Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Horror. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Horror. Pokaż wszystkie posty
Amityville Horror - Jay Anson

piątek, sierpnia 20, 2021

Amityville Horror - Jay Anson

Dziś pora na książkę, która nieco mnie zawiodła. Amityville Horror jest przedstawiany jako rekonstrukcja zdarzeń powstała na podstawie zeznań Lutzów i innych osób, które miały swój udział w tej historii. To w połączeniu z opiniami mówiącymi o tym, że jest to naprawdę mocna historia, wywołująca dreszczyk emocji i narastające uczucie niepokoju sprawiło, że miałam dość wysokie oczekiwania wobec tej książki, które niestety nie zostały spełnione...



Autor: Jay Anson
Tytuł: Amityville Horror
Ilość stron: 268

Wydawnictwo: Vesper
Kategoria: horror

"George i Kathleen Lutz wprowadzili się do zakupionej za bezcen imponującej posesji na Long Island w przekonaniu, że oto ziszcza się ich amerykański sen, tymczasem dwadzieścia osiem dni, jakie spędzili w nowej siedzibie, można jedynie określić jako istny koszmar. Wiedzieli wprawdzie, że poprzedni lokator zamordował tam z zimną krwią całą swoją rodzinę, nie byli jednak przygotowani na nieprzerwane pasmo coraz bardziej niepokojących zjawisk, jakie czekały ich w domu przy Ocean Avenue 112. Zrazu „niewinne” anomalie w rodzaju spontanicznych skoków temperatury, notorycznych zakłóceń na linii telefonicznej czy plagi much w środku zimy stanowiły jedynie preludium do drastyczniejszych doświadczeń w postaci przemieszczających się przedmiotów, przerażających wizji, a nawet fizycznych przeobrażeń." -opis z tyłu książki

Ogółem to historia domu przy Ocean Avenue 112 nie jest mi obca, ponieważ oglądałam większość filmów, które były nim inspirowane oraz czytałam książki opisujące pracę Warrenów nad tą sprawą, więc od tej strony nie spodziewałam się wielu nowości, ani żadnych zaskakujących elementów fabuły. Skupiłam się jednak na emocjach bohaterów i tym, w jaki sposób przeżywali wydarzenia, z jakimi przyszło im się mierzyć. Teoretycznie ten element był dobrze dopracowany, mamy wgląd w głowę bohatera, możemy poczuć jego emocje i spojrzeć na sytuacje jego oczami, jednak momentami można odnieść też wrażenie, że bohaterowie nie należą do najinteligentniejszych i po prostu nie myślą, co robią.

Forma, w jakiej przedstawione są wydarzenia, jest dość specyficzna, momentami można się poczuć jak podczas porannego przeglądania wiadomości, a nie czytania książki, a równocześnie w momentach kulminacyjnych jest na całkiem dobrym poziomie. Naprawdę ciężko mi to ocenić.

Jak już wspominałam na początku wpisu, miałam dość wysokie oczekiwania wobec tego tytułu, chciałam poczuć ten mroczny klimat i dreszczyk emocji, jednak tego nie było. Momentami poczułam jedynie lekki niepokój, ale nie jest to uczucie, dla którego sięgam po książkę z gatunku horroru. Ogółem powiedziałabym, że przepłynęłam przez Amityville Horror bez większych emocji, trochę się zirytowałam, przez chwilę zaniepokoiłam i się skończyło.



Zagłada Domu Usherów - Edgar Allan Poe

poniedziałek, grudnia 30, 2019

Zagłada Domu Usherów - Edgar Allan Poe

Tak jak obiecałam w poprzednim poście dzisiaj pora na kolejną z nowel Edgara Allana Poego. Wybrałam "Zagładę Domu Usherów" ze względu na to, że podobnie jak "Czarny kot" i "Maska Czerwonej Śmierci" wchodzi w skład ilustrowanego zbioru dzieł Poego, jaki posiadam. Jak już nie raz wcześniej wspominałam cenię sobie to wydanie za niesamowite ilustracje, które odzwierciedlają klimat twórczości Poego.

"Zagłada Domu Usherów" to jedna z najbardziej rozpoznawalnych nowel tego autora, przepełniona elementami makabrycznymi historia, jest postrzegana jako arcydzieło amerykańskiej literatury gotyckiej.


Autor:
Edgar Allan Poe

Tytuł: Zagłada Domu Usherów
Tytuł całego wydania: Opowieści tajemnicze i szalone
Ilość stron (tej konkretnej opowieści): 34
Ilość stron (całego wydania): 136
Wydawnictwo: Nasza Księgarnia
Kategoria: nowela



W tej historii wraz z głównym bohaterem-narratorem wybieramy się do słynnego domu Usherów, gdzie mieszka rodzeństwo Roderic i Madeline. Nasz bohater wybiera się do przyjaciela po tym jak otrzymał niepokojący list, w którym Roderic skarży się na zły stan zdrowia i ogólnie złe samopoczucie. Bohater po dotarciu do posiadłości poświęca wolny czas na pocieszanie przyjaciela, razem spędzają każdy dzień, między innymi umilając go sobie wspólnym czytaniem książek. Stan Roderica martwi narratora, jest on dobrym obserwatorem i zauważa u niego niepokojące symptomy obłędu i stany lękowe. Stan przyjaciela pogarsza się drastycznie w momencie śmierci siostry. Usher domaga się złożenia jej w rodzinnej krypcie zgodnie z ich tradycją. Od tego momentu można zauważyć narastające napięcie w opowieści i poczuć niepokojący klimat zbliżających się wydarzeń. Roderic coraz bardziej pogrąża się w szaleństwie, a pewnej nocy podczas szalejącej burzy dochodzi w domu do tajemniczych wydarzeń. Narrator widząc zdenerwowanie Ushera postanawia umilić im czas czytaniem, podczas którego zaczynają się dziać dziwne, niepokojące rzeczy. W końcu jego przyjaciel nie wytrzymuje napięcia i zaczyna krzyczeć, że za wszystko, co dzieje się dookoła odpowiedzialna jest jego zmarła siostra...


Tym, co chyba najbardziej lubię w twórczości Poego jest to, że nowele są krótkie, ale mimo to jest w nich zawarte bardzo wiele treści. W przypadku tej historii bardzo ważne są wszelkie opisy, uosobienie domu z człowiekiem, wykreowanie go w taki sposób, aby opis przywodził na myśl ludzkie ciało. Całość czyta się szybko i przyjemnie, mroczny, gotycki klimat można odczuć na każdej stronie, a moment kulminacyjny odbiera czytelnikowi mowę.


W przypadku wydania, jakie posiadam mroczny klimat dodatkowo potęgują ilustracje, które wykonał Gris Grimly. Fragmenty kilku z nich możecie zobaczyć na powyższych zdjęciach.

"Zagłada Domu Usherów" jest jedną z pierwszych nowel Poego, które miałam przyjemność poznać, a równocześnie należy do tych, które najbardziej zapadły mi w pamięć. Lubię ją za zagadkowość i piękny, zrozumiały język, jakim jest napisana. Tajemniczy, mroczny i iście gotycki klimat też mają duży wpływ na moją ocenę. Polecam całym sercem!

Maska Czerwonej Śmierci/Maska Śmierci Szkarłatnej - Edgar Allan Poe

piątek, grudnia 27, 2019

Maska Czerwonej Śmierci/Maska Śmierci Szkarłatnej - Edgar Allan Poe

Maska Czerwonej Śmierci, Maska Śmierci Szkarłatnej, Maska Czerwonego Moru to kilka z tytułów, pod jakimi jest znana nowela amerykańskiego pisarza i poety Edgara Allana Poe. Na moim blogu pojawiał się on już kilka razy, między innym w zestawieniu 5 moich ulubionych autorów. Z racji, że dopiero, co skończyły się święta i nie bardzo miałam czas na czytanie jakiś dłuższych powieści postanowiłam, że wrócę do czegoś, co już kiedyś czytałam i miło wspominam. Czymś takim na pewno jest książka "Opowieści tajemnicze i szalone" Poego, którą otrzymałam w podstawówce jako nagrodę "za wspaniałe czytelnictwo". Już kiedyś pokazywałam tutaj parę zdjęć z tego pięknie ilustrowanego wydania, przy okazji recenzji noweli "Czarny kot", tym razem do opisania i polecenia wybrałam "Maskę Czerwonej Śmierci".



Autor: Edgar Allan Poe
Tytuł: Maska Czerwonej Śmierci/ Maska Śmierci Szkarłatnej
Tytuł całego wydania: Opowieści tajemnicze i szalone
Ilość stron (tej konkretnej opowieści): 29
Ilość stron (całego wydania): 136
Wydawnictwo: Nasza Księgarnia
Kategoria: nowela


 Nowela opowiada nam o zarazie, jaka zaatakowała kraj Księcia Prospero. Jej głównymi symptomami były silne ataki bólu, zawroty głowy i obfite krwawienia porami skóry. Ofiary w stanie konwulsyjnych agonii umierały w przeciągu pół godziny.
Prospero jednak był szczęśliwy i zdrowy, a gdy zaraza zwana "Czerwoną Śmiercią" odebrała mu już połowę poddanych postanowił wybrać tysiąc najzdrowszych, najweselszych i najlepszych spośród rycerzy i dam dworu, z którymi następnie zamknął się w jednym ze swych warownych opactw. Była to budowla zaprojektowana przez samego władcę, odizolowana i zabezpieczona przed szalejącą zarazą. Tam w przepychu i luksusie mieli przeczekać do momentu, kiedy za murami będzie bezpiecznie, nie bacząc na cierpienie i ból ludności pozostałej poza twierdzą.


Prospero wydał dla swych poddanych bal maskowy, odbywający się w siedmiu komnatach, z których każda w całości była udekorowana na inny kolor, jedna tylko z nich odznaczała się innym kolorem okien od pozostałych części wystroju wnętrza. Była to czarna komnata z krwiście czerwonymi oknami, gdzie światło padające z zewnątrz tworzyło w środku pomieszczenia przerażający efekt.


Bal trwał w najlepsze, aż do północy, kiedy to gościom ukazała się przerażająca postać przebrana za ofiarę zarazy, przed którą wszyscy z obecnych na sali uciekali. Książę nie mógł podarować przybyszowi takiej zniewagi i ruszył za nim w pogoń dzierżąc w ręce sztylet. Kiedy dogonił intruza w ostatniej, czarnej komnacie i stanął z nim twarzą w twarz padł martwy. Wówczas poddani Księcia rzucili się na nieznajomego i z przerażeniem odkryli, że pod szatami nie kryje się żadna fizyczna, namacalna postać, a to, co ich odwiedziło jest zarazą, przed którą próbują uciec. Odwiedziła ich sama Czerwona Śmierć.


Różne osoby różnie interpretują tę opowieść. Pamiętam, że kiedy czytałam ją w podstawówce, krótko po tym jak dostałam cały zbiór nowel Poego byłam nią przerażona i o ile często wracałam do "Czarnego kota" i "Zagłady Domu Usherów" to tę opowieść zawsze pomijałam i nie chciałam o niej myśleć. Wtedy myślałam, że Czerwoną Śmiercią z pewnością jest dżuma, o której wtedy dużo słyszałam, bo należałam do chóru, który brał udział w spektaklu dotyczącym epidemii dżumy w moim mieście, z którym wiąże się budowa zabytkowego kościółka obchodzącego wtedy swoje 300-lecie.
Teraz dobre 10 lat po tym najbardziej zgadzam się z tezą, że jest to po prostu uosobienie śmierci, która przychodzi po tych, którzy myślą, że są w stanie przed nią uciec. W czasie kiedy ludność poza murami zamku ginie od panującej wszech obecnie zarazy, wybrańcy bawią się wystawnie w pięknym zamku urządzonym z przepychem myśląc, że mury i zabezpieczenia są zdolne odgrodzić ich od śmierci, która i tak dopadnie wszystkich, bez względu na stan majątkowy czy bezpieczne schronienie. Zamek, który rzekomo nie pozwalał na to, aby cokolwiek zewnątrz dostało się do środka nie był żadną przeszkodą dla postaci, która nawiedziła gości na balu. Ich bezpieczeństwo było tylko iluzją.

Zdjęcia, które widzicie powyżej pochodzą z mojego wydania "Opowieści tajemniczych i szalonych", które jest ilustrowane przez Grisa Grimly'ego. Jak już pisałam przy recenzji "Czarnego kota" z tej samej książki jego obrazki sprawiają, że opowieści stają się bardziej klimatyczne i potęgują nastrój grozy.  Serdecznie polecam to wydanie oraz nowele Edgara Allana Poe, w kolejnym wpisie będziecie mogli bliżej poznać "Zagładę Domu Usherów" ☺

Krwawe żniwa - Graham Heather

niedziela, listopada 05, 2017

Krwawe żniwa - Graham Heather

Dzisiaj witam was kolejnym halloweenowym wpisem, pomimo tego, że jesteśmy już kilka dni po święcie duchów. "Krwawe żniwa" to kryminał, który moim zdaniem śmiało można nazwać też horrorem. Idealnie wpasowuje się w halloweenowy klimat, trzyma w napięciu do ostatniej strony i zadowoli fanów horrorów, zjawisk paranormalnych i romansów.


Autor: Graham Heather
Tytuł: Krwawe żniwa
Tytuł oryginału: Deadly Harvest
Wydawnictwo: Harlequin
Ilość stron: 318
Gatunek: kryminał/horror

W tej książce poznajemy losy Rowenny Cavanaugh i Jeremy'ego Flynn. Razem prowadzili cykl audycji radiowych, podczas których się nie polubili. Zmienia się, to gdy oboje wyjeżdżają do miasteczka Salem. Rowenna wraca w swoje rodzinne strony, a Jeremy przyjeżdża, aby pomóc przyjacielowi w odnalezieniu jego żony. Podczas poszukiwań na polach kukurydzy zostaje odnalezionych kilka ciał młodych kobiet. W miasteczku narasta panika, ponieważ każdy zna tam legendę o Żniwiarzu...

"- Majaczył w mroku, krył się wśród kukurydzy. Bo to jego krwawe żniwa, ja to wiem." -cytat z książki

Przyznam szczerze, że ta książka, a raczej e-book trafił do mnie przypadkiem. Szukałam czegoś idealnego na halloween i to był strzał w dziesiątkę. Nie chciałam przed rozpoczęciem książki, czytać jej recenzji i opinii, aby nie poznać przypadkiem zbyt wielu szczegółów, dlatego nie wiedziałam, że zaczynam trylogię "Dziedzictwo braci Flynn" od drugiego tomu ☺ Nie żałuję, a pozostałe części zamierzam nadrobić w najbliższym czasie.

"Krwawe żniwa" czytałam z zapartym tchem, mimo mojego wiecznego braku czasu te 318 stron pochłonęłam w 2-3 dni. Nie pamiętam dokładnie. Ale wiem, że jeśli musiałam odłożyć ją na chwilę i zająć się czymś innym moje myśli wciąż krążyły wokół Rowenny, Jeremy'ego i biednej Mary. Heather stworzył powieść, która niebezpiecznie wciąga, czytelnik jest zaaferowany historią do tego stopnia, że zapomina o tym, że musi jeść i pić. Liczy się dla niego tylko los Mary, historia Żniwiarza, Adama i Evi'e, a także ciąg dalszy romansu, który rodzi się w trakcie całej tej historii. W tym przypadku finał tego wszystkiego jest na tyle nieprzewidywalny i zaskakujący, że może wywołać szok u niektórych czytelników. Naprawdę warto dotrwać do końca.

Moim zdaniem to książka, która nie posiada żadnych minusów. Wszystkie opisy są na tyle szczegółowe, że miejscami mogą się okazać wręcz brutalne, bohaterom nie brakuje niczego, są realistyczni i przekonujący, a cała historia jest niesamowicie wciągająca.


↓ WPADNIESZ? ↓
Nieco halloweenowo ♦ Wypowiedz jej imię - James Dawson

poniedziałek, października 30, 2017

Nieco halloweenowo ♦ Wypowiedz jej imię - James Dawson

Krwawa Mary to postać, którą zna większość z nas, wielu pewnie też próbowało wywołać ją powtarzając przed lustrem jej imię 5 razy, a nielicznym... udało się tego dokonać.

Do tej ostatniej grupy należą Roberta, Caine i Naya- bohaterowie "Wypowiedz jej imię" Jamesa Dawsona.


Autor: James Dawson
Tytuł: Wypowiedz jej imię
Wydawnictwo: YA!
Ilość stron: 409
Gatunek: horror

Z racji zbliżającego się Halloween postanowiłam dodać coś, co idealnie wpasuje się w ten potworny i zastraszający klimat. "Wypowiedz jej imię" to idealna pozycja dla osób żądnych mocnej i budzącej zgrozę powieści.

Akcja książki rozpoczyna się w halloweenowy wieczór, kiedy to grupa znajomych spotyka się w swoim gronie, aby opowiadać straszne historie. W pewnym momencie wpadają na pomysł, aby wywołać Krwawą Mary. Czytelnikowi może się wydawać, że jest to schemat, który powtarza się na wielu spotkaniach młodych ludzi i pewna część z nas też już to robiła, ale ta historia nie kończy się na wybuchnięciu śmiechem przed lustrem i nieprzespanej nocy u bardziej strachliwych osób.

IM SIĘ TO UDAŁO.

Od tego momentu mają 5 dni, aby znaleźć sposób na to, aby przeżyć. Więcej nie mogę napisać, tego musicie dowiedzieć się sami. Dla fanek wątków miłosnych mogę jedynie dać informację, że takowy tez się tam znajduje ;)

"Najpierw przetrwanie, potem całowanie." -cytat z książki

"Wypowiedz jej imię" jest jednym z najlepszych horrorów, jakie czytałam. Mimo tego, że występuje w nim Krwawa Mary, czyli jedna z najbardziej znanych i rozpoznawalnych zjaw, autorowi udało się nadać powieści tajemniczego i mrocznego charakteru. Strzałem w dziesiątkę okazały się też retrospekcje, w których Dawson pokazuje czytelnikowi wcześniejsze wydarzenia. Moim zdaniem jest to duży plus, bo nie lubię kiedy stare dzieje są przedstawiane w osobnych rozdziałach. Pisarz rozwiązał ten problem idealnie.

Całość oceniam bardzo pozytywnie, odgrywa swoją rolę znakomicie. Jako horror powinna straszyć, wywoływać lęk i niepokój. Na swoim przykładnie mogę powiedzieć, że nocne przejścia przez ciemne mieszkanie mogą okazać się problemem, a kot wyskakujący z rozrzuconej pościeli może przyprawić o zawał ☺ Chyba za bardzo się wczułam.

JAK JUŻ TU JESTEŚ TO ZAJRZYJ:
Studnia i wahadło - Edgar Allan Poe

niedziela, października 08, 2017

Studnia i wahadło - Edgar Allan Poe


Mistrz makabry po raz kolejny gości na mojej stronie. Był już "Czarny kot" <klik>, więc teraz pora na "Studnię i wahadło".

Tematyka tej noweli zupełnie odbiega od tego, co się działo w "Czarnym kocie". Tutaj mamy do czynienia z więźniem hiszpańskiej inkwizycji, który został skazany na śmierć w mękach.

Tytuł: Studnia i wahadło
Tytuł oryginału: The Pit and the Pendulum
Autor: Edgar Allan Poe
Wydawca: Fundacja Nowoczesna Polska (e-book pobrany z wolnelektury.pl)
Ilość stron: 25
Gatunek: horror

Myślę, że ta nowela idealnie spełnia swoje zadanie. Jako horror powinna wywoływać u czytelnika klimat grozy, niepokoju lub obrzydzenia i szoku. Ta akurat inicjuje to pierwsze. Podczas czytania można doświadczyć podobnych emocji, jakie odczuwa bohater.  Poe mocno skoncentrował się na zmysłach, m.in. na słuchu, co skutecznie wzbudza strach u czytelnika.

Narratorem opowiadania jest anonimowy mężczyzna, który jest winny nieznanej zbrodni i zostaje skazany na śmierć w męczarniach. Na początku przekazuje czytelnikowi, w jaki sposób próbował określić wielkość jego celi, jak uniknął śmierci i co potem postanowili zrobić z nim jego oprawcy.

Myślę, że nie warto streszczać tutaj całej fabuły, ponieważ nowela jest dość krótka i musiałabym napisać o wszystkich jej szczegółach, co mijało by się ideą tego bloga ☺


ZAJRZYJ:
Czarny kot - Edgar Allan Poe

niedziela, września 24, 2017

Czarny kot - Edgar Allan Poe

"Czarny kot" to jedna z moich ulubionych nowel Edgara Allana Poe. Kiedy poznałam ją w podstawówce była dla mnie smutną historią kota, teraz po powtórnym przeczytaniu stała się opowieścią o tym, co robi z człowiekiem alkoholizm.



Cały przebieg wydarzeń poznajemy z perspektywy głównego bohatera, który jednocześnie jest narratorem opowieści. Na początku to spokojny i wrażliwy człowiek kochający zwierzęta i swoją żonę, potem za sprawą "Demona Nieumiarkowania" staje się coraz bardziej kapryśny, wybuchowy i obojętny na uczucia innych. Jego pierwszą ofiarą staje się tytułowy czarny kot, który wcześniej był jego ulubieńcem i wiernym towarzyszem. Alkoholizm doprowadza do tego, że nasz bohater popełnia kilka okrutnych zbrodni, które z początku wydają się idealnie zatuszowane. Jednak przesadna pewność siebie i poczucie bezpieczeństwa sprawia, że jego przewinienia zostają odkryte.




Tytuł (całości)*: Opowieści tajemnicze i szalone
Tytuł oryginału (całości)*: Edgar Allan Poe's Tales of Mystery and Madness
Autor: Edgar Allan Poe
Wydawnictwo: Nasza Księgarnia
Ilość stron (opowieści "Czarny kot")*: 30
Gatunek: horror

Opowieść jest bardzo krótka, moim zdaniem w sam raz na jeden wieczór dla kogoś, kto nie chce zaczynać dłuższej książki i rzadko ma czas na czytanie. Wydaje mi się też, że pomimo tematyki nawiązującej do śmierci i okrucieństwa nadaje się dla czytelnika w każdym wieku, ja sama poznałam ją, gdy miałam 10 lat i od tamtego czasu jestem fanką Edgara Allana Poe.

Ciężko nie wspomnieć też, że wydanie NK jest w całości ozdobione ilustracjami Grisa Grimly'ego, dzięki którym czytanie staje się jeszcze bardziej nastrojowe. Poniżej mała dawka upiorności ilustratora:




*wpis dotyczy tylko opowieści "Czarny kot", która wchodzi w skład 4 utworów całej książki "Opowieści tajemnicze i szalone"
Na początku było To...

niedziela, sierpnia 13, 2017

Na początku było To...

"To" czyli według niektórych najbardziej przerażająca powieść Stephena Kinga. Historia o grupie przyjaciół, którzy muszą wspólnie walczyć z potworem z kanałów.



Autor: Stephen King
Tytuł oryginału: IT
Wydawnictwo: Albatros
Ilość stron: 1104
Gatunek: horror

Jest to chyba najdłuższa książka, jaką zdarzyło mi się przeczytać, ma ponad 1100 stron, jednak w każdym rozdziale dzieje się coś, co wciąga czytelnika coraz głębiej w świat kreowany przez Stephena Kinga.

"Derry w stanie Maine, miejsce ledwie widoczne na mapie. Dochodzi tu do wyjątkowej eskalacji zbrodni, okrutnych morderstw, gwałtów i tajemniczych wypadków. W kanałach miasteczka zalęgło się To. Bliżej nieokreślone, przybiera najróżniejsze postacie-klauna, ogromnego ptaszyska, głosu w rurach. Poluje na dzieci. Tylko dzieci potrafią dostrzec To. I dlatego właśnie one stają do walki z potworem. Mija dwadzieścia kilka lat i To powraca. Dzieci są już dorosłymi, ale muszą odnaleźć w sobie dziecięcą wiarę, lojalność i odwagę, by skutecznie stawić mu czoła."-opis z tyłu książki

Moim zdaniem książka jest ciekawa i wciągająca, ale równocześnie trudna. Akcja toczy się dwutorowo, poznajemy wydarzenia, które działy się w 1958 roku, i te, które dzieją się 27 lat później. W pewnych momentach miałam problem z rozróżnieniem czy bohaterowie w danym momencie mają po 11 lat, czy może są już dorośli.

"To" opowiada o tym, jak Klub Frajerów walczy z Tym, które stanowi metaforę tkwiącego w ludziach zła. Przybiera ono różne postacie, najczęściej klauna Pennywisea, ale także tego, czego najbardziej boi się jego ofiara-mumii, wilkołaka, czy martwego brata.

Frajerzy w 1958 roku przerywają serię morderstw, po czym ich drogi się rozchodzą, aby w 1985 roku znowu się spotkać i raz na zawsze rozprawić się z potworem czyhającym w kanałach pod miastem.

Oprócz motywu walki ze złem, w książce znajdziemy też wiele innych wątków. Jest to powieść o dzieciństwie, przyjaźni, pierwszej miłości, dorastaniu i o tym, jak bardzo dorośli są ograniczeni w  stosunku do młodych ludzi. 
W moim odczuciu "To" nie jest horrorem, tylko powieścią  o dzieciach, którzy codziennie mierzą się z bandą szkolnych opryszków, a potem o ich dorosłym życiu. Ponad połowa książki to rozległe historie, w których poznajemy poszczególnych bohaterów i dowiadujemy się z jakim trudnościom muszą stawić czoła.
Prawdą jest, że główny wątek obfituje w rozległe sceny morderstw, które są opisane bardzo szczegółowo, ale moim zdaniem najlepsza część książki to ta mówiąca o tym, jak Klub Frajerów walczy z Henrym i innymi szkolnymi opryszkami i jak radzi sobie z trudnymi sytuacjami w domu.

Nie żałuję czasu poświęconego na przeczytanie tego ogromnego tomiszcza, jednak jestem trochę zawiedziona, ponieważ po przeczytaniu recenzji w internecie spodziewałam się czegoś mocniejszego. "To" okazało się dla mnie interesującą opowieścią o losach siedmioosobowej grupy przyjaciół, a nie horrorem, po który z trudem będę zasypiać, a moje wizyty w McDonalds już nigdy nie będą takie same.

Wpis zatytułowałam "Na początku było To", ponieważ jest to pierwsza moja recenzja i pierwszy post na tym blogu. Zdaję sobie sprawę z tego, że nie jest ona idealna, ale ciężko pisać mi o horrorze, który jednak okazał się dla mnie nie horrorem ☺
W następnym wpisie możecie się spodziewać mojej opinii na temat "Dziewczyny ze śniegiem we włosach", której autorką jest Ninni Schulman.


Zobacz również:

Copyright © Czytam, polecam... , Blogger