz Afganistanu - od obalenia monarchii przez sowiecką inwazję aż do przejęcia rządów przez talibów.

Afganistan, lata 70. ubiegłego wieku. Dwunastoletni Amir, syn zamożnego Pasztuna z Kabulu, wychowujący się w domu bez kobiet, robi wszystko, by zyskać uznanie w oczach ojca. To główny cel, jaki mu przyświeca, gdy startuje w zawodach w puszczaniu latawców. Zwycięstwo zawdzięcza Hasanowi - służącemu i towarzyszowi zabaw. Kiedy jednak ten potrzebuje pomocy, Amir tchórzy i nie staje w jego obronie. Co więcej, w perfidny sposób doprowadza do sytuacji, w której Hasan musi opuścić ich dom.

Ćwierć wieku później Amir mieszka w USA. Został pisarzem i wiedzie dostatnie życie, lecz nie odstępuje go poczucie winy i świadomość własnej zdrady. Los daje mu szansę na odkupienie." - opis z tyłu okładki

To książka, po której nie chce się o niej rozmawiać, tylko nad nią pochylić. Taka, którą człowiek chce przemyśleć, bez zbędnych słów. Taka, która w nas pozostaje, poruszając nasze najwrażliwsze zakamarki. To przepięknie opowiedziana, poruszająca opowieść o chłopięcej przyjaźni, odpowiedzialności, zdradzie i próbie odkupienia win po wielu latach.

W powieści poznajemy Amira oraz Hasana, parę przyjaciół, którzy wspólnie spędzają czas na zabawie. Ich losy powodują przypływ niemałych emocji, a napięcie rośnie z każdym rozdziałem. Ich życie to szczere oddanie i niezłomna, lecz nieodwzajemniona wierność.
Powieść realistycznie pokazuje też, jak wyglądało życie w Kabulu przed zwycięstwem talibów i po wprowadzeniu ich okrutnych rządów. Autor bez ogródek pisze o terrorze, biedzie, egzekucjach, wykorzystywaniu seksualnym dzieci i wielu innych dramatycznych sytuacjach.

Dla mnie lektura tej książki była ciężka, bardzo nie lubię wątków przemocy seksualnej, a już w szczególności wobec dzieci. W przypadku tej książki spotkamy się z nim nie raz...

Mimo tego, że czytając o wielu dramatycznych sytuacjach, jakie miały miejsce w powieści miałam ochotę odłożyć książkę to nie zrobiłam tego, bo byłam ciekawa dalszych losów chłopców. Trudne tematy w powieści zostały przedstawione w sposób przystępny i niepozwalający oderwać się od lektury nawet na chwilę. To jedna z tych książek, które połyka się w całości, a nie na raty.

Skojarzyła mi się z książkami typu "Spalona żywcem", "Byłam żoną szejka" i tymi z serii "Arabska żona", jednak w tym przypadku różnica jest taka, że bohaterem jest mężczyzna i powieść nie skupia się na kobiecie. Dla mnie było to miłą odmianą i serdecznie polecam ten tytuł, każdemu kogo zainteresowały powyższe tytuły.

Czytaj więcej »

Kiedy byłyśmy siostrami - Marie Jansen

wtorek, lutego 05, 2019

Kiedy byłyśmy siostrami - Marie Jansen

Tym razem książka, która bardzo pozytywnie mnie zaskoczyła. Wybrałam ją tylko ze względu na piękną okładkę, która dosłownie mnie urzekła, ale po przeczytaniu opisu bałam się, że trafiłam na jakąś historyczną powieść.

Autor: Marie Jansen
Tytuł: Kiedy byłyśmy siostrami
Ilość stron: 424
Wydawnictwo: Prószyński i S-ka
Kategoria: literatura współczesna

Rzeczywistość jednak okazała się inna, a ja znikłam na dobre kilka wieczorów, podczas których wczytywałam się w tę niesamowitą historię. Mamy tutaj do czynienia z dwoma historiami, z których jedna toczy się w 1916 roku ,a druga w czasach teraźniejszych. Zdecydowanie bardziej zainteresowałam się historią z przeszłości, która opowiadała o losach dwóch sióstr, które mimo skrajnie różnych charakterów i poglądów żyły w zgodzie i kochały się ponad życie. Niestety los sprawił, że zostały rozdzielone i ich jedynym kontaktem pozostało pisanie listów, które po pewnym czasie przestały przychodzić.

Bohaterką drugiej historii, która toczy się w czasie teraźniejszym jest Simone, zajmująca się wykupywaniem przedmiotów na licytacjach dla zlecających. Pewnego razu dostaje elegancki list, w którym znajduje pieniądze i polecenie wylicytowania dwóch starych kufrów oraz damskiego siodła. Simone przyjmuje zlecenie, ale gdy kilka dni po wylicytowaniu przedmiotów nie dostaje kolejnych poleceń postanawia przyjrzeć się nabytkom w nadziei, że znajdzie jakiś trop, który zaprowadziłby ją do odkrycia kim jest zleceniodawca.

Jak można się spodziewać te dwie historie w pewnym momencie się łączą i razem tworzą spójną, piękną całość. Cała powieść jest niesamowita, a w szczególności fragmenty poświęcone przeszłości. Nie brakuje też nutki tajemniczości, nikomu nieznanych rodzinnych sekretów i kłamstw, które oddziaływają na życie kilku kolejnych pokoleń.

Pochłonęłam całość w kilka wieczorów i nie żałuję, że nie ma kolejnych części. Zakończenie jest urzekające, może troszkę przewidywalne, jednak ma w sobie to coś. Teraz czuję niedosyt, bo chciałabym poznać dalsze losy bohaterów i zobaczyć czy wszystko skończyło się tak jak ja to sobie wyobrażam. Niestety tego się nie dowiem, ponieważ autorka nie napisała takiego rozdziału, więc pozostają mi jedynie domysły.

Polecam ten tytuł z całego serca to lekka książka, która pozwala się odprężyć i zrelaksować, w sam raz na pochmurne, szare dni spędzone w fotelu z kocem i dobrą herbatą ☺

Czytaj więcej »

Historia kotów - Madeline Swan

niedziela, stycznia 20, 2019

Historia kotów - Madeline Swan

Książka, która wpadła w moje ręce przypadkowo, ale, jako że jestem kociarą nie mogłam jej sobie odpuścić :) Zbiór wielu historii i ciekawostek oraz pięknych fotografii i ilustracji z kotami w roli głównej.

Autor: Madeline Swan
Tytuł: Historia kotów
Ilość stron: 320
Wydawnictwo: Znak Horyzont
Kategoria: literatura współczesna

"Jeśli myślisz, że kot kiedykolwiek został udomowiony to się mylisz!

Ikona popkultury, najpopularniejszy bohater Internetu, obiekt zbiorowej histerii – KOT. Teraz możesz poznać jego historię: od czasów boskiego kultu w starożytnym Egipcie, przez stosy średniowiecza, aż po powrót w chwale na współczesne salony.

Koty były zwiastunami nieszczęścia i pupilami czarownic. Z czarnych wyrabiano „lek” na ślepotę. Jeden został nawet oficjalnym kandydatem na prezydenta Stanów Zjednoczonych.

Jedni je kochają, inni nienawidzą. Koty mają to gdzieś." -opis z tyłu okładki

Kiedy zaczynałam czytać "Historię kotów" trochę się zawiodłam, bo spodziewałam się czegoś więcej. Opisy i historie są potraktowane bardzo powierzchniowo, więc żeby bardziej zgłębić dany temat trzeba skorzystać z innej literatury. Powiedziałabym raczej, że jest to książka, dzięki której dowiadujemy się o istnieniu pewnej rzeczy, ale żeby dowiedzieć się o niej więcej musimy sięgnąć gdzie indziej. Nie zmienia to jednak faktu, że dzięki "Historii kotów" odkryłam wiele ciekawostek, o których wcześniej  nie miałam pojęcia.

Trochę przerażała mnie budowa książki, bo przejścia z jednego tematu na drugi są naprawdę gwałtowne, więc zdarzyło mi się parę razy zgubić wątek. Pomimo tego, że całość jest podzielona na rozdziały mam wrażenie, że panuje w nich kompletny chaos. Poznajemy historię od czasów starożytnych, aż po dzisiaj, a przynajmniej tak sugerują nazwy rozdziałów, co w praktyce jednak wygląda zupełnie inaczej. Chaos, po prostu chaos...

Moim zdaniem też zagadnienia dotyczące starożytnego Egiptu są strasznie krótkie i wiem, że można by poświęcić im więcej miejsca i rozpisać się na ten temat naprawdę bardzo. Kiedyś interesowałam się starożytnym Egiptem, więc wiem, jak wiele informacji zostało pominiętych w książce.

Bardzo spodobała mi się okładka książki, jednak moim zdaniem kompletnie nie pasuje do jej zawartości. Odpowiada mi też wielkość liter, bo bez problemu umiałam czytać ze zdjętymi okularami, np. w momencie, w którym miałam nałożoną na twarz maseczkę.

Jak już wcześniej wspominałam jestem odrobinę zawiedziona tą pozycją, bo spodziewałam się czegoś innego, nie mniej jednak jest to dobra książka dla osób, które interesują się tematyką kotów i mają ochotę poznać parę ciekawostek. Dla osób, które pragną czegoś więcej poleciłabym poszukać bardziej fachowej literatury, bo tutaj duża część tematów jest jedynie wspomniana, bez wchodzenia w szczegóły.

Czytaj więcej »

Grace i Grace - Margaret Atwood

niedziela, października 28, 2018

Grace i Grace - Margaret Atwood

Zawiodłam się. Spodziewałam się wciągającej, sprawiającej sporo czytelniczej frajdy powieści, od której ciężko się będzie oderwać, o czym zapewniały mnie opisy na paru stronach internetowych, a dostałam tomiszcze, przez które ciężko było mi przebrnąć.

Autor: Margaret Atwood

Tytuł: Grace i Grace

Ilość stron: 576

Wydawnictwo: Prószyński i S-ka

Kategoria: literatura współczesna

"Rok 1843 – Grace Marks zostaje skazana za współudział w brutalnym morderstwie swojego pracodawcy i jego gospodyni. Odsiadując wyrok dożywocia, twierdzi, iż całkowicie utraciła pamięć. Niektórzy uważają, że Grace jest niewinna angażują do pomocy dobrze się zapowiadającego specjalistę od chorób umysłowych. Mężczyzna wysłuchuje historii Grace, zbliżając ją coraz bardziej do dnia, którego ona nie pamięta. Jakie wspomnienia uda mu się odblokować? Czy Grace naprawdę zabiła?

Margaret Atwood stworzyła – na podstawie prawdziwej historii jednej z najbardziej zagadkowych i najsłynniejszych kobiet XIX wieku – niezwykle urzekającą, wstrząsającą i niepokojącą opowieść o seksualności, okrucieństwie i tajemnicy." -opis z tyłu książki

Pierwsza część opisu z tyłu książki doskonale przybliża to, co jest zawarte w powieści. Mamy Grace i lekarza, który stara się powoli i stopniowo odkrywać jej historię. Posługuje się rozmową i pozwala jej mówić swobodnie. Dzięki temu mamy możliwość poznawania wydarzeń, które dzieją się w danej chwili, podczas sesji Grace z lekarzem oraz wydarzeń z przeszłości, o których mówi bohaterka.

Szczerze mówiąc wynudziłam się niesamowicie czytając o wydarzeniach w chwili obecnej w książce. Nie zainteresowały mnie, ale przebrnęłam przez nie ze względu na wspomnienia Grace, które okazały się o wiele lepsze. W innej sytuacji byłabym niezadowolona, że wszystko się tak wolno rozwija, ale w tym wypadku jest to duży plus, bo z zapartym tchem czytałam tylko momenty, w których bohaterka opowiada o wydarzeniach z przeszłości, o swoim wcześniejszym życiu, od samego początku, aż do momentu zbrodni. Jak dla mnie powieść mogłaby się składać tylko z tej części, a na koniec dodałabym jeszcze rozdział podsumowujący to, co stało się finalnie z Grace.

Samą historię Grace Marks uznałam za bardzo ciekawą, chociaż nie wiem, czy powinnam tak nazywać podwójne morderstwo. Powieść jest oparta na faktach, więc Grace istniała naprawdę i była jedną z najsłynniejszych postaci kobiecych w Kanadzie w latach czterdziestych dziewiętnastego wieku. Gdy została skazana miała tylko 16 lat!
Wiele innych postaci w książce również jest stworzonych na podstawie prawdziwych osób zamieszanych w sprawę zabójstwa.

Bardzo podoba mi się to, że książka jest napisana na faktach, ale niekoniecznie podoba mi się forma, w jakiej jest to zrobione. Słyszałam o niej dużo dobrego, ale osobiście nie przypadła mi do gustu. Jak już wcześniej pisałam czytałam uważnie tylko wspomnienia głównej bohaterki, a resztę przeglądałam pobieżnie w poszukiwaniu ciągu dalszego wspomnień. Trochę ciężko powiedzieć, że podobało mi się książki, ale w tym przypadku tak właśnie jest. Nie będę jej polecać, ale też nikomu nie odradzę ☺

Czytaj więcej »

Sami sobie nigdy - Anna M.Brengos

wtorek, października 23, 2018

Sami sobie nigdy - Anna M.Brengos

Kolejna emocjonująca książka, której recenzje możecie przeczytać dzięki uprzejmości wydawnictwa Lucky. Byłam jej ciekawa od samego początku, ale nie pomyślałabym, że w zaledwie tych 272 stronach autorce uda się zawszeć tyle uczuć, emocji i dramatycznych ludzkich przeżyć. Z jednej strony miałam ochotę odłożyć książkę na bok i nie zagłębiać się dalej w rozpaczliwe losy postaci, ale równocześnie gdzieś z tyłu głowy nadal tliła się nadzieja na szczęśliwe zakończenie całej tej historii, co zmuszało mnie do dalszego czytania.

Autor: Anna M. Brengos 

Tytuł: Sami sobie nigdy

Ilość stron: 272

Wydawnictwo: Lucky

Kategoria: literatura współczesna

"Co wiesz o swoich sąsiadach, oprócz tego, że palą papierosy na balkonie i co niedziela tłuką mięso na kotlety, a ci z piętra wyżej często przelewają kwiaty?
O anonimowości w blokowiskach, samotności w kłopotach i poszukiwaniu bliskości, o chorobie i uzależnieniach…
Jednym słowem - o problemach, które każdego z nas spotykają, ale nie zawsze dostrzegamy je u innych, za ścianą.
Komuś, może tuż obok, dzieje się krzywda, ale nie wyrządzamy jej SAMI SOBIE... NIGDY." -opis z tyłu okładki


Brzmi zachęcająco, prawda? Na mnie podziałało, dzięki czemu w pierwszej wolnej chwili zabrałam się za czytanie. Pochłonęłam całość w dwa dni i do teraz czuję niedosyt. Nienawidzę książek z otwartym zakończeniem... Tyle pytań, tak mało odpowiedzi, tyle niedomówień...

Co pierwsze przychodzi Wam na myśl, kiedy czytacie opis, który został umieszczony na tylnej stronie książki? Ja pomyślałam o przemocy domowej, o której tak często się słyszy. To smutne, że mieszkając w bloku, wśród wielu innych mieszkańców, możemy cierpieć niezauważeni przez wiele lat. Na myśl przyszły mi też samotne osoby chore i uzależnione, które tak bardzo potrzebują pomocy, ale często są odseparowane od reszty przez wszechobecne stereotypy i uprzedzenia.

Skojarzenia te były bliskie treści książki, jednak bezbarwne, pozbawione wstrząsających szczegółów i opisów. Dopiero wczytanie się w powieść ujawniło mi dramatyczny obraz sytuacji. Autorka pozwala nam odczuć każdą występującą w książce sytuację z różnych punktów widzenia, między innymi kochającego ojca z ograniczonymi prawami rodzicielskimi, małej, aczkolwiek już doświadczonej przez życie dziewczynki i kobiety, która straciła wszystko-pracę, miłość, zdrowie. Pozwala to człowiekowi zrozumieć jak różnie ludzie mogą postrzegać to samo oraz zagłębić się bardziej w tę dramatyczną historię.

Nadużywam zwrotu "dramatyczna historia", ponieważ moim zdaniem odzwierciedla on idealnie to, jaka jest ta książka. Tragiczna, nieszczęśliwa, katastrofalna, przerażająca. Można by długo wymieniać. Jestem świadoma, że w prawdziwym życiu zdarzają się sytuacje, jak te opisane w książce, ale pierwszy raz trafiłam na lekturę, która tak bardzo dałaby czytelnikowi odczuć towarzyszące im emocje.

To zdecydowanie nie jest powieść na miły wieczór spędzony z herbatką pod kocykiem, to książka, która uświadomi Ci ile okrucieństwa i zła czai się na świecie, nawet za cienką ścianą twojego mieszkania.

Czytaj więcej »