Pokazywanie postów oznaczonych etykietą literatura więzienna. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą literatura więzienna. Pokaż wszystkie posty
Był sobie wesoły kat. Sprawiedliwość Singapuru - Alan Shadrake

sobota, sierpnia 15, 2020

Był sobie wesoły kat. Sprawiedliwość Singapuru - Alan Shadrake

Kolejna książka z cyklu Rozmowy z katem od Wydawnictwa Aktywa. Poprzednie znajdziecie klikając w ten link <klik>.

Jest to już piąty tytuł z tej serii, oprócz niego posiadam jeszcze trzy pierwsze i z przykrością muszę stwierdzić, że ten mnie bardzo zawiódł. Poprzednie książki czytałam z zapartym tchem, wciągnęły mnie na całego, a w przypadku tej męczyłam się bardzo długo, żeby dotrzeć do końca. Ciężko było mi wczuć się w jej klimat i kilkukrotnie porzucałam ją na rzecz innych książek.

W przeciwieństwie do poprzednich książek z tej serii, które skupiały się głównie na karze śmierci lub postaci kata, tutaj mamy do czynienia z ogromną ilością informacji i faktów na temat Singapuru i działającego w nim systemu sprawiedliwości, w szczególności skupiających wokół tematu narkotyków. Myślę, że to może być powodem tego, że tak ciężko było mi przebrnąć przez tę lekturę, bo spodziewałam się większej ilości informacji na temat samego kata i szczegółów wykonywanej przez niego pracy, tymczasem temat Singapuru nie zainteresował mnie wcale. Informacje, jakie są podane w książce są niesamowicie dokładne i szczegółowe, co wymaga od czytelnika dużego skupienia, aby uniknąć zaplątania się w faktach.


Autor: Alan Shadrake
Tytuł: Był sobie wesoły kat. Sprawiedliwość Singapuru
Seria: Rozmowy z katem

Ilość stron: 400
Wydawnictwo: Wydawnictwo Aktywa
Kategoria: literatura faktu

"Singapur ma jeden z najwyższych na świecie wskaźników egzekucji na jednego mieszkańca. Rząd twierdzi, że tylko kara śmierci może zniechęcać handlarzy narkotyków do wykorzystywania ich kraju jako węzła transportowego, ale to twarde śledztwo ujawnia niepokojące prawdy o tym, jak i kiedy stosuje się karę śmierci.

Wywiady z głównym katem Singapuru Darshanem Singhiem, który wykonywał swoje obowiązki przez prawie pięćdziesiąt lat, oraz mrożące krew w żyłach głośne sprawy kryminalne, w tym egzekucja australijskiego obywatela Nguyena Van Tuonga, dają świadectwo rażącego nadużycia praw człowieka w tym kraju.

Kiedy ta książka została po raz pierwszy opublikowana w Azji w lipcu 2010 roku, jej autor, brytyjski dziennikarz Alan Shadrake, został aresztowany i osądzony, a następnie skazany na karę więzienia za odwagę postawienia singapurskiego wymiaru sprawiedliwości na świeczniku uwagi publicznej. To poprawione i zaktualizowane wydanie obejmuje aresztowanie Shadrake’a i jego ciągłą kampanię przeciwko karze śmierci, którą prowadził w trakcie przygotowywania się do odwołania od wyroku."
-opis z tyłu książki

Tytułowy wesoły kat to Darshan Singh, który jest uważany za najbardziej wydolnego kata w historii, mówi się, że w swojej karierze zawodowej pozbawił życia ponad 850 osób. Z wieloma skazańcami zdążył się zaprzyjaźnić i zapewniał ich, że wysyła ich o lepszego miejsca. Był bardzo wierzącym człowiekiem, wierzył w reinkarnację i to, że praca, którą wykonuję prowadzi do pełnej rehabilitacji skazańca, co w przyszłym wcieleniu gwarantuje mu bycie lepszym człowiekiem.

Faktem związanym z singapurskim więzieniem, który mnie najbardziej zaciekawił jest Dieta Skazańców. Każdy skazaniec, którzy podpisze zgodę na oddanie swoich organów po śmierci przechodzi na specjalną dietę, która ma zagwarantować, że oddawane organy będą w jak najlepszym stanie. Mimo tego, że jestem zwolenniczką oddawania organów myślę, że dla skazanego świadomość, że jest on lepiej żywiony tylko dlatego, że niedługo czeka go śmierć musi być czymś okropnym.

"Wymyślono ten jadłospis po to, by organy skazanego po powieszeniu były w idealnym stanie. Skazańcy dostają ogromne ilości wszelkich potraw, jakich sobie zażyczą. Najpierw jednak muszą podpisać zgodę. Później są traktowani w tej wyjątkowy sposób, tuczeni niczym brojlery, a następnie patroszeni. Jeśli odmawiają, dostają normalne więzienne jedzenie." -fragment książki
Poprawione i zaktualizowane wydanie książki jest wzbogacone o aresztowanie autora książki, które wynikało z powodu jej publikacji w 2010 roku. Autor został o oskarżony i skazany za odwagę wystawienia singapurskiego wymiaru sprawiedliwości na uwagę publiczną.

Spotkamy się też tutaj z wieloma historiami ludzi, którzy zostali skazani na śmierć, a ich winy nie zostały do końca udowodnione. Zobaczymy, że jeśli jest się biednym, niewykształconym lub niechcianym ryzyko, że można zostać niewinnie skazanym drastycznie wzrasta. Zamożnym i wpływowym ludziom udaje się zazwyczaj tego uniknąć.

Książkę oceniam jako średnią, ponieważ nie przypadła mi do gustu i czułam się przytoczona ilością szczegółowych i dokładnych informacji, jaka mnie zalała w niektórych rozdziałach. Jak już wcześniej wspominałam podziewałam się raczej przewagi faktów odnoszących się do osoby kata i wykonywanej przez niego pracy, a dostałam rzetelną książkę na temat singapurskiego systemu sprawiedliwości. Myślę, że jeśli ktoś jest zainteresowany tym tematem to będzie dla niego ciekawa i wartościowa książka, jednak mnie dość mocno wymęczyła.

Bestie. Zbrodnie i kary - Janusz Maciej Jastrzębski

wtorek, czerwca 25, 2019

Bestie. Zbrodnie i kary - Janusz Maciej Jastrzębski

Nareszcie mam możliwość opublikowania recenzji książki Janusza Macieja Jastrzębskiego. Jest to dość grube, bo ponad 670-stronicowe tomiszcze, z którym spędziłam prawie miesiąc. "Bestie. Zbrodnie i kary" przybliża nam obraz wielu seryjnych morderców działających w powojennej Polsce. Są to najwięksi zbrodniarze, tacy jak Leszek Pękalski, Karol Kot, czy Władysław Mazurkiewicz, którzy swoimi przestępstwami na zawsze zapisali się w naszej historii.



Autor: Janusz Maciej Jastrzębski
Tytuł: Bestie. Zbrodnie i kary
Ilość stron: 671
Wydawnictwo: Wydawnictwo Aktywa
Kategoria: literatura faktu


"„Bestie. Zbrodnie i Kary” Janusza Macieja Jastrzębskiego to książka o największych zbrodniarzach w powojennej Polsce, ujmująca temat w sposób ciekawy i bezpardonowy, bez zbędnych upiększeń czy eufemistycznych półsłówek. Wśród okrytych złą sławą bohaterów publikacji odnajdziemy największych seryjnych morderców tamtych czasów, takich jak: Leszek Pękalski (który – nomen omen – wkrótce wyjdzie na wolność po odbyciu zasądzonej kary); Karol Kot, będący przestępczym ewenementem na skalę światową, czy też Władysław Mazurkiewicz – nietypowy w swojej kategorii przestępca działający w okresie II wojny światowej oraz wielu innych, nieszablonowych przedstawicieli świata przestępczego.

Pracę Janusza Jastrzębskiego wyróżnia bardzo dokładna prezentacja danych dotyczących opisywanych spraw. Niezbędne informacje Autor zaczerpnął bezpośrednio z akt i protokołów sądowych oraz notatek funkcjonariuszy milicji. Niewątpliwą zaletą publikacji jest także interesująca forma przekazu opisywanych wydarzeń oraz pogłębiona analiza czynności dochodzeniowych i późniejszych procesów sądowych. Za przykład może posłużyć rozprawa Leszka Pękalskiego, określanego „wampirem stulecia”. Autor książki wskazuje na liczne komplikacje, jakie zaistniały w toku prowadzonego śledztwa. Wykrycie zabójcy utrudniał fakt, iż w tym samym czasie i dodatkowo na tym samym obszarze grasował inny notoryczny gwałciciel. Autor mistrzowsko ujął i połączył modus operandi obu sprawców, angażując czytelnika w przedstawione fakty i trzymając go do końca w napięciu. Dopiero po pewnym czasie śledczym udaje się ustalić, że za przestępczymi czynami kryje się nie jeden sprawca.

Mnogość ujawnionych faktów dotyczących każdego sprawcy, sposób ujęcia działania przestępców, a także wybór zabójców o atypowych skłonnościach sprawiają, że książkę tę czyta się jednym tchem, niczym dobrą powieść sensacyjno-kryminalną. Nie możemy jednak zapominać, że jest ona także swego rodzaju dziełem historycznym, swoistym dokumentem, traktującym o realiach PRL-u i głośnych przestępstwach tamtych czasów. Osobiście bardzo żałuję, że nie miałem okazji zapoznać się z „Bestiami” w czasie, gdy pracowałem nad własnymi książkami o seryjnych zabójcach. Dzieło to z pewnością wzbogaciłoby wiele moich wniosków i uzupełniło przedstawione fakty o cenne i interesujące szczegóły. "
-opis z tyłu okładki

Opis z tyłu okładki doskonale informuje nas o tym, co zastaniemy we wnętrzu książki. Jest to pozycja doskonała dla wszystkich osób zainteresowanych socjopatią, kryminalistyką oraz krwawymi i okrutnymi zbrodniami. Jeśli należysz do tej grupy to z czystym sumieniem mogę ci polecić tę książkę i zagwarantować, że jej lektura cię usatysfakcjonuje.

Autor poświęcił naprawdę dużo czasu na zebranie i przeanalizowanie danych z akt sądowych, notatek policyjnych i innych dostępnych źródeł, w wyniku czego otrzymaliśmy obszerną i szczegółową publikację opisującą z detalami najbardziej charakterystycznych i sławnych morderców z czasów powojennej Polski oraz sposób ich działania i okoliczności popełniania poszczególnych zbrodni.

Książkę czyta się bardzo przyjemnie, każdy rozdział przybliża nam daną postać, przebieg zbrodni, motywy, następnie przebieg procesów i wyroki sądowe. We wszystkim panuje ład i porządek. Język jest przystępny i zrozumiały, a całość czyta się momentami jak rasowy kryminał.

Na początku trochę się bałam, że książka okaże się zbyt obciążająca psychicznie, ponieważ nie jest to fikcja, tylko prawdziwe historie, które wydarzyły się w naszym kraju, co sprawia, że całość intensywnie oddziałuje na czytelnika. Finalnie stwierdzam, że lektura nie okazała się tak ciężka, jak się spodziewałam, ale dla bardziej wrażliwej osoby może okazać się ona męcząca.

Jak pisałam akapit wcześniej całość czyta się momentami, jak rasowy kryminał, co bardzo mi się podobało i jest dużym plusem tej książki, ponieważ duża ilość faktów, informacji z notatek policyjnych i akt sądowych mogłyby prowadzić czytelnika do znużenia lekturą. Autor jednak wykonał kawał dobrej roboty i sprawił, że czytający sam chce zrozumieć poszczególne przypadki i pochłania kolejne strony z ogromnym zainteresowaniem.

Polecam "Bestie. Zbrodnie i kary" wszystkim wielbicielom okrutnych, prawdziwych historii.

25 lat niewinności - Grzegorz Głuszak

czwartek, czerwca 20, 2019

25 lat niewinności - Grzegorz Głuszak

Szokująca opowieść o największej aferze w wymiarze sprawiedliwości wolnej Polski...




Autor: Grzegorz Głuszak
Tytuł: 25 lat niewinności
Ilość stron: 320
Wydawnictwo: Znak
Kategoria: biografia, literatura faktu



"HISTORIA, KTÓRA WSTRZĄSNĘŁA POLSKĄ
Pierwsza szczera i wzruszająca rozmowa z Tomaszem Komendą. O tym, jak silnym trzeba być, by wytrzymać wyroki mediów, piekło polskiego więzienia, walkę o wolność i dobre imię.

Poznaj kulisy procesu Tomasza Komendy, w wyniku którego odebrano mu osiemnaście lat życia. Pierwszy raz ujawniamy skandaliczne dokumenty, absurdalne zeznania świadków, nieporadne akty oskarżenia, których ofiarą padł niewinny chłopak z Wrocławia.

To historia człowieka, który nie poddał się w walce z bezdusznym aparatem państwa. Stawił czoła systemowi, wobec którego przeciętny obywatel pozostaje bez szans.

Ujawniamy tajemnice, które miały nie ujrzeć światła dziennego. Dowiedz się, kto i jak rozbił prokuratorsko-sądowy układ. Przekonaj się, kto dotarł do prawdy o tragedii niesłusznie skazanego za gwałt i morderstwo człowieka."
-opis z okładki

Na tę książkę miałam ochotę już od momentu, kiedy o niej usłyszałam. Kiedy w końcu dorwałam ją w swoje ręce czytanie szło mi mozolnie i czuję się trochę rozczarowana.

Historię Tomasza Komendy, który został skazany na 25 lat za przestępstwo, którego nie popełnił zna chyba każdy.  W książce jest przedstawiony cały obraz gwałtu i zabójstwa w Miłoszycach, przebieg poszczególnych przesłuchań, rozpraw, procedur sądowych i wszystkich innych towarzyszących temu mechanizmów.  Oprócz tego napotkamy na wiele wywiadów, między innymi z samym Tomaszem Komendą, sędzią i prokuratorem, którzy mieli do czynienia ze sprawą. Rozdziałami, które zainteresowały mnie najbardziej były te dotyczące przesłuchań Tomka, jego przeżyć i tego, co zrobił po wyjściu na wolność.

Ciężko mi ocenić książkę, która mówi o prawdziwej ludzkiej tragedii, a nie fikcji literackiej. Pod kątem historii, której dotyczy jest naprawdę interesująca, wstrząsająca i dająca do myślenia. Jest mi niesamowicie przykro, że ten biedny człowiek musiał cierpieć tyle lat, ale też podziwiam go za niewiarygodną siłę i wytrwałość, które pozwoliły mu przetrwać. Duży udział w tym miało wsparcie rodziny, która nigdy nie uwierzyła w zarzucane mu czyny, a przede wszystkim mamy Tomasza Komendy, która do samego końca walczyła o syna. Taka rodzina to skarb.

Pod kątem wydania książki wypada ona nieco słabiej, ponieważ nie podoba mi się chaos panujący w tym wszystkim. Początek jest do przyjęcia, wprowadzenie w sprawę, omówienie wszystkiego, zbrodnia, śledztwo, a potem nagle strzelanie wywiadami, przesłuchania, rozprawy. Osobiście rozegrałabym to nieco inaczej, bo historia sama w sobie jest ciężka w odbiorze i nie ma sensu komplikować jej bardziej.

Mimo wszystko cieszę się, że w końcu mogłam przeczytać ten tytuł.


Dziennik kata - John Ellis

niedziela, maja 19, 2019

Dziennik kata - John Ellis

"Gdziekolwiek poszedłem, ludzie wskazywali na mnie palcami i mówili do znajomych: "To on! To jest ten, który powiesi Crippena!"." -cytat z książki

W poprzednim wpisie mogliście przeczytać o pierwszej części serii Rozmowy z Katem <klik>, dzisiaj nadszedł czas na kolejny tom.

"Dziennik kata" nie zrobił na mnie takiego wrażenia, jak "Spowiedź polskiego kata", ale mimo to czytało mi się go bardzo przyjemnie, choć długo, bo w ostatnim tygodniu odbyłam prawdziwy rajd po lekarzach. Nigdy bym nie pomyślała, że błędna informacja od jednej osoby może zniweczyć mi plany na cały tydzień i narobić tyle stresu. Na szczęście teraz przez co najmniej rok powinnam mieć spokój z tym wszystkim i będę mogła skupić na tym, co sprawia mi przyjemność.

Przyjemnością na pewno było czytanie o karierze Johna Ellisa, który przez niemal ćwierć wieku pełnił obowiązki pierwszego kata Wielkiej Brytanii. Swoje wspomnienia były kat podyktował w formie gawędy przy kominku, podając je w takiej kolejności, w jakiej mu się nasuwały. Jak możemy dowiedzieć się z przedmowy, tak wolał i forma ta została zachowana w książce.



Autor: John Ellis
Tytuł: Dziennik kata
Cykl: Rozmowy z Katem
Ilość stron: 288
Wydawnictwo: Wydawnictwo Aktywa
Kategoria: literatura faktu


"Dziennik kata" jest więc napisany w formie dziennika, który jednak nie jest prowadzony dzień po dniu. Znajdziemy tam opisy egzekucji poszczególnych osób, zarówno mężczyzn, jak i kobiet oraz poznamy ich historię. Mam wrażenie, że to nieco przyćmiło osobę kata, ponieważ wątki dotyczące skazańców mocno przeważają nad tymi dotyczącymi samego Johna Ellisa.

"Pan się tym nie przejmuje - rzekł do mnie więzienny brygadzista mechanik. - My go zdejmiemy." -cytat z książki

Ellis był katem przez 23 lata i w tym czasie uśmiercił 203 osoby. Najważniejsza praca, jaką miał do wykonania odbywała się dzień przed egzekucją. To był czas poświęcony na zdobycie informacji o wadze, wzroście i sylwetce skazańca, na sprawdzenie stanu szubienicy i wyznaczenie spadku, który pełnił kluczową rolę w czasie wykonywania wyroku. Od jego wysokości zależało, czy skazany umrze od razu, bez bólu i komplikacji, czy będzie konał w cierpieniu kilka minut. W kolejnym dniu pozostawało jedynie sprawdzić wszystko po raz kolejny, sprowadzić więźnia, założyć mu biały kaptur na głowę, umieścić stryczek we właściwym miejscu i pociągnąć za dźwignię zapadni. Z opisów osób, które pracowały z Ellisem możemy dowiedzieć się, że był on pedantem przesadnie dbającym o wszystkie detale. Było to spowodowane tym, że od szczegółów zależało, czy cała procedura przebiegnie zgodnie z planem.

Może się wydawać, że kat jest osobą o stalowych nerwach, która nie odczuwa emocji podczas pociągania za dźwignię, ponieważ to jej chleb powszedni, ale Ellis nierzadko odczuwał cały wachlarz emocji. Od odrazy i obrzydzenia, aż po sympatię i współczucie. Możemy także przeczytać o jego wewnętrznych rozterkach dotyczących słuszności skazania na przykład w wypadku wyroków bardzo młodych osób. Kat wierzył,że osiemnaście lat to nie wiek na stryczek, tylko czas, kiedy jest szansa się resocjalizować. Każda egzekucja była przeżyciem, które na długo pozostało w jego głowie, pomimo, że był on tylko pełnowartościową częścią machiny wymiaru sprawiedliwości. Najbardziej emocjonujące zawsze były egzekucje kobiet, ponieważ Ellis był przekonany, że kobiet nie powinno się wieszać na szubienicy.

"-Zastanawiająca z niej kobieta - odparł. - Czasem jest wesoła całymi godzinami, a potem udaje omdlenie. Zrobiła to już parę razy. Ale dzisiaj naprawdę straciła przytomność i myślę, że rano możemy mieć z nią poważne kłopoty. Kazałem przygotować krzesło i trzymać je w gotowości, tak na wszelki wypadek." -cytat z książki

Moimi ulubionymi częściami poszczególnych rozdziałów, były opisy zachowania więźniów oczekujących na śmierć i ich drogi na stryczek. Ellis wspomina nie tylko o tym, jak zachowywali się oni, ale też przedstawia nam społeczny odbiór poszczególnych procesów. Nie raz zdarzało się, że kat miał problem z dostaniem się niepostrzeżenie za bramę więzienia, ponieważ ta była otoczona gromadą gapiów.

"-Jeśli spojrzy pan przez wizjer, zobaczy pan, że rozsypała się w drobny mak i leży na podłodze." -cytat z książki

Zakończenie książki okazało się bardzo zaskakujące. Spodziewałam się wielu rzeczy, ale o takiej opcji, z jaką się spotkałam nie pomyślała bym. Jest ona jednak moim zdaniem potwierdzeniem tego, że wszystkie egzekucje mocno dały się we znaki i odcisnęły swoje piętno na Johnie Ellisie, który niezmiennie twierdził, że wszystkie zdarzenia i sytuacje związane z wykonywaniem obowiązków kata w żaden sposób na niego nie wpłynęły.

Książkę oceniam pozytywnie i polecam ją osobom zainteresowanym tematem. Na Facebooku pod poprzednią recenzją pojawiły się pytania o tytuły podobne do "Spowiedzi polskiego kata" i z pewnością takim tytułem jest "Dziennik kata" oraz reszta książek z serii Rozmowy z Katem Wydawnictwa Aktywa. Aktualnie jestem w trakcie poszukiwania innych książek związanych z karą śmierci i więziennictwem.

Spowiedź polskiego kata - Jerzy Andrzejczak

poniedziałek, maja 06, 2019

Spowiedź polskiego kata - Jerzy Andrzejczak

"Okazuje się, że...

KARA ŚMIERCI DLA CZARNEGO KOTA
... nie jest żadnym scenariuszem współczesnej komedii. To temat, którym od wielu lat zajmuje się Tadeusz Kwaśniak z Towarzystwa Opieki nad Zwierzętami. Jego pasją stało się szukanie w różnych źródłach historycznych przypadków, kiedy to przed sądami stawały żaby, świnie, czy szczury." -fragment książki


Ostatnio w moje ręce wpadła książka, która pozwoliła mi zapoznać się z tematem kary śmierci i osoby kata. Okazuje się, że w Polsce do niedawna był oficjalny reprezentant tego zawodu. Jerzy Andrzejczak przeprowadza nas przez jego historię, przybliża postaci wielu skazańców oraz opisuje historię samej kary śmierci ze szczegółami wnikając w opisy sposobów jej wykonywania i ich ewolucji.

"Najsłynniejsza...
HUMANITARNA MASZYNA DO ZABIJANIA
... narodziła się pod koniec XVIII wieku." -fragment książki




Autor: Jerzy Andrzejczak
Tytuł: Spowiedź polskiego kata
Cykl: Rozmowy z Katem
Ilość stron: 272
Wydawnictwo: Wydawnictwo Aktywa
Kategoria: literatura faktu


Czytanie tej książki, chociaż ma zaledwie 272 strony zajęło mi sporo czasu. Pomimo że tematyka pochłonęła mnie doszczętnie i nie mogłam się oderwać nawet na chwilę to okresowo musiałam robić przerwy, które pozwoliłyby mi zebrać myśli i zastanowić się nad tym, czego właśnie się dowiedziałam. Ta książka ma w sobie ogromny ciężar emocjonalny, który powoduje, że nie da się o niej szybko zapomnieć i zmusza czytelnika do refleksji na zawarte w niej tematy.

"Strzelało pięciu anonimowych policjantów. W jednym z karabinów umieszczono ślepy nabój - tak, żeby każdy ze stróżów prawa miał nadzieję, że to nie on był katem." -fragment książki

Kara śmierci to kontrowersyjny temat, ma swoich zwolenników i przeciwników od zawsze. To spowodowało, że podeszłam do tej lektury z ogromną ciekawością. Sama kiedyś na zajęcia w szkole napisałam długą rozprawkę na jej temat, w której opisałam swoje zdanie i uargumentowałam je wieloma przykładami. Byłam ciekawa, czy po lekturze "Spowiedzi polskiego kata" zmienię poglądy, czy umocnię się w swoim przekonaniu. Finalnie mój stosunek się nie zmienił, jednak w tekście, który napisałam 2 lata temu na lekcję zmieniłabym kilka akapitów i dodała wiele nowych.

Najbardziej w książce zainteresowała mnie historia kary śmierci i sposobów jej wykonywania. Każda epoka i kultura miała lub nadal ma swoje "sposoby" na pozbawienie życie skazańca. Ciekawe też okazały się informację o tym, jak dawniej można było uniknąć egzekucji, np. w chinach wystarczyło znaleźć swego zastępcę, którym najczęściej okazywał się członek rodziny, którego życie było mniej warte lub w czasach, kiedy małżeństwo było rzeczą najświętszą skazanemu darowano życie w momencie, kiedy zgodził się wziąć ślub z ochotniczką, która wyłoniła się z tłumu gapiów. Bywały sytuacje, w których więźniowie wybierali śmierć, zamiast życia z brzydką kobietą, co moim zdaniem było bardzo nieprzyjemnie dla damy, która zgłosiła się dobrowolnie, żeby uratować danemu mężczyźnie życie.

Jerzy Andrzejczak przybliża nam też postaci wielu skazańców, którzy zostali ukarani karą śmieci. Możemy poznać ich zachowanie w ostatnich momentach życia i przeczytać ich wyznania wywołane nieuchronnie zbliżającym się końcem.

"Widziałem, jak przed egzekucją w ciągu kilku godzin...
KRUCZOWŁOSI SKAZAŃCY POSIWIELI JAK GOŁĄBKI
... i postarzeli się o 20-30 lat." -fragment książki

Moim zdaniem prawdą jest, że sama kara śmierci nie jest taka zła, ale czekanie na jej wykonanie to horror. Kat, z którym rozmawia autor kilkukrotnie podkreśla, że celem jego pracy było jak najszybsze i najmniej bolesne pozbawienie skazańca życia. Jakie cierpienia musieli znosić skazani, kiedy byli świadomi, że ich koniec się zbliża? Śmierć sama w sobie nie była męką i torturą, ale czas oczekiwania na nią na pewno był katorgą.

"Skazańcy przed śmiercią nie zawsze są spokojni. Często toczą  ze strażnikami kilkunastominutowe walki o życie. Trudno to opisać: szarpią się, mają torsje...
WYDAJĄ DŹWIĘKI, O KTÓRE TRUDNO BYŁOBY POSĄDZIĆ CZŁOWIEKA
... nawet obdzieranego ze skóry." -fragment książki

Bardzo podoba mi się forma, w jakiej zrealizowana jest książka, co ważniejsze fragmenty zaznaczone są wytłuszczonym drukiem, dzięki czemu przy pisaniu tekstu nie miałam problemu z odnalezieniem interesujących mnie części. Widać, że w realizację "Spowiedzi polskiego kata" autor musiał włożyć dużo pracy i poświecić masę czasu na dotarcie do wszystkich osób, listów, wywiadów i statystyk. Mimo że tak wiele informacji zawarte jest na tak niewielu stronach nie przytłaczają one czytelnika i osobiście czytało mi się na tyle przyjemnie, na ile przyjemne może być czytanie o śmierci i zbrodniach.

Krótko mówiąc, jest to książka trudna, poruszająca bolesne i ciężkie tematy, ale równocześnie wciągająca i na swój sposób fascynująca. Ja oceniam ją pozytywnie i zachęcam do zapoznania się z nią.

Chciałabym jeszcze zaznaczyć, że jest to pierwsza część serii opartej na faktach - Rozmowy z katem. Jestem już w trakcie czytania kolejnego tomu, jakim jest "Dziennik kata", który pochłonął mnie doszczętnie. Ma nieco inną formę, niż książka z dzisiejszej recenzji, ale jest równie intrygująca. Już w następnym wpisie możecie się spodziewać mojej opinii na jej temat.

Zobacz również:

Copyright © Czytam, polecam... , Blogger