Chwilowa poczytalność - Rose Connors

czwartek, stycznia 03, 2019

Chwilowa poczytalność - Rose Connors

Pierwsza recenzja w 2019 roku ☺ Książkę przeczytałam w grudniu i miałam nadzieję, że zdążę jeszcze o niej napisać, ale zabrakło mi czasu.

Miałam duże problemy z odnalezieniem zdjęcia polskiej okładki, więc postanowiłam ratować się okładką z angielskiej wersji książki. Ja swój egzemplarz posiadam w zbiorze Książki Wybrane Reader's Digest, więc a okładce mam 4 książki. Jest to skrócona wersja, jednak w związku z okładką informacje poniżej są podane do wersji anglojęzycznej. 

Autor: Rose Connors
Tytuł: Chwilowa poczytalność
Ilość stron: 336
Wydawnictwo: Piatkus Books
Kategoria: thriller, sensacja, kryminał

"Adwokat Marty Nickerson podejmuje beznadziejne na pozór wyzwanie. Będzie bronić człowieka, który z determinacją przyznaje się do winy. Co gorsza, zabójstwa dokonano na oczach policji i zostało ono zarejestrowane przez kamery telewizyjne. Sprawa wydaje się przegrana, lecz Marty nie zamierza się poddawać. Czy wbrew opinii prokuratora zdoła udowodnić chwilową niepoczytalność oskarżonego?" -opis ze strony lubimyczytac.pl

Opis książki mnie zaintrygował, narobiłam sobie nadziei na dobrą lekturę i trochę się zawiodłam. Lubię powieści, w których się dużo dzieje, a opisy rozpraw sądowych w "Chwilowej poczytalności" niemiłosiernie mnie nudziły. Powinnam się tego spodziewać, skoro książka jest o adwokacie, jednak liczyłam też na odrobinę akcji.

Akcja owszem występuje, ale w niewielu momentach i nie przysporzyła mi za wielu emocji. Oprócz wątku obrony człowieka, który uparcie przyznaje się do winy jest też kilka wątków pobocznych, które zainteresowały mnie o wiele bardziej, niż ten główny. Niestety akcja skupia się tylko na tym jednym i wątki poboczne nie są zbytnio rozwinięte.

Mimo wszystko czytając powieść miałam chwile, w których rozmyślałam nad losem Bucka Hammonda, którego broni Marty Nickerson. Proces dotyczy zabójstwa człowieka, który porwał, gwałcił i zabił małego synka Bucka. W jednaj z opinii na stronie lubimyczytac.pl znalazłam ładnie sformowaną myśl na temat książki:

"Powieść procesowa, pobudza do myślenia na temat granic ludzkiej wytrzymałości." -Agnieszka

Pozwolę sobie pożyczyć to zdanie, ponieważ moim zdaniem idealnie oddaje to, co czułam czytając "Chwilową poczytalność".  Z jednej strony widzimy zrozpaczonego ojca, który stracił ukochanego, małego synka, a z drugiej zabójcę, który z zimną krwią zastrzelił porywacza w obecności policji i kamer.

Podsumowując, książka nie przypadła mi do gustu, ale też nie przekartkowałam jej bezmyślnie, miałam momenty, w których musiałam się zastanowić, pomyśleć i sama ocenić sytuację bohaterów powieści, jednak nie wzięłabym jej ponownie do ręki. 

Czytaj więcej »

Podsumowanie: grudzień 2018

wtorek, stycznia 01, 2019

Podsumowanie: grudzień 2018

Witam w 2019 roku!
Nie wiem jak to wygląda u innych, ale ja jestem bardzo pozytywnie nastawiona na nadchodzące miesiące. Już w styczniu, a dokładnie 14 mam zaplanowany wyjazd na staż zawodowy w Opolu i spędzę tam cały miesiąc. Cieszę się nie tylko ze względu na możliwość zdobycia doświadczenia zawodowego i wypróbowania się jako architekt krajobrazu, ale tez dlatego, że przez całe 4 tygodnie nie będę mieć zajęć szkolnych, co zapewni mi wolne od prac domowych i obowiązków szkolnych popołudnia, które będę mogła poświęcić na blogowanie. Teraz moje szkolne dni są strasznie napięte i mam mało czasu na czytanie i pisanie tekstów.

Grudzień był dla mnie ciężkim miesiącem, ponieważ na początku męczyłam się jeszcze z gipsem na nodze, potem po powrocie do szkoły miałam masę zaległości, następnie zaangażowałam się w wykonywanie scenografii do jasełek szkolnych, dosłownie kilka dni przed występem, więc była to walka z czasem, a potem przyszły święta i zostałam kompletnie wciągnięta w wir świątecznych przygotowań w domu.

Mimo trudności udało mi się w grudniu napisać aż 8 tekstów, niewiele brakowało, a byłoby ich 9, ponieważ 30 grudnia skończyłam czytać "Chwilową poczytalność", jednak jej recenzję napisałam dopiero dziś, więc powstrzymam się od wliczania jej w wyzwania czytelnicze 2018 roku.

Wpis podsumowujący wszystkie wyzwania czytelnicze, jakich się podjęłam w 2018 roku pojawi się niebawem, ponieważ już zaczęłam go tworzyć, ale nie chcę jednego dnia wrzucać na stronę 3 postów ☺

Na mojej stronie na Facebooku pojawi się także krótki filmik prezentujący najlepsze okładki 2018, więc zachęcam do obserwowania strony.

Grudzień w skrócie:

Ilość postów: 8
Wyświetlenia: 1347
Komentarze: 5 (bez moich odpowiedzi)
Obserwatorzy: 87
Najczęściej wyświetlany wpis: Zapłatą będzie śmierć - Inge Lohnig


Bardzo cieszy mnie taka liczba wyświetleń, a jeszcze bardziej cieszą mnie statystyki z Facebooka, bo dają mi odczuć, że to, co tworzę jest chętnie czytane przez zainteresowane osoby.
Jeszcze kilka miesięcy temu byłoby mi przykro, że przy takiej ilości odwiedzin mam tak mało komentarzy na stronie, ale teraz się tym nie przejmuję, bo rekompensują mi to plusy na lubimyczytac.pl i polubienia w grupach na Facebooku. Można powiedzieć, że nie samymi komentarzami i polubieniami bloger żyje, ale miło jest, kiedy czytelnik pozostawi po sobie jakiś ślad. Dla mnie jest to znak, że to, co robię, robię dobrze i mam kontynuować. ☺

Na styczeń oprócz podsumowania wyzwań 2018 i wybrania wyzwań na bieżący rok nie planuję nic konkretnego. Na pewno pojawi się recenzja "Chwilowej poczytalności" Rose Connors, a co będzie później to już czas pokaże.

Miłego stycznia!

Czytaj więcej »

Najsmutniejsze dziecko - Cathy Glass

sobota, grudnia 29, 2018

Najsmutniejsze dziecko - Cathy Glass

Książka, którą poleciła mi mama. Wciągnęłam w dwa pełne smutku i emocji wieczory.

Autor: Cathy Glass
Tytuł: Najsmutniejsze dziecko
Ilość stron: 398
Wydawnictwo: Hachette Polska
Kategoria: literatura faktu

"Łza spłynęła po policzku Donny. Potem następna. "Mama mówi, że muszę zmyć ten brud, ale on nie chce zejść, choć wciąż próbuję." Patrzyłam, nie wiedząc jak zareagować, a Donna przełożyła szczoteczkę i zaczęła szorować drugą dłoń z dziką determinacją w oczach.

Wzruszająca opowieść i dziesięcioletniej Donnie, krzywdzonej przez matkę i rodzeństwo. Znęcali się nad nią fizycznie i psychicznie na wszelkie sposoby, bo była „najsłabsza w miocie“. Gdy trafiła do rodziny zastępczej Cathy Glass, jej traumatyczne przeżycia wyszły na jaw.

To książka o cudownej, uzdrawiającej sile miłości. Gdy dziecko jest kochane, nawet najgorsze przeżycia odchodzą w zapomnienie." -opis z tyłu okładki


Cały dzień czekam, żeby móc w końcu usiąść przy laptopie i zabrać się za pisanie tej recenzji, a gdy ta chwila w końcu nadeszła mam w głowie pustkę. Nie wiem co napisać, ciężko nazwać mi książkę o patologicznej historii i przemocy w rodzinie świetną, ale taka właśnie jest. Oczywiście nie chodzi mi tutaj o dramatyczną sytuację bohaterki, ale o całokształt.  To jaką odwagą wykazała się autorka i jaki trud podjęła pisząc na tak niełatwy i kontrowersyjny temat.

Książka opisuje wzruszającą  historię dziecka, które z rąk swoich najbliższych doznało najgorszych krzywd. Te osoby, które powinny zapewniać dziesięcioletniej Donnie poczucie bezpieczeństwa przyczyniły się do jej cierpienia i wyrządziły w jej psychice szkody, które będą dawać o sobie znać przez kolejne lata życia dziewczynki. Historia poruszająca i smutna, ale dająca nadzieję, że są jeszcze na świecie osoby gotowe walczyć o dobro innych. Takim aniołem dla Donny staje się Cathy, która zostaje jej rodziną zastępczą i pomaga przywrócić dziewczynce równowagę w życiu i nakierować ją na odpowiednie tory. Początki są ciężkie, ale dzięki sumiennej pracy, wysiłku i sercu włożonym w pomoc dziecku udaje się odmienić jej los.

Bardzo spodobał mi się sposób w jaki pani Cathy Glass poruszyła tak ciężki temat. Książkę czyta się szybko i odczuwa przy tym całą gamę emocji, od radości przy okazji zabawnych sytuacji z życia rodziny zastępczej, poprzez ulgę i szczęście odczuwanie przez bohaterów podczas beztroskich rodzinnych wypadów, aż po smutek i rozpacz w momentach kryzysowych.

Najgorsze w całej tej historii wydaje mi się to, że wydarzyła się ona naprawdę. To przerażające, że są na świecie osoby zdolne do wyrządzenia bezbronnemu dziecku takiej krzywdy. Można pocieszać się tylko myślą, że oprócz takich potworów istnieją też anioły w ludzkiej skórze, które gotowe są poświęcić swój czas i miłość, żeby odmienić ich los.

Czytaj więcej »

Zakonnice odchodzą po cichu - Marta Abramowicz

czwartek, grudnia 27, 2018

Zakonnice odchodzą po cichu - Marta Abramowicz

Książka, o której słyszałam już dawno i od razu wiedziałam, że chcę ja dostać w swoje ręce. Czy było warto? Ciężko mi to jednoznacznie określić, ponieważ zainteresowały mnie tylko wybrane rozdziały i pewną część tekstu po prostu ominęłam.

Autor: Marta Abramowicz
Tytuł: Zakonnice odchodzą po cichu
Ilość stron: 270
Wydawnictwo: Wydawnictwo Krytyki Politycznej
Kategoria: literatura faktu

" Marta Abramowicz, nominowana do nagrody Okulary Równości 2017 – „za oddanie głosu tym, które milczały przez wieki” – napisała nową część „Echa” o tym, co się wydarzyło po wydaniu książki.
Kto uznał książkę za dzieło szatana, potępił i skazał na milczenie? Kto zobaczył w niej inspirację Ducha Świętego i co z tego wynikło dla byłych sióstr? Co myślą o niej przełożone zgromadzeń zakonnych?
O tym wszystkim przeczytacie w „Echach”, „ostatnim rozdziale”, który wnosi zupełnie nowe treści. Napisane w czystym stylu, bez zbędnego patosu, prowadzą prosto do istoty rzeczy. Autorka zachęca, żeby fakty, niczym puzzle, każdy z nas złożył w całość, aby odkryć, co jest dobrem, a co złem.
Wydanie specjalne to książka Zakonnice odchodzą po cichu wraz z nową częścią „Echa”. Czytelnicy, którzy już przeczytali książkę, nie będą zawiedzeni. Ten swoisty suplement, „ostatni rozdział” zmienia odbiór książki i tworzy nową rzeczywistość. Czytelnicy, którzy pierwszy raz sięgną po tę książkę, będą mogli prześledzić historię od początku. A zaczyna się ona tak…
Habit już uszyty. Za dwa miesiące siostra Joanna uroczyście otrzyma go z rąk Mistrzyni. Ale teraz jest noc i siostra Joanna myśli tylko o tym, czy wszyscy zasnęli. Jest po komplecie, światła zgaszone. Nie wolno opuścić łóżka, nie wolno się odezwać. Siostra Joanna łamie reguły zakonne i wymyka się z pokoju. Przebiega pod ścianą, po schodach w górę, do biblioteki. Drzwi skrzypią. Trzeba uważać. Między regałami czeka już siostra Magdalena...
Byłe zakonnice nikomu nie opowiadają o swoim życiu. Nie występują w telewizji. Powiedzieć złe słowo na zakon, to stanąć samotnie przeciw Kościołowi. Nie mówią znajomym ani rodzinie, bo ludzie nic nie rozumieją. Dla ludzi świat jest prosty: odeszła, bo na pewno w jakimś księdzu się zakochała. W ciążę z biskupem zaszła. " -opis ze strony wydawnictwa

"Zakonnice odchodzą po cichu" to reportaż Marty Abramowicz poruszający ciężki temat życia kobiet w zakonach. Osobiście nigdy wcześniej nie zastanawiałam się jak to wszystko wygląda z perspektywy zakonnic, byłam przekonana, że są one tymi miłymi, wiecznie uśmiechniętymi kobietami, które zawsze służą pomocą, dlatego też życie w zakonach kojarzyło mi się z pełnymi radości dniami wypełnionymi praca i modlitwą.

Marta Abramowicz sześć miesięcy szukała kobiet chętnych do tego, aby opowiedziały o swoim życiu w klasztorze i tym, dlaczego go opuściły. Udało jej się dotrzeć tylko do dwudziestu byłych zakonnic, ponieważ kobiety, które zrezygnowały z życia zakonnego niechętnie o tym mówią. Powodem jest to, że każde złe słowo skierowane w kierunku zakonu jest słowem wymierzanym przeciwko kościołowi.
Czytając książkę w pewnym momencie odniosłam wrażenie, że zakony zastraszają byłe zakonnice, aby te nigdy z nikim nie rozmawiały o tym, co działo się za murami klasztoru.

Te kobiety, które zgodziły się na rozmowę z reporterką opowiadają wstrząsające historie, wynika z nich, że życie za klasztornymi murami to ciężkie wyzwanie, które ma na celu złamać osobowość, zniszczyć jednostkę i zmanipulować osobę do tego stopnia, że będzie bezrefleksyjnie wykonywać wszystkie rozkazy przełożonej, która ma władzę absolutną.

Najbardziej zainteresowały mnie opisy przeżyć byłych zakonnic i to właśnie te czytałam z zapartym tchem, oprócz nich w książce znajdziemy też inne rozdziały poświęcone życiu zakonnemu i instytucji kościoła, nie zabraknie też informacji z historii zakonnictwa, o których większość z nas nawet nie słyszała.

To nie jest książka, którą mogę polecić na miły wieczór z kocykiem i herbatą, to książka, która została potępiona, za to, że ukazuje brutalną prawdę, bez fasady kłamstw i milczenia. Historie  byłych zakonnic są smutne i dramatyczne, zmuszają czytelnika do refleksji i zgłębienia tematu.

Czytaj więcej »

Zieleń szmaragdu - Kerstin Gier - Trylogia Czasu 3

środa, grudnia 26, 2018

Zieleń szmaragdu - Kerstin Gier - Trylogia Czasu 3

Nareszcie doczekałam się tego momentu! W moje ręce wpadła ostatnia część Trylogii Czasu Kerstin Gier. Trylogię Snów, Podniebny i dwie pierwsze książki z serii Trylogia Czasu już dawno mam za sobą, więc w mojej przygodzie z panią Gier brakowało tylko ostatniej części o podróżnikach w czasie. Szczęśliwym trafem udało mi się ją porwać z biblioteki tuż przed świętami, prosto z kartonu, w którym została przysłana ☺

Autor: Kerstin Gier
Tytuł: Zieleń szmaragdu
Seria: Trylogia Czasu część 3
Ilość stron: 456
Wydawnictwo: Media Rodzina
Kategoria: literatura młodzieżowa

Dla tych z Was, którzy nie znają tej serii zapraszam do postów o wcześniejszych częściach, znajdziecie je w linkach poniżej:

Pierwsza część Trylogii Czasu
Druga część Trylogii Czasu

"Czerwień rubinu", czyli część pierwsza opowiada o dziewczynie, która żyje w dość ciekawej rodzinie. Mieszka z mamą , rodzeństwem, okropną, zarozumiałą kuzynką i jej matką, babką i cioteczną babką. Niby nic nadzwyczajnego, bo nielubiane kuzynki zdarzają się w każdej rodzinie (przepraszam, ale podczas czytania pierwszej części zdążyłam ją znienawidzić, a podczas drugiej jest tylko gorzej), ale ta cechuje się tym, że posiada gen podróży w czasie. Od najmłodszych lat jest przygotowywana przez Strażników z tajnej organizacji do życia z tym darem. Pobiera lekcje fechtunku, tańca, historii i tego jak powinna zachowywać się dama w minionych stuleciach. Oczywiście książka byłaby nudna i trochę niepraktyczna (bo przecież główną bohaterką jest kuzynka Charlotty, która stara się mieć jak najmniej z nią wspólnego), gdyby w którymś momencie nasza główna bohaterka nieoczekiwanie podczas drogi do sklepu nie rozpłynęła się w powietrzu i nie zmaterializowała w tym samym miejscu kilka stuleci wcześniej.  Od tej chwili dziewczyna trafia w ręce Strażników, aby zmierzyć się z tym do czego Charlotta była przygotowywana latami. 

Druga część "Błękit szafiru" jest kontynuacją części pierwszej i to w moim ulubionym wydaniu. Między zakończeniem pierwszej części, a początkiem drugiej nie ma ani chwili przerwy. Nie wiem jak wy, ale ja bardzo nie lubię jak pomiędzy poszczególnymi tomami są jakieś nieopisane wydarzenia, albo akcja rozpoczyna się po jakiejś przerwie w czasie.

Kolejna część to "Zieleń szmaragdu", na której skupimy się dziś. Jak już pewnie zdążyliście się domyślić jest ona kontynuacją przygód podróżniczki w czasie. W książce oprócz wątku podróży w czasie, nienawidzących się kuzynek, skomplikowanej miłości, trudnych przyjaźni znajdziemy też ogrom wiadomości i szczegółów wprowadzających nas w klimat danej epoki. Przecież nikt normalny, ceniący sobie autentyczność nie wybrałby się na bal w XVIII wieku ubrany w sukienkę z 2011 roku.
Można powiedzieć, że ta książka jest zwieńczeniem poprzednich części, tutaj wszystko się wyjaśnia, wszystkie zagadki i spory zostają rozwiązane, a tajemnice wychodzą na jaw.

Seria jest świetna, pochłonęłam w niesamowitym tempie wszystkie części, niestety na ostatnią z nich musiałam czekać prawie rok, ale ostatecznie dorwałam ją w swoje ręce. Przygody podróżników w czasie to wyśmienita historia, a najlepsze w niej jest to, że Kerstin Gier stworzyła wszystko w prosty i przystępny dla każdego sposób. Czyta się lekko i przyjemnie, fabuła jest wciągająca i zabawna, w sam raz na miły wieczór przy herbacie lub  jako "odmóżdżacz".

Postacie to typowe nastolatki, które muszą się zmierzyć z nietypowymi problemami, więc historia jest dedykowana młodzieży. Myślę jednak, że przypadnie do gustu również nieco starszym czytelnikom, którzy chcą zrelaksować się przy niezobowiązującej lekturze.

Czytaj więcej »